Hiep, hiep... hoeraah, de website is klaar!

Beste lezer,

Goed nieuws voor mij, "Stichting Cambodja-Kids" en voor mijn rug: DE WEBSITE IS AF!

Zeg eens eerlijk: is het geen plaatje?!

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe blij ik ben na 6 weken sleutelen, herschrijven van teksten, toevoegen, verwijderen en daarna... toch weer toevoegen! Ik ben op... doodmoe en mijn rug van hetzelfde. Afgelopen vrijdag had ik wederom een massage nodig. Het was helemaal naar beneden in mijn onderrug geschoten. Maar; ik ben zelf tevreden met het resultaat...eindelijk! Er zijn slechts nog wat kleine puntjes die ik op de spreekwoordelijke "i" moet zetten. De FAQ-pagina (meest gestelde vragen) en extra's moet ik nog afmaken. Ook de nieuwsbrief functie kreeg ik nog niet aan de praat en ik moet nog wat meer foto's toevoegen. Jammer genoeg ben ik er veel kwijtgeraakt tijdens de inbraak, maar heb inmiddels behoorlijk wat bruikbare van internet geplukt. Neem een kijkje op cambodja-kids.com, de website is volledig werkend en ook "paypal" donaties kunnen inmiddels gedaan worden.

Een héél belangrijke functie op de website!

  De website is anders dan die van andere liefdadigheidsprojecten en dat komt met name omdat ik zelf zo nauw betrokken ben bij de stichting. Het is mijn geesteskind. Mijn bestuursleden en ik vonden dat die persoonlijke betrokkenheid best op de website naar voren mocht komen. Dit persoonlijke karakter sijpelt duidelijk door alle pagina's van de site heen. Je kunt de pagina's lezen die jou aanspreken maar je kunt het ook lezen als een soort verhaal...want dat is het eigenlijk ook. Mijn verhaal. Dit verhaal zal hopelijk nog lang voortduren, maar daarvoor is natuurlijk wel een en ander nodig en daar heb ik jullie hulp bij nodig. Zonder achterban ben ik ook nergens.

Help ons "sociaal" te worden!

Middels het volledig zelf opzetten van de site met veel bloed, zweet en (letterlijk) tranen, denk ik dat je wel kunt inzien hoe serieus mijn intenties voor de stichting zijn. Allereerst hoop ik dat de website bevalt en dat jullie kunnen en willen bijdragen aan de naamsbekendheid van de stichting. Dat kan op allerlei manieren, onder andere via twitter en Facebook...deze zijn inmiddels ook bijgewerkt. Deel naar hartenlust, "like" en "tweet" en laat ook weten of iets beter kan en als je foutjes vindt. Zo kan ik de website perfectioneren. Deze week zal ik het inschrijfformulier voor de nieuwsbrief ook nog aan de praat krijgen...beloofd! Daarmee hou ik je dan maximaal twee à drie keer per maand (ik weet dat vaker irritant kan zijn) op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hopelijk kun je ook een steentje bijdragen in de vorm van een eenmalige- of maandelijkse donatie of wil je op een andere manier helpen. Bekijk het eerst maar even op je gemak. Alvast bedankt voor je hulp en interesse! 

Wordt spoedig opgelost!!!

Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had, ben ik de afgelopen twee weken ook veel bezig geweest met het regelen van de administratieve en communicatie-technische zaken rondom de verbouwing van het verblijf van de kids van AAA. Er zijn tussen AAA en Jochen (stichter van; Engel brauchen Fluegel) wat "transculturele" misverstanden ontstaan omtrent de financiën van de verbouwing. De afgelopen week liepen de emoties en het redetwisten behoorlijk hoog op. Ik heb het geheel diplomatiek gesust en heb intussen een halve werkweek aan onderhandelingsgesprekken achter de rug. Ontwikkelingswerk is niet altijd dankbaar werk. Naar mijn mening dwingt Jochen nog te vaak en te veel zijn westerse inzichten af en dat veroorzaakt botsingen met de Aziatische opvattingen.

Ik weet intussen wel beter!

Desondanks is de ruimte eindelijk afgekomen, al zitten er inderdaad behoorlijk wat werkuren in het volbrengen van de taak. Het budget is met ruim $ 500 overschreden, vandaar Jochen's frustratie. Daar was ook de Duitse Ambassade, een grote medesponsor, niet zo blij mee. Een les voor de volgende keer. Ik kon er verder weinig aan doen. Ik moet doordeweeks gewoon werken en Jochen had de plannen en uitvoering in handen terwijl ik voor de financiële afwikkeling zorgen moest, terwijl hij in Duitsland was. Ik was door Jochen niet voldoende ingelicht over de praktische afwikkeling. Ik heb naar aanleiding hiervan besloten om het werk van mijn eigen stichting duidelijk gescheiden te houden. We blijven uiteraard wel samenwerken want onze toekomstvisies sluiten goed op elkaar aan. Omdat Jochen al door zijn budget heen was, heb ik in overleg met ons bestuur besloten de ventilatoren en de verlichting van de ruimtes te sponsoren als kleine ($ 200) pleister op de wond! Ik heb ze zelf gehaald en afgeleverd en dat was nog een hele klus.

Nog ff gauw $ 5 bezorgkosten uitsparen...pfff!

De ruimte wordt nog officieel geopend door de Duitse Ambassade en kan dan in gebruik genomen worden. Er zit echter een "maartje" aan dit verhaal. Het geld voor de basis-inrichting (bedden, matrassen, zitmeubilair, kasten, lesruimte-inrichting et cetera) is door de budgetoverschrijding van jochen's project opgeslokt. Ook voor de vaste lasten zijn nog geen sponsoren gevonden en zonder die financiële dekking kan de ruimte natuurlijk niet open. Zoals je op de website kunt lezen en ook eerder op dit blog al, heeft de hoofdsponsor zich na ruim 13 jaar steun eind 2012 teruggetrokken, middenin de renovatie van Jochen. Vandaar de noodactie "Red Apsara Arts Association" ook te vinden op onze website. Zonder structurele hulp loopt dit project dood en zullen de kids van AAA in hun oude (uitzichtloze) situatie belanden. Dus kijk op onze website en help ons helpen!

Doe jij met ons mee?

Ilona Claassens - het zusje van Tineke, een van mijn beste vriendinnen en secretaris van de stichting - doet komende dinsdag mee aan de Nijmeegse 4-daagse. Met haar rolstoel gaat 4 dagen lang het parcours afleggen en laat zich daarvoor sponsoren door familie, vrienden en kennissen. Als ze de finish haalt doneert ze het opgehaalde bedrag aan "Stichting Cambodja-Kids", mooi hè?! Wij duimen met z'n allen en hopen dat ze met glans de finish haalt! Kijk op de door haar speciaal voor dit evenement gecreëerde Facebook pagina. Klik hier

Ilona, veel succes!

Volgende keer zal ik nog wat foto's laten zien van de gerenoveerde ruimte. Ook op de website zul je ze terug kunnen vinden.

Tot zover dit keer...

Een verschrikkelijk ongeluk...!



Op z'n Hollands wakker worden!



Beste mensen

Wat een leuke zondag had moeten worden, liep uit op een levensechte nachtmerrie... Ik was vanmorgen al vroeg op (half 7) omdat ik lekker vroeg naar de kids wilde. Lekker op mn gemakkie douchen, bakje koffie (Hollandser kan bijna niet) en een ontbijtje van noedels met wat roerbak van gisteren, dat dan weer wel! Tas ingepakt met gekleurd papier, foamstickers, glittertjes, scharen, etcetera. Was er helemaal klaar voor.



Tas om mn nek gegooid, zonnebril op, armen ingesmeerd (anders kom ik zo rood als een kreeft terug), drinkwater niet vergeten en hup de brommer op. Dara ging naar z'n beste vriendin en zei net voordat ik de deur uit liep "neem je Pitchu niet mee"? Dat had ik inderdaad laatst gezegd. Zou leuk zijn voor de kids en ik had ze al een foto van haar op mn mobieltje laten zien, bovendien is het goed voor een pup om haar met de wereld kennis te laten maken, zodat het een sociaal dier wordt. Had ik het maar nooit gedaan... 

Normaal stop ik haar in de tas maar daar kruipt ze half uit omdat het te warm is (zie foto vorige blogbericht). Ze vind het heerlijk met haar hoofd in de wind, dus ik nam haar op schoot en hield haar met één hand vast. Het verkeer gaat hier zo langzaam, er kan weinig gebeuren, dacht ik nog. Het was erg druk op de weg en erg stoffig. De conditie van de Cambodjaanse wegen laat vaak te wensen over en er ligt veel los zand naast de weg in het droge seizoen. Ik was ongeveer halverwege en ik was net op Pitchu aan 't letten, toen ik ineens mijn achterwiel voelde schuiven...

Stoffige weg in het droge seizoen...alleen daarvoor al 'n zonnebril

De volgende 5 seconden (misschien waren het er maar 3) leken wel een slow-motion van een minuut... Ik had Pitchu nog vast en merkte dat de brommer in los zand beland was. Het wiel schoof verder naar buiten en omdat ik maar een hand vrij had, bleef ik schuiven. Ik ging amper 15 km per uur, voelde de brommer naar de zijkant hellen en bereidde me voor op het volgende moment (allemaal in die "slow-motion secondes"), het neerkomen op het asfalt... Gek genoeg dacht ik nog; "zometeen opstaan en verder". Wat ik niet had kunnen vermoeden is dat Pitchu van schrik, uit mijn handen de weg op schoot, terwijl ik luid zijn naam uitschreeuwde. Ik zag alleen nog haar en wilde haar grijpen... vervolgens zag ik een wiel naderen en... "nee, Pitchu!!!" ...het volgende moment schokte als een adrenalinestoot door mijn lijf, ik heb het vandaag meermalen doorleefd in mijn herinnering...elke keer weer met pijn in mijn maag...  het wiel rolde over haar voorpoten en haar nek en schouder (opnieuw flashbacks)... ik zag niks meer om me heen... alleen een kleine pup die bewegingsloos bleef liggen (ik schiet weer vol). Ik rende schreeuwend naar haar toe, niet lettend op het verkeer...

Ik nam haar op m'n arm en ze schokte en kokhalsde alsof ze stikte. Ik greep de brommer in een impuls, draaide om en reed als 'n trippende junk terug richting Phnom Penh, huilend pratend tegen de hond. Een 15 minuten durende helse rit...in shock en continu pratend tegen de pup (Pitchu, niet doodgaan...Pitchu blijf bij me...Pitchu ik hou van je...Pitchupitchupitchu). Met allerlei vervolgscenario's door mijn hoofd schietend kwam ik, nog steeds tegen de hond pratend, bij de dierenarts aan. Ik had onbewust het adres in mijn hoofd geplant waar ik een paar keer was langs gekomen. Onderweg keken Cambodjanen naar een rare buitenlander die huilend met een pup praatte, uitdrukkingen van verwarring en onbegrip op hun getinte gezichten.

Pitchu aan het infuus...

Verklaar me voor gek of vindt er maar van wat je wilt, maar ik ben in de afgelopen weken helemaal verknocht geraakt aan het dier. Cambodjanen snappen dat niet zo, waarschijnlijk omdat een mensenleven hier al niet veel waard is. Bij de dierenarts mocht ik gelukkig voor, de wachtenden zagen onmiddellijk aan me dat het menens was. De dierenarts begreep er niet veel van maar gelukkig verstond iemand anders meer Engels. Na het testen van wat reflexen, kreeg hij een tweetal injecties en wist ik nog niks. Hij strompelde naar de dierenarts, zakte door z'n pootjes en jankte flink...



Ziekenboeg!



Dara gebeld en daarna Seca, zijn beste vriendin en tevens de vorige eigenaar van de pup.  Eenmaal in de auto moest ze meermalen overgeven (hersenschudding?), maar ze kwispelde wel toen ze Seca zag, het eerste goede teken. We gingen terug naar huis met een flink infuus aan haar kleine pootje. Ik heb de hele tijd bij haar gezeten want ze bewoog in het begin te veel, maar gelukkig begonnen de pijnstillers en het infuus vrij snel te werken. Ze moest veel plassen door het vocht van het infuus maar ach...een dweil doet wonderen. We hebben haar vitamine-eiwit-cocktail gevoerd en nadat ze van het infuus af mocht nog wat kip Ze werd meteen wat energieker. Ze strompelt nog flink en houdt zich rustig, maar volgens de dierenarts (straks nog even gebeld) komt het waarschijnlijk helemaal goed. Uiteindelijk kostte alles me een fractie van wat het in Nederland gekost zou hebben ($7,=) in de wetenschap dat mensen het zich vaak niet eens kunnen veroorloven om zelf naar de dokter te gaan!

Het was een emotioneel slopende dag en ik hoop dit nooit meer mee hoeven te maken. Ik ben blij dat het nog betrekkelijk goed is afgelopen. Je snapt wel dat ik niet meer naar het weeshuis kon gaan...dat maken we wel weer goed, heb volgende week een extra vrije dag. Bovendien ben ik voor het eerst in 35 jaar Moederdag vergeten, mam belde nog. Enerzijds van de schrik en ook omdat ik daar hier niet mee geconfronteerd wordt, de commercie werkt er hier in Cambodja nog niet echt aan mee. Dus pap, ook jij bent alvast gewaarschuwd...het zou kunnen gebeuren..!

Dara en Pitchu, net samen uit de douche (voor het ongeluk)



Nou, voor vandaag hou ik het op dierenpraat, morgen vertel ik jullie over mijn nieuwe  project. Ik ben doodmoe, het is alweer 1 uur middernacht en om 6 uur gaat de wekker weer vrolijk, werken...!

Tot snel

Leon