Uit het slop, richting reisdoel!

Beste bloglezers,

Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.

Kort maar krachtig!

Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)

Links; Osama met sik en een "big smile"

Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.

Ja...gooien maar!

Aan de lopende band

Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.

Grote kinderen worden weer klein!

Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".

...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!

De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.

Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.

De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.

Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!

In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!

Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!

Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.

Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)

Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.

Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"

Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.

Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!

Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!

De handen waren sneller dan mijn lens!

Ouwe bekende; "Capri sonne"

Met z'n zessen voor de laptop

Ook 'n oreo?! Yammie!

Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.

De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin

Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!

Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!

Ik lig liever hoog en droog!

Ik wacht netjes totdat het droog is!

Tot gauw
 

Ellende van achteren!

Hey allemaal,

Dit keer weer even een korte, en ik zal ook even toelichten waarom. Waarschuwing... Onsmakelijke taal!

In de Boeddhistische optiek is het leven lijden. Momenteel onderga ik die waarheid letterlijk. In het laatste blog vertelde ik je er al over en ook op Facebook had ik het al eerder gepost. Ik "zit" helemaal in de vernieling en hou mijn verhaal kort omdat ik niet behoorlijk kan zitten. De ramp is wedergekeerd... mijn aambeien zijn terug! Ja je was gewaarschuwd en toen ik dit blog begon zei ik je al dat het openhartig zou worden. Deze kwaal treft naar schatting 50% van alle mensen alleen bijna niemand durft er uit schaamte regelrecht over te praten. Nou ik wel! Om de schaamte en taboe voor deze mensen te doorbreken... hier mijn relaas.

Das helemaal waar met aambeien tussen je billen

Ruim een week geleden waren ze tot mijn geluk weer op terugreis naar hun herkomst, aan de binnenkant, maar dat was ietwat te vroeg gejuicht. Afgelopen weekend maakten ze een grandioze "comeback" en het was er een van de overtreffende trap. G*dsamme nog aan toe zeg! Zaterdag zat er een bolletje ter grootte van een flinke speldenknop, dus heb ik me rustig gehouden. Bewust niet veel gedaan, het prikte wat. Op internet "zelf-dokteradvies" opgevolgd, neusspray op je gat. Toen ik zondagochtend wakker werd, was het bolletje inmiddels uitgegroeid tot een klein formaat knikker. De druk werd met het uur opgevoerd en het begon te kloppen. Ik werd wat nerveus en begon de terugdruk-methode (yep, met je vingers in je anus) toe te passen. Telkens floepte het weer terug en het begon te prikken en jeuken.

Waarom zo'n schaamte om iets waar 50% van de mensen last van heeft?

Na wat heen en weer gezoek op internet begon ik op "grootmoeders advies" de ijsblokjes-taktiek (yes, ijsblokjes om en in je hol... sorry voor de beelden die het oproept) in praktijk te brengen. Daar zouden ze van krimpen en dus weer terug naar binnen gaan. Ondertussen probeerde ik mezelf (met ijs tussen de gleuf) wat af te leiden achter de laptop met het in elkaar sleutelen van mijn plannetjes voor de toekomst. De jongens sloegen hard terug en zwollen juist op. De tegengestelde methode dan maar; met mijn scheur in een wastobbe met heet water en soda dan maar. Verlicht de pijn en maakt het terugduwen gemakkelijker. Alles tevergeefs. Inmiddels zat er een uitstulping ter grootte van een kip-nugget (tjee, wat een vergelijking) tussen mijn "bruine-worstenfabriek". Uiteindelijk ben ik radeloos op mijn brommer gekropen, balancerend van linkerbil op rechterbil, naar de beste apotheek van de stad gereden voor een tube aambeien-zalf. In een ver verleden kreeg ik daar alleen maar meer pijn en jeuk van, vandaar het uitstel.

Ijs tussen je billen

Thuis met een spiegel tussen mijn benen zorgvuldig uitgesmeerd en met de tanden op elkaar gewacht op verlichting. Die verlichting was minder dan gehoopt, wat mij wederom naar de apotheek van de overburen dirigeerde om aldaar een strip lichte opiaten aan te schaffen... ik hield het niet meer. Het leek wel alsof iemand me een cactus naar binnen geschoven had. De "legale" opiaten begonnen hun werk te doen en vervolgens ben ik met mijn benen uit elkaar gespreid drie uur lang in mijn blote richel in dezelfde houding op de bank blijven liggen. Toen Dara thuis kwam van een shop-sessie voor de komende bruiloft van Seca en een blik wierp op mijn opening, trok zijn gezicht bleekwit weg... en strompelde verafschuwd de keuken in. Je begrijpt dat knutselen met de kids er dit weekend niet inzat, ik had genoeg handenarbeid met de aambeien verricht. De volgende twee nachten deed ik er voor de lol nog een slaappil bij, zodat ik toch een verdiende nachtrust kreeg.

Schematisch overzicht van inwendige en uitwendige aambei

Gistermorgen ben ik ondanks het ongemak gaan werken. Ik moest er even uit en omdat de kleuterschool dichtbij is, besloot ik om te lopen. Op de brommer was bovendien ondenkbaar, ik vreesde voor een ontploffing. De privéles heb ik overgeslagen omdat dat te ver lopen was. Vandaag is er pas voor het eerst sprake van inkrimping (ik smeer afwisselenden aambeien-zalf en cortisonen-crème en heb het idee dat dat werkt) en ben wederom balancerend van bil op bil naar mijn werk moeten rijden. De school waar in op dinsdag en woensdag werk is te ver weg voor een wandeling. Ook mediteren gaat moeizaam omdat de basishouding zittend (gelukkig wel met kussen) op je bibs is.

Als de nood hoog is...geef dan maar!

Uit voorzorg ben ik momenteel onder invloed van pijnstillers, wat zijn nut al heeft bewezen na een aantal onverwachtse hobbels in het wegdek. Ik voelde het nauwelijks en dat is maar goed ook. Hopelijk zet de reductie van het hemorroïden-weefsel zich de komende dagen voort. Ik heb geen behoefte aan Cambodjaanse gezondheidszorg en kan me momenteel geen ziekenreis naar Thailand of Vietnam veroorloven. Heb jij er ook last van of wil je er meer over weten en kijken hoe aambeien er uit zien, wat ik niet echt verwacht... haha! Foto's om het hierboven afgeschilderde tafereel te begeleiden vond ik nog net iets te persoonlijk en niet nodig. Die kun je zonodig op wikipedia bewonderen onder "aambeien", of klik hier voor meer info. Deze Nederlandse versie heeft slechts één foto. Voor wie nog meer wil huiveren; aanschouw hier de Engelse versie (de grootste, helemaal onderaan, lijkt het meest op die van mij... bah!)

Buiten deze capriolen maakte zich afgelopen zaterdag ook een lichtelijke ongerustheid van mij meester. Na de verkiezingen lopen de gemoederen omtrent de verkiezingsuitslagen wat op. De tegenpartij van Sam Rainsy pleit voor een hertelling van alle stemmen en dreigt met demonstraties en zelfs rellen. De huidige premier (Hun Sen) heeft laten weten dat hij geen problemen heeft met een hertelling, maar liet duidelijk doorschemeren dat hij demonstraties met eventueel georganiseerde rellen niet zal tolereren. Via twitter kreeg ik hierover een bericht met daarbij een foto van een handje vol tanks die in de buitenwijken van Phnom Penh klaarstaan als eventueel offensief. De kans is klein, maar voor het geval "dat" hebben sommige Cambodjanen een noodvoorraad voedsel ingeslagen. Klik hier voor het originele bericht (Engels). Alhoewel mijn "Nederlandse nuchterheid" de overmacht heeft, heb ik zaterdag toch voor $ 80 wat extra's gekocht, waaronder; twee dozen noedelsoepjes, 5 pakken melk, 2 pakken suiker, viergranen-toast et cetera. Verder blijf ik versgoed voorlopig met regelmaat aanvullen. Het dagelijks leven gaat hier gewoon verder, maar wat extra voorraad kan tot na de feitelijke de hertelling geen kwaad. Bovendien zijn alle buitenlandse ambassades voorbereid op eventuele calamiteiten, dus echt zorgen maak ik me niet.

Een demonstratie van de oppositie-partij op 6 Augustus jongstleden

Ook de regen laat zich behoorlijk gelden. Ik heb alweer 2 keer een nat pak gehad (zelfs mét regenjas) op weg naar mijn werk maar dat weegt niet op tegen de malaise van mijn overburen. Binnen een tijdsbestek van 12 uur stroomde het regenwater tot 2 keer toe hun huizen binnen. In beginsel probeerden ze het nog naar buiten te scheppen maar dat werd al gauw vechten tegen te bierkaai. Alles wat nog restte was machteloos toekijken en wachten tot moeder natuur haar geweld terugtrok. Wat dat betreft schikt de gemiddelde Cambodjaan zich al gauw in zijn lot en gaat voor zover mogelijk verder waar hij mee bezig was. Daar kunnen wij verwende westerlingen nog wat van leren. Volgende keer hoop ik wat positiever nieuws te brengen.

De weg is verdwenen!

Tevergeefs water scheppen

Groeten uit Cambodja en tot snel,

Leon

ps. zo kort was dit bericht nou ook weer niet!

Verkiezingen & evaluatie verbouwing AAA

Hallo lieve lezers,

Het werd wel weer eens tijd voor een update...nietwaar? Ik ben druk bezig geweest en ook om mij heen is er behoorlijk wat aan de gang. Laat ik bij het begin beginnen.

Jochen is inmiddels al weer 2 weken weg en de renovatie is klaar. De ruimte voor de kids is erg mooi geworden, maar dat heeft behoorlijk wat inspanning gekost. Niet zozeer voor de werkers die het hebben gerealiseerd maar vooral om het geheel in goede banen te leiden. Zoals ik laatst al vertelde heeft Jochen vaak goeie ideeën om een plan te realiseren (hij heeft ook voor de sponsoren gezorgd), alleen zijn die "westerse" plannen niet zomaar om te zetten naar Cambodjaanse ideeën en maatstaven. Het vraagt om strikte coördinatie en evaluatie en dat met veel regelmaat.

De door ons gesponsorde lampen met energie zuinige LED-peren

Duitse ambassade (hoofdsponsor) heeft de ruimte inmiddels officieel opgeleverd. Ik kon er helaas niet bij zijn, ik moet gewoon werken doordeweeks. De oplevering moest een week uitgesteld worden, want er was nog geen stroomkabel gelegd en er zat nog geen spet verf op de muur. Dat is een van de redenen waarom ik zelf nooit geld van de stichting zou investeren in een gebouw van een andere organisatie. Ik investeer slechts in de belangrijkste levensbehoeften van de kids, (studie) materialen en verhuisbare inboedel, zodat ik eventuele problemen met huisvesting altijd een stap voor ben. Langetermijn-denken is geen overbodige luxe in Cambodja.

Een van de 4 ventilatoren... op de net gesauste muren

Ik zal je even uitleggen hoe de vork in de steel zit met Cambodjanen die een non-profit organisatie runnen. Dat heb ik de afgelopen drie en half jaar wel geleerd. Het enige verlies dat "Stichting Cambodja-Kids" zou kunnen lijden zijn $ 200 aan ventilatoren en verlichting (zie bovenstaande foto's). Ik zou het desnoods nog van de muur kunnen schroeven en thuis opslaan. Enfin... Cambodjanen zijn in essentie erg betrokken bij het lot van de mensen om hen heen. Kennissen, vrienden, buren... iedereen kan zonder aankondiging binnenvallen. Je kunt zonder meer aanschuiven voor een maaltijd, vooral in de dorpen waar iedereen elkaar kent en bijna iedereen arm is. Gastvrijheid is eerder regel dan uitzondering, al is het in grote steden wat minder omdat mensen elkaar (net zoals in elke grote stad) vaak nauwelijks kennen. Er is echter een ding dat bij elke Cambodjaan bovenaan staat en dat is zijn familie. Familiebanden worden van kinds af aan sterk aangetrokken en in een land waar geen sociale voorzieningen zijn heb je vaak ook geen andere keus.

De ramen zitten erin

Ook de familie van AAA vormt in deze geen uitzondering, hoe cru het ook mag klinken. Toen hun hoofdsponsor zich eind 2012 compleet terugtrok was er paniek in de tent! Wie betaalt nu de rekeningen en wie zorgt voor eten? Ik kan je eerlijk vertellen dat de familie zelf niet arm is, die kunnen zichzelf goed redden. Als ze zelf geen inkomsten kunnen genereren zal de Apsara school gesloten moeten worden, maar kunnen ze nog altijd het grondstuk verkopen waar de school en hun huis op staat. De grondprijzen in Phnom Penh zijn momenteel erg hoog en de familie heeft een behoorlijke lap. Dat is zogezegd hun pensioen en ook een "appeltje voor de dorst" voor hun kinderen. Net zolang als er in Cambodja geen sociale zekerheid is en een Cambodjaanse familie zelf niet behoorlijk kan overleven van hun inkomsten, zullen ze ook geen buitenstaanders ondersteunen. Dat zou in het geval van AAA kunnen betekenen dat de kinderen die er nu nog verblijven uiteindelijk terug naar hun uitzichtloze situatie zouden moeten. Sinds september verblijven er nog maar 3 van de 9 inwonende kids bij de familie. Ze slapen in het huis van de familie op de vloer... nog altijd beter dan geen slaapplek, maar toch reden tot bezorgdheid.

Sreynit oefent met Apsara-makeup 

De zorg van Stichting Cambodja-Kids gaat vooral uit naar deze kinderen. Samen met "Engel brauchen Fluegel E.V." van Jochen hopen we met ingang van September van dit jaar 7 kinderen onder te brengen in het gerenoveerde vertrek. De drie kids die er al wonen en nog eens vier die staan te springen om terug te komen. Net zolang er geen geld is om de maandelijkse kosten hiervoor te dekken, kan de ruimte niet gebruikt worden. De familie wil hier niet voor betalen. Jochen is momenteel met een sponsor-wervingsactie bezig voor deze vaste lasten en ook ik probeer het via de nieuwe website, Facebook en andere "social media" rond te spreken. Sponsorgelden van donateurs van "Cambodja-Kids" worden uitsluitend en rechtstreeks gebruikt voor de kinderen. Voor directe levensbehoeften (electriciteits- en waterverbruik van de ruimte, maaltijden, schoolgeld, kleding) en educatieve doeleinden. Daarnaast wordt er een zo groot mogelijk "potje" gereserveerd voor het realiseren van ons eigen ontwikkelingscentrum. Ons streven is om binnen 5 jaar de plannen klaar te hebben om vervolgens een eigen pand te bouwen of huren, gerund door lokale werknemers.

Langetermijn-plannen... ons eigen ontwikkelingscentrum

Jochen heeft de lonen voor de eigenaresse en haar dochter inmiddels stopgezet omdat ze tussentijds zes woonruimtes hebben bijgebouwd die al verhuurd worden, dus kunnen ze al grotendeels in hun inkomsten voorzien, wat ook de uiteindelijke bedoeling was. Het is bovendien moeilijk aan sponsoren uit te leggen als je loon betaalt aan eigenaren van een school. Ze waren er uiteraard niet zo blij mee en hadden gedacht nu elke maand een extra zekerheidspremie te kunnen innen, maar het was een duidelijk signaal van Jochen om te laten zien dat voor niets alleen de zon op gaat. Je ziet het, ontwikkelingswerk kan soms behoorlijk moeilijk zijn. Tot zover even een evaluatie van het "reilen en zeilen" bij AAA, in het kader van de transparantie naar potentiële sponsoren toe. Die openhartige eerlijkheid zal ik zo houden!

Transparantie... we spelen open kaart met onze sponsoren!

De afgelopen 3 weken ben ik met regelmaat slachtoffer geworden van de uitbundige en zwaar overdreven verkiezingscampagnes en parades. Aanhangers van politieke partijen blokkeren met duizenden het toch al verschrikkelijke verkeer en zorgen er daardoor voor dat je voor een 4 kilometer lange trip naar huis een uur nodig hebt. Na 'n keer of 8 begon ik me er behoorlijk over op te fokken... "rustig Leon", zei ik tegen mezelf... diep ademhalen! Toch verrekte moeilijk hoor soms... geduld houden als je na een lange werkdag naar huis wilt. Al helemaal met de achterliggende gedachte dat iedereen toch al weet wie er gaat zegevieren. Als het niet op de eerlijke manier gaat, stelen ze wel wat stemmen hier en daar. De corruptie blijft hier nog wel een tijdje aanhouden.

Uitgerekend nu ik zo gezond bezig ben, heb ik verleden week behoorlijk last gehad van een bijna vergeten kwaal uit mijn alcoholisten-verleden... AAMBEIEN! Ik zal je de details besparen maar ik kan je vertellen dat ik het niemand gun. Ik kan me nog als gisteren herinneren dat ik na een zuipfestijn tijdens carnaval ("vastelaovend" voor de Venlonaren onder ons) eens een hele nacht bij mijn tante in bad heb doorgebracht omdat ik het gevoel had dat ze gingen exploderen... en de volgende dag gewoon weer vroeg in de ochtend aan de "schnaps". Ik zou niet weten waar ze nu vandaan komen want ik druk zelfs niet tijdens het Po*pen! Met aambeien is het net als met herpes; als je ze (het) eenmaal hebt, kom je er nooit meer vanaf...

Die heb je hier niet... dan maar zonder!

En nu het goeie nieuws; Ilona Claassens heeft de Nijmeegse 4-daagse met haar rolstoel helemaal voltrokken, een waanzinnige prestatie. Vooral de 7 heuvelen waren erg zwaar en het was behoorlijk warm schreef ze nog in een persoonlijke mail. Helemaal geweldig is het feit dat Ilona van deze gelegenheid gebruik maakte om voor onze stichting hier een sponsor evenement van te maken. Ze heeft ongeveer 600 euro (!) opgehaald. Daar kunnen we hier heel veel mee doen. Twee duimen omhoog, petje af en een dikke zoen voor Ilona. Prachtig meid, we zijn trots op je! Kijk ook nog eens op de speciale Facebook pagina die ze ervoor maakte, voor een overzicht en bijbehorende foto's. Klik hier

Ilona met haar moeder tijdens de 4-daagse

De nieuwsbrief-functie op de nieuwe website van "Stichting Cambodja-Kids" werkt inmiddels ook. Donaties kunnen reeds met "paypal" gedaan worden of via een bankoverschrijving. Binnenkort is ook betalen met "iDeal" mogelijk en we onderzoeken nog het "mobiel doneren", voor kleine bedragen vanaf 1 euro... dus voor iedere beurs wat! Ik krijg de youtube filmpjes nog niet geïntegreerd, daar werk ik momenteel aan. Ook de FAQ (veelgestelde vragen) is in de maak. Voor de rest is het een volledig werkende website met vooral veel foto's en achtergrondinformatie. Ik wacht nu alleen nog op voldoende aanmeldingen voor de nieuwsbrief. Dit is behoorlijk wat werk en het zou zonde zijn als de meter op 4 aanmeldingen zou blijven steken. Ik beloof je dat we je maximaal 3 a 4 keer per maand zullen mailen, waarschijnlijk maar eens per 2 weken, dus waar wacht je nog op...? We hebben al meer dan 2000 hits, dus daar kan het niet aan liggen. Volg alle ontwikkelingen en klik hier om je in te schrijven op de homepage.


Met mijn rug- en nekpijnen gaat het stukken beter, met name omdat ik sinds vorige maand een nieuwe bureaustoel heb. Mijn stichtingsbestuur vond dat ik die stoel wel verdiend had na een flinke besparing op de website, die ik geheel zelf (met wat online hulp) in elkaar gezet heb. Hij ziet er erg luxe uit en zo voelt hij ook, een genot voor mijn lijf. Desondanks was hij voor westerse begrippen erg betaalbaar, amper 70 euro. Dat bedrag heb ik zelf al ruimschoots uitgegeven aan mijn gang naar de masseur en de stoel zal zijn aanschaf dubbel en dwars waard blijken, daar kunnen jullie op rekenen.

Voormalige situatie...ai!

Nieuwe situatie...wat een comfort!

Vorig weekend heb ik met de kids van AAA zelf tollen gemaakt. Met een oude cd, flessendop, knikker en een cd-kleurplaat zijn we flink aan het werk geweest en hebben oud "speelgoed" doen herleven. De week ervoor hebben we een terugkerende favoriet - glitter-tekeningen - gemaakt. Zo zie ik de kids opbloeien terwijl ze bezig zijn... soms zijn ze zo geconcentreerd bezig dat je een speld kan horen vallen. Een genot om mee te maken. De tollen waren zo'n succes dat ik ze ook op de kleuterschool gemaakt heb. Mijn Cambodjaanse collega's vragen zich af waar ik de dingen vanaf tover... simpel, boeken en internet natuurlijk. Kijk maar eens naar het filmpje... Sreylee laat je zien hoe goed de tol werkt!

Glittertekening van Samona

Knikker in het gat lijmen

Kleurrijk plaatje en dop op de voorkant

Iedereen is geconcentreerd bezig

Een grandioze opruim-woede maakte deze week deel uit van een nieuw inzicht. Tijdens het lezen van het boek "time-management for dummies" gingen er allerlei toeters en belletjes in me rinkelen. Hoe creëer ik meer tijd zonder meer te werken. Plannen! Een doelenlijst (50 stuks!) maken voor de komende 10 jaar, indelen in 4 categorieen (binnen 1, 3, 5 of 10 jaar), dan een selectie van de 12 belangrijkste (3 uit elke categorie) maken en een actieplan opstellen. Prioriteiten stellen en onnodige zaken links laten liggen. Zo eeh... dat verschaft meer duidelijkheid in je willen, kunnen en doen dan je je kunt voorstellen. Zo doende eerst orde op zaken door al het papier-, computer-, en huishoudelijk spul uit te zoeken (is nog niet helemaal af, pfff!) en me van alle zooi ontdoen. Ook hier heb ik inmiddels behoorlijk wat bulk opgebouwd. Mijn bureau was twee dagen later een plaatje uit de Ikea showroom, heerlijk.

Tijd voor orde op zaken

Afgelopen donderdag kreeg ik de schrik van mijn leven, maar dan in positieve zin. Dara kwam thuis van zijn werk en ik was nog steeds bezig met de documenten op mijn laptop. Dat beestje is inmiddels de 4 jaar gepasseerd en op sterven na dood. Zoveel gebruikt dat de muispad een zwarte slijtvlek (zie foto) heeft, een aantal toetsen hamerslagen nodig hebben om te reageren en hij om de haverklap uitvalt door oververhitting als ik meer dan 2 programma's tegelijk gebruik. Vorige week nog kocht ik van ellende een ventilator-platform voor extra koeling en een los toetsenbord, klaar om het orden-gevecht met honderden digitale documenten aan te gaan.

Overzichtelijk en opgeruimd "werkstation"

Enfin... Dara gaat voor me staan met een blauwe iOne tas, en ik had het nog niet door. "Happy Birthday, for you!", zegt ie ineens. Hij haalt een witte doos uit die tas waar "Apple" op staat... ik denk, die maakt een grapje en houdt me voor de gek met een lege doos van iemand anders. "Doe normaal zeg ik", maar hij drukt me de doos in mijn handen. "For you", nogmaals... De doos voelt vol aan en ik kijk erop en lees "Mac Book Air"..."nee zeg ik, doe niet zo gek" en geef hem de doos terug..."dat kun je niet doen, je bent gek en ik ben pas over 2 dagen jarig". Na eerst 10 minuten autistisch naar de doos hebben zitten kijken, maakt hij hem open en drukt me het 1,3 kilo lichte ding in mijn handen. Ik leg hem op mijn bureau en kijk er weer naar. Ik ben helemaal uit mijn doen en weet niet wat ik ermee moet, tot Dara het mat zilveren apparaat openklapt en zegt... "druk op de aan-knop". Binnen 3 seconden is hij opgestart en de batterijduur... ook niet te geloven; 10 tot 12 uur... wauw!

Wauw... met mijn sterrenbeeld als achtergrond!

Inmiddels van de schrik bekomen (4 dagen later) begin ik het nut en de "wow-factor" van Apple te begrijpen. Mijn principiële aversie ten opzichte van alles wat Amerikaans is smelt langzaam weg en ik begin het heel erg handig te vinden. Bovendien heeft Dara er zijn spaargeld van meer dan een jaar in gestoken. Van schrik had ik niet eens "dankjewel" gezegd. Die schrik was niet om de prijs of het product maar om het gebaar. Ik vind het moeilijk om cadeau's van anderen aan te nemen en dit is voor mij ook een geste die heel veel over onze relatie zegt.

Een cadeau kan een mooie bevestiging zijn voor je relatie

Met mijn verjaardag (afgelopen zaterdag) was de halve stad leeggelopen. Mensen die oorspronkelijk niet uit Phnom Penh komen moesten in hun geboortestad- of dorp gaan stemmen. Veel winkels en restaurants waren gesloten en diegenen die wel open waren zaten volgepakt. Uiteindelijk was er nog wel plek bij onze vaste stek (Sinh Foo), waar ik in elk geval een ruime vegetarische keuze heb. Het duurde extra lang vanwege het personeelstekort die dag. Ik had zin in een ordinaire pizza en gefrituurde aubergine-beignets. Bovendien heb van elk bord wel iets gehad, behalve vlees. Ook de massagesalon, welke onze afsluiter zou zijn, was helaas gesloten. Een goede reden om op tijd naar bed te gaan.

Seca & Enrique

Nari

Pizza Napolitana... dat was lang geleden... heerlijk!

De verkiezingen brachten toch een bepaald gespannen sfeer met zich mee. Met name omdat de enige voorname concurrent van de huidige premier Hun Sen, door een pardon van de Cambodjaanse koning vorige week in Cambodja was teruggekeerd. Sam Rainsy, die tot dan toe 4 jaar lang in Frankrijk in ballingschap had gewoond en van daaruit zijn party regeerde ontketende een golf van enthousiasme bij het Cambodjaanse volk, met name omdat hij zich al eerder populair had gemaakt via Facebook. In 2009 vluchtte hij om politieke redenen (na meermaals met de dood te zijn bedreigd) naar Parijs, waarna hij mede door toedoen van de huidige premier tot 11 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld terwijl hij in ballingschap zat. Deze straf zo ingaan zo gauw hij voet op Cambodjaans grondgebied zou zetten.

Sam Rainsy wordt eervol welkom geheten door "zijn" volk

De politieke aantijgingen werden door de koning uiteindelijk officieel van de hand gewezen. Het pardon van de koning kwam voor Hun Sen op een ongunstig tijdstip omdat deze ook na bijna 30 jaar regeren aan de macht wil blijven om zijn zakken en die van zijn familie te blijven vullen, hiermee de corruptie waar het hele volk al die tijd al onder lijdt in stand houdende en daarmee de rijken rijker maakt en de armen nog armer. In de jaren '90 werd Hun Sen zelfs beschuldigd door de VN van politieke moorden en het aannemen van geld van drugshandelaren voor het financieren van een coup. Reken er maar op dat ook deze verkiezingen grotendeels al van tevoren bepaald waren.

Een van vele aantijgingen van de media op het machtsmisbruik van premier Hun Sen

Dara kwam gisteravond, toen het gerucht dat Hun Sen in Phnom Penh al verloren had, met een grote zak rijst binnen en liet de grote wastobbe vol water lopen. Er waren wat kleine opstootjes uitgebroken en hij wilde het zekere voor het onzekere nemen. "Voor het geval dat ze water en elektriciteit afsluiten en we niet de straat op kunnen" legde hij uit. Ik moest er (als nuchtere Hollander) een beetje om lachen, maar liet hem begaan. Uiteindelijk zal Hun Sen los gezien van de uitslag aan de macht blijven omdat hij het nog net zover heeft kunnen draaien dat Sam Rainsy zich via een maas in de wet, niet kandidaat kan stellen voor premier. Ondanks dat geeft zijn terugkeer Cambodja nieuwe energie en hoop op een betere toekomst.

Tot slot citeer ik nog een paragraaf uit de volkskrant die de situatie duidelijk schetst:

"De oppositie hekelde de corruptie onder Sens regime, en het onrecht met name door het grootschalig inpikken van grond door invloedrijke bedrijven en zakenlieden, waardoor duizenden van hun land werden verdreven. De staatsbureaucratie is bovendien zo groot dat tegenstanders van Sens beleid nauwelijks een kans maken." 

Zo... dat geeft jullie voorlopig wel genoeg stof tot nadenken

Tot gauw!

Hiep, hiep... hoeraah, de website is klaar!

Beste lezer,

Goed nieuws voor mij, "Stichting Cambodja-Kids" en voor mijn rug: DE WEBSITE IS AF!

Zeg eens eerlijk: is het geen plaatje?!

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe blij ik ben na 6 weken sleutelen, herschrijven van teksten, toevoegen, verwijderen en daarna... toch weer toevoegen! Ik ben op... doodmoe en mijn rug van hetzelfde. Afgelopen vrijdag had ik wederom een massage nodig. Het was helemaal naar beneden in mijn onderrug geschoten. Maar; ik ben zelf tevreden met het resultaat...eindelijk! Er zijn slechts nog wat kleine puntjes die ik op de spreekwoordelijke "i" moet zetten. De FAQ-pagina (meest gestelde vragen) en extra's moet ik nog afmaken. Ook de nieuwsbrief functie kreeg ik nog niet aan de praat en ik moet nog wat meer foto's toevoegen. Jammer genoeg ben ik er veel kwijtgeraakt tijdens de inbraak, maar heb inmiddels behoorlijk wat bruikbare van internet geplukt. Neem een kijkje op cambodja-kids.com, de website is volledig werkend en ook "paypal" donaties kunnen inmiddels gedaan worden.

Een héél belangrijke functie op de website!

  De website is anders dan die van andere liefdadigheidsprojecten en dat komt met name omdat ik zelf zo nauw betrokken ben bij de stichting. Het is mijn geesteskind. Mijn bestuursleden en ik vonden dat die persoonlijke betrokkenheid best op de website naar voren mocht komen. Dit persoonlijke karakter sijpelt duidelijk door alle pagina's van de site heen. Je kunt de pagina's lezen die jou aanspreken maar je kunt het ook lezen als een soort verhaal...want dat is het eigenlijk ook. Mijn verhaal. Dit verhaal zal hopelijk nog lang voortduren, maar daarvoor is natuurlijk wel een en ander nodig en daar heb ik jullie hulp bij nodig. Zonder achterban ben ik ook nergens.

Help ons "sociaal" te worden!

Middels het volledig zelf opzetten van de site met veel bloed, zweet en (letterlijk) tranen, denk ik dat je wel kunt inzien hoe serieus mijn intenties voor de stichting zijn. Allereerst hoop ik dat de website bevalt en dat jullie kunnen en willen bijdragen aan de naamsbekendheid van de stichting. Dat kan op allerlei manieren, onder andere via twitter en Facebook...deze zijn inmiddels ook bijgewerkt. Deel naar hartenlust, "like" en "tweet" en laat ook weten of iets beter kan en als je foutjes vindt. Zo kan ik de website perfectioneren. Deze week zal ik het inschrijfformulier voor de nieuwsbrief ook nog aan de praat krijgen...beloofd! Daarmee hou ik je dan maximaal twee à drie keer per maand (ik weet dat vaker irritant kan zijn) op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hopelijk kun je ook een steentje bijdragen in de vorm van een eenmalige- of maandelijkse donatie of wil je op een andere manier helpen. Bekijk het eerst maar even op je gemak. Alvast bedankt voor je hulp en interesse! 

Wordt spoedig opgelost!!!

Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had, ben ik de afgelopen twee weken ook veel bezig geweest met het regelen van de administratieve en communicatie-technische zaken rondom de verbouwing van het verblijf van de kids van AAA. Er zijn tussen AAA en Jochen (stichter van; Engel brauchen Fluegel) wat "transculturele" misverstanden ontstaan omtrent de financiën van de verbouwing. De afgelopen week liepen de emoties en het redetwisten behoorlijk hoog op. Ik heb het geheel diplomatiek gesust en heb intussen een halve werkweek aan onderhandelingsgesprekken achter de rug. Ontwikkelingswerk is niet altijd dankbaar werk. Naar mijn mening dwingt Jochen nog te vaak en te veel zijn westerse inzichten af en dat veroorzaakt botsingen met de Aziatische opvattingen.

Ik weet intussen wel beter!

Desondanks is de ruimte eindelijk afgekomen, al zitten er inderdaad behoorlijk wat werkuren in het volbrengen van de taak. Het budget is met ruim $ 500 overschreden, vandaar Jochen's frustratie. Daar was ook de Duitse Ambassade, een grote medesponsor, niet zo blij mee. Een les voor de volgende keer. Ik kon er verder weinig aan doen. Ik moet doordeweeks gewoon werken en Jochen had de plannen en uitvoering in handen terwijl ik voor de financiële afwikkeling zorgen moest, terwijl hij in Duitsland was. Ik was door Jochen niet voldoende ingelicht over de praktische afwikkeling. Ik heb naar aanleiding hiervan besloten om het werk van mijn eigen stichting duidelijk gescheiden te houden. We blijven uiteraard wel samenwerken want onze toekomstvisies sluiten goed op elkaar aan. Omdat Jochen al door zijn budget heen was, heb ik in overleg met ons bestuur besloten de ventilatoren en de verlichting van de ruimtes te sponsoren als kleine ($ 200) pleister op de wond! Ik heb ze zelf gehaald en afgeleverd en dat was nog een hele klus.

Nog ff gauw $ 5 bezorgkosten uitsparen...pfff!

De ruimte wordt nog officieel geopend door de Duitse Ambassade en kan dan in gebruik genomen worden. Er zit echter een "maartje" aan dit verhaal. Het geld voor de basis-inrichting (bedden, matrassen, zitmeubilair, kasten, lesruimte-inrichting et cetera) is door de budgetoverschrijding van jochen's project opgeslokt. Ook voor de vaste lasten zijn nog geen sponsoren gevonden en zonder die financiële dekking kan de ruimte natuurlijk niet open. Zoals je op de website kunt lezen en ook eerder op dit blog al, heeft de hoofdsponsor zich na ruim 13 jaar steun eind 2012 teruggetrokken, middenin de renovatie van Jochen. Vandaar de noodactie "Red Apsara Arts Association" ook te vinden op onze website. Zonder structurele hulp loopt dit project dood en zullen de kids van AAA in hun oude (uitzichtloze) situatie belanden. Dus kijk op onze website en help ons helpen!

Doe jij met ons mee?

Ilona Claassens - het zusje van Tineke, een van mijn beste vriendinnen en secretaris van de stichting - doet komende dinsdag mee aan de Nijmeegse 4-daagse. Met haar rolstoel gaat 4 dagen lang het parcours afleggen en laat zich daarvoor sponsoren door familie, vrienden en kennissen. Als ze de finish haalt doneert ze het opgehaalde bedrag aan "Stichting Cambodja-Kids", mooi hè?! Wij duimen met z'n allen en hopen dat ze met glans de finish haalt! Kijk op de door haar speciaal voor dit evenement gecreëerde Facebook pagina. Klik hier

Ilona, veel succes!

Volgende keer zal ik nog wat foto's laten zien van de gerenoveerde ruimte. Ook op de website zul je ze terug kunnen vinden.

Tot zover dit keer...