Hiep, hiep... hoeraah, de website is klaar!

Beste lezer,

Goed nieuws voor mij, "Stichting Cambodja-Kids" en voor mijn rug: DE WEBSITE IS AF!

Zeg eens eerlijk: is het geen plaatje?!

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe blij ik ben na 6 weken sleutelen, herschrijven van teksten, toevoegen, verwijderen en daarna... toch weer toevoegen! Ik ben op... doodmoe en mijn rug van hetzelfde. Afgelopen vrijdag had ik wederom een massage nodig. Het was helemaal naar beneden in mijn onderrug geschoten. Maar; ik ben zelf tevreden met het resultaat...eindelijk! Er zijn slechts nog wat kleine puntjes die ik op de spreekwoordelijke "i" moet zetten. De FAQ-pagina (meest gestelde vragen) en extra's moet ik nog afmaken. Ook de nieuwsbrief functie kreeg ik nog niet aan de praat en ik moet nog wat meer foto's toevoegen. Jammer genoeg ben ik er veel kwijtgeraakt tijdens de inbraak, maar heb inmiddels behoorlijk wat bruikbare van internet geplukt. Neem een kijkje op cambodja-kids.com, de website is volledig werkend en ook "paypal" donaties kunnen inmiddels gedaan worden.

Een héél belangrijke functie op de website!

  De website is anders dan die van andere liefdadigheidsprojecten en dat komt met name omdat ik zelf zo nauw betrokken ben bij de stichting. Het is mijn geesteskind. Mijn bestuursleden en ik vonden dat die persoonlijke betrokkenheid best op de website naar voren mocht komen. Dit persoonlijke karakter sijpelt duidelijk door alle pagina's van de site heen. Je kunt de pagina's lezen die jou aanspreken maar je kunt het ook lezen als een soort verhaal...want dat is het eigenlijk ook. Mijn verhaal. Dit verhaal zal hopelijk nog lang voortduren, maar daarvoor is natuurlijk wel een en ander nodig en daar heb ik jullie hulp bij nodig. Zonder achterban ben ik ook nergens.

Help ons "sociaal" te worden!

Middels het volledig zelf opzetten van de site met veel bloed, zweet en (letterlijk) tranen, denk ik dat je wel kunt inzien hoe serieus mijn intenties voor de stichting zijn. Allereerst hoop ik dat de website bevalt en dat jullie kunnen en willen bijdragen aan de naamsbekendheid van de stichting. Dat kan op allerlei manieren, onder andere via twitter en Facebook...deze zijn inmiddels ook bijgewerkt. Deel naar hartenlust, "like" en "tweet" en laat ook weten of iets beter kan en als je foutjes vindt. Zo kan ik de website perfectioneren. Deze week zal ik het inschrijfformulier voor de nieuwsbrief ook nog aan de praat krijgen...beloofd! Daarmee hou ik je dan maximaal twee à drie keer per maand (ik weet dat vaker irritant kan zijn) op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hopelijk kun je ook een steentje bijdragen in de vorm van een eenmalige- of maandelijkse donatie of wil je op een andere manier helpen. Bekijk het eerst maar even op je gemak. Alvast bedankt voor je hulp en interesse! 

Wordt spoedig opgelost!!!

Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had, ben ik de afgelopen twee weken ook veel bezig geweest met het regelen van de administratieve en communicatie-technische zaken rondom de verbouwing van het verblijf van de kids van AAA. Er zijn tussen AAA en Jochen (stichter van; Engel brauchen Fluegel) wat "transculturele" misverstanden ontstaan omtrent de financiën van de verbouwing. De afgelopen week liepen de emoties en het redetwisten behoorlijk hoog op. Ik heb het geheel diplomatiek gesust en heb intussen een halve werkweek aan onderhandelingsgesprekken achter de rug. Ontwikkelingswerk is niet altijd dankbaar werk. Naar mijn mening dwingt Jochen nog te vaak en te veel zijn westerse inzichten af en dat veroorzaakt botsingen met de Aziatische opvattingen.

Ik weet intussen wel beter!

Desondanks is de ruimte eindelijk afgekomen, al zitten er inderdaad behoorlijk wat werkuren in het volbrengen van de taak. Het budget is met ruim $ 500 overschreden, vandaar Jochen's frustratie. Daar was ook de Duitse Ambassade, een grote medesponsor, niet zo blij mee. Een les voor de volgende keer. Ik kon er verder weinig aan doen. Ik moet doordeweeks gewoon werken en Jochen had de plannen en uitvoering in handen terwijl ik voor de financiële afwikkeling zorgen moest, terwijl hij in Duitsland was. Ik was door Jochen niet voldoende ingelicht over de praktische afwikkeling. Ik heb naar aanleiding hiervan besloten om het werk van mijn eigen stichting duidelijk gescheiden te houden. We blijven uiteraard wel samenwerken want onze toekomstvisies sluiten goed op elkaar aan. Omdat Jochen al door zijn budget heen was, heb ik in overleg met ons bestuur besloten de ventilatoren en de verlichting van de ruimtes te sponsoren als kleine ($ 200) pleister op de wond! Ik heb ze zelf gehaald en afgeleverd en dat was nog een hele klus.

Nog ff gauw $ 5 bezorgkosten uitsparen...pfff!

De ruimte wordt nog officieel geopend door de Duitse Ambassade en kan dan in gebruik genomen worden. Er zit echter een "maartje" aan dit verhaal. Het geld voor de basis-inrichting (bedden, matrassen, zitmeubilair, kasten, lesruimte-inrichting et cetera) is door de budgetoverschrijding van jochen's project opgeslokt. Ook voor de vaste lasten zijn nog geen sponsoren gevonden en zonder die financiële dekking kan de ruimte natuurlijk niet open. Zoals je op de website kunt lezen en ook eerder op dit blog al, heeft de hoofdsponsor zich na ruim 13 jaar steun eind 2012 teruggetrokken, middenin de renovatie van Jochen. Vandaar de noodactie "Red Apsara Arts Association" ook te vinden op onze website. Zonder structurele hulp loopt dit project dood en zullen de kids van AAA in hun oude (uitzichtloze) situatie belanden. Dus kijk op onze website en help ons helpen!

Doe jij met ons mee?

Ilona Claassens - het zusje van Tineke, een van mijn beste vriendinnen en secretaris van de stichting - doet komende dinsdag mee aan de Nijmeegse 4-daagse. Met haar rolstoel gaat 4 dagen lang het parcours afleggen en laat zich daarvoor sponsoren door familie, vrienden en kennissen. Als ze de finish haalt doneert ze het opgehaalde bedrag aan "Stichting Cambodja-Kids", mooi hè?! Wij duimen met z'n allen en hopen dat ze met glans de finish haalt! Kijk op de door haar speciaal voor dit evenement gecreëerde Facebook pagina. Klik hier

Ilona, veel succes!

Volgende keer zal ik nog wat foto's laten zien van de gerenoveerde ruimte. Ook op de website zul je ze terug kunnen vinden.

Tot zover dit keer...

Back to basics, snotteren in de hitte!

Hey Everybody,

Weer wat nieuwtjes uit het Cambodjaanse land, na een stilte mijnerzijds van ruim 2 weken;

2 Weken geleden waren we opnieuw door de ouders van Dara uitgenodigd, ditmaal om naar het geboorteplek van Dara's vader te gaan, Koh Sutin. Het is een klein eiland midden in de Mekong rivier. Met een gehuurd busje vertrokken we met z'n 10en (zussen en broers van Dara's vader) op zaterdagochtend richting "Kampong Cham" (provincie en tevens het gelijknamige stadje), voor de oversteek naar het eiland. We waren amper onderweg of onze chauffeur maakte een noodstop om te voorkomen dat hij een motorrijder zou overrijden die zojuist gesneden werd door een auto. Een jeep knalde achterop ons busje. De veroorzaker scheurde er vandoor terwijl de motorrijder overeind werd geholpen door toegesnelde omstanders.

Ons busje

De RCAF-jeep

 De chauffeur van de jeep begon meteen te etteren...we hadden niet zo abrupt moeten stoppen. Met andere woorden; we hadden die motorrijder moeten overrijden! De jeep droeg een "RCAF" kenteken, onderdeel van het Cambodjaanse leger. Overal ter wereld weten mensen dat degene die op zijn voorganger botst, schuld is, hier gaat het blijkbaar anders. Zo ging het gekibbel ruim een uur lang door, totdat een volgend voertuig van RCAF het team kwam versterken. Uiteindelijk besloot deze "hogere" pief, dat we onze reis mochten vervolgen. De motorrijder werd genegeerd en verbouwereerd achter gelaten met zijn schade aan lijf, leden...en motor. Zo ligt het lot van de Cambodjanen veelal in handen van de corrupte medelanders...enfin verder met de trip...

De flink beschadigde, splinternieuwe motor

 In het droge seizoen smelt Koh Sutin samen met Koh Paen, het grotere buur-eiland, doordat de Mekong praktisch droogvalt. Beide eilanden zijn dan niet meer bereikbaar via veerdiensten, doch slechts per handgemaakte bamboe brug, die in het regenseizoen door de krachtige stroming weer wordt verwoest en in het daarop volgende droge seizoen weer doodleuk wordt herbouwd. Hoe sterk en buigzaam bamboe is blijkt wel want de brug wordt zelfs door auto's benut, zo ook door ons busje. Het schommelt en kraakt van alle kanten (zie filmpje) maar blijft heel...wonderen der natuur!

Natuurlijke kracht gecombineerd vakmanschap...ijzersterk!

Het eiland bestaat vanouds uit vooral tabaksplantages. Traditionele sterke tabak heeft helaas zijn hoogtij gehad, export loopt terug en nu maken Amerikaanse en Britse firma's de dienst uit en strijken de winst op.  Met sigaretten in een modern pakje onder schutnamen als "Ara" en "Fine" overheersen zij de huidige rokersmarkt, tegen inkoopprijzen die 3 keer lager liggen dan de oude soorten, waardoor boeren gedwongen zijn om naast tabak andere gewassen te verbouwen om te kunnen overleven. Tabaksboeren hadden een goed leven totdat de "Rode Khmer" de plantages verwoestte en alle huizen in brand stak. In de jaren '80 startten een handje vol overlevenden de teelt opnieuw op, terwijl jongeren naar de stad trokken. Helaas kwam de goeie ouwe tijd nooit meer terug en werken de soms bejaarde boeren als lastdieren in de broeierige zon voor een paar cent . Ondanks de lage welvaartsstandaard zijn de mensen er erg relaxed en buitengewoon vriendelijk.

Een van de vele lokale merken

Hele tabaksbladeren hangen te drogen

Gesneden tabak droogt na op rieten matten in de zon

bijverdienste...mais

houtgestookt drooghuis

Alle huizen staan uit voorzorg voor het regenseizoen op palen, zo ook ons gasthuis. Het groen vormt een overweldigend contrast met het beton in Phnom Penh. De lucht lijkt er zoet te smaken, zuurstofrijker en verwent je neus met een symfonie van bloemgeuren en geroosterd hooi. Dara en ik fietsten met krakkemikkige stalen rossen (Pitchu in het mandje) langs hout-gestookte lemen tabaks-drooghutten (geur lijkt wat op herfst) en keken uit over de haast droogstaande arm van de Mekong. Boeren klakken met paard en wagen voorbij. Het lijken meer pony's, waarom ik nog nooit een paard van behoorlijk formaat in Cambodja zag is me niet duidelijk...misschien het klimaat?

Paard en wagen als tegenliggers

Pitchu geniet mee van de omgeving

Mekong droogt op

Stroom is op Koh Sutin slechts per generator beschikbaar, enkel na zonsondergang voor maximaal 5 uur. Wij hadden de luxe van een gehuurde generator die ons gedurende de hete nacht voorzag van blazende ventilatoren en plas-verlichting. Douchen met een plastic opschep-emmertje (weet niet hoe zo'n ding heet) over je hoofd uit een enorm bassin met ijskoud water, terwijl een enorme pad me vanachter de peer toekeek. Met en wierookceremonie sloot de familie de avond af. De slaapuitrusting was wat minder geslaagd. Rieten matje op de bamboe woonkamervloer en 'n drietal sierkussentjes. Het continu draaien, slaaptekort, de lamme zij en stijve rug waren de ervaring meer dan waard.

Pottenkijkers in de douche!

Dara's mam tijdens wierookceremonie

Geld offeren voor de noodlijdende ouderen

Offerandes

 De volgende ochtend stond geheel in het teken van een boeddhistische ceremonie voor de minder bedeelde ouderen in het dorp en familie, georganiseerd door Dara's ouders. Voorbereidingen waren al vanaf zaterdagmiddag aan de gang. Rituele tierelantijnen waarvan mij de doeleinden na 3 jaar nog steeds raadselachtig zijn en plastic teilen vol offeranden werden gefabriceerd. Na een ceremonie van ongeveer 'n uur geleidt door een viertal monniken die het bijna begaven van de hitte en ongelooflijk dikke wierookwolken had ik twee slapende benen van de uit de hand gelopen kleermakerszit. Bij een grappige ceremonie waar de monniken snoepjes en bloemknopjes gooiden moest ik even aan zwarte piet denken, alleen hadden deze pieten oranje gewaden aan en was er geen sint bij. Als klap op de vuurpijl; een compleet buffet (ik had uit voorzorg mijn eigen vegetarische voer meegesmokkeld), zoals dat op z'n Cambodjaans hoort. Dara en ik sponsorden mee.

Rond half 2 reden we terug over de wankele bamboebrug. Met een beetje mazzel kon ik zo nog lekker naar AAA om te knutselen met de kids. De 130 kilometer lange rit liep echter uit op een catastrofe. De airconditioner in de bus leek niet te werken, maar het was een combinatie van extreme middaghitte en leeftijd van het busje dat ons parten speelde. Daarbovenop kwam het eeuwige werk aan de weg en weekeinddrukte, wat onze reis op zo'n 50 km voor Phnom Penh in een slakkentempo uitsmeerde over maar liefst 5 uur! Wagenziek en met hoofdpijn streek ik neer op de bank om vervolgens om 9 uur in bed te belanden.

Halverwege de week begon ik me voor de 2e keer in korte tijd (nog geen 3 weken geleden) zwakjes te voelen. Waarschijnlijk door een combinatie van airco in klaslokalen en het kurkdroge hete en stoffige klimaat buiten. Op weg naar school hap ik per dag waarschijnlijk 'n ons of wat stof naar binnen en s' avonds in de douche loopt er bruin water van mijn gezicht over de douchevloer. Ik heb het dragen van stofmaskers geprobeerd, maar daar ga ik nog harder van zweten, dan ik al doe. Bovendien heeft een recent onderzoek in Hanoi (Vietnam) uitgewezen dat stofmaskers geen schadelijke gassen- en fijnstof tegenhouden. Al met al heb ik me de rest van de week met een koortsig griephoofd door de lessen heen gesleept, inclusief het weekend. Mijn plannen om naar het weeshuis te gaan (was alweer bijna 'n maand geleden) moesten weer op stal. Ik ging wel naar AAA om te knutselen.

Dagelijks stofhappen in Phnom Penh, gezien vanuit 'n bus

Tevens moest ik een belangrijk gesprek aan met de familie van de Apsara school. Jochen heeft definitief een sponsor gevonden voor het afmaken van de renovatie en het aanschaffen van meubilair van de meidenruimte en het klaslokaal. Ook het salaris van 2 dansleraressen kan nu betaald worden via een echtpaar dat wil helpen om de school te redden. Hij heeft goede moed dat sponsoren nu een voor een binnen zullen komen druppelen. Jochen zit zelf helaas even in zak en as. Hij zou komende week naar Cambodja komen, maar vorig weekend belde hij met het bericht dat zijn halfbroer was getroffen door een zwaar hartinfarct. Zijn hersenen zijn zwaar beschadigd door zuurstofgebrek gedurende 10 minuten, hij ligt in een diepe coma en artsen schatten de kans op overleving dan wel herstel uiterst laag in.

Zo wisselen de plezierige en trieste momenten des levens zich af en dat is volgens boeddha al wat er is. Alleen willen wij als aardbewoners dat vaak niet in zien. We omhelzen de mooie momenten en willen ze vasthouden (en vooral zoveel mogelijk spullen bezitten) en proberen de ellende met man en macht te verdringen en te ontkennen. Niet vast houden aan het een noch het ander is de enige oplossing...en dat is in onze moderne samenleving gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Positief en negatief horen beiden in ieders realiteit

Dara's ouders zijn afgelopen dinsdag teruggevlogen naar de V.S. en ons dagelijkse leven gaat weer zijn gang. Na alle dinertjes en massagebezoekjes ben ik zo goed als blut. Deze week tijdens de ochtendgymnastiek die ik op de kleuterschool doe verrekte ik mijn nekspier en moest opnieuw naar de masseur. Ik ga naar een blinde masseur die Japanse (Shiatsu) massage toepast. Erg stevig en tegen de pijngrens aan, je voelt je erna doodmoe en gesloopt, maar een dag later ben je als herboren. In combinatie met wat lichte opiaten pijnstillers (in Cambodja te koop als patat in de friettent) ben ik zo goed als hersteld.

Outhdom geniet van een ijsje bij Sinh Foo

April is de slechtste maand van het jaar. Allereerst is de vakantie voor Khmer (3e na internationaal- en Chinees-) Nieuwjaar verlengd tot ruim 1 week op de school waar ik werk en vervolgens verkort het examen van volgende week mijn uren wederom. Ik verdien nog niet eens de helft van het normale loon en mei is ook niet bepaald rooskleurig qua nationale feestdagen (5). Sparen voor mijn vakantie naar Nederland is een behoorlijke uitdaging geworden. Dara kan definitief niet mee, hij heeft afgelopen vrijdag zijn contract met Sofitel hotelketen getekend. Enerzijds jammer maar goed voor zijn (onze) toekomst en anderzijds drukt het de kosten van de tickets die ik met pijn en moeite bij elkaar probeer te sparen.

Dara's nieuwe werkplek; Sofitel, Phnom Penh's enige "echte" 5-sterren hotel

Zondag was de eerste dag van Nieuwjaar. Ik had bewust wat spullen ingeslagen om weg te geven aan Apsara en ook voor de kids van het weeshuis. Noodle-soepjes, koekjes, chocola, frisdrank zijn geliefde eetbare cadeautjes voor nieuwjaar. Ik was al vroeg bij AAA en alleen Metry en Sopha (de ouders, eigenaren) waren thuis. Ze namen de versnaperingen dankbaar in ontvangst. De kids gaan op deze speciale dagen naar hun geboortedorpen. Na de (verplichte) vroege lunch (vlees eruit pikken) zei ik gedag en ging naar huis voor een frisse douche. Om een uur ging ik met een volgeladen brommer samen met Pitchu op weg naar het weeshuis. Een dik half uur in de brandende zon, wat me aan het einde van de dag een rode teint opleverde.

Twee nieuwe familieleden bij AAA

Er was een groep Katholieke volgelingen uit Singapore die spelletjes met de kids speelden en voor ze kookten. Jammer van mijn voorbereiding, want ik had een tas vol knutselspul meegesleept...ik had het kunnen weten. Een leuke verrassing voor mij echter, want de 7 jongens die tijdens mijn afwezigheid waren overgeplaatst, waren de hele week op bezoek. Bovendien was er genoeg omhanden, vooral Pet hunkert naar aandacht, elke keer als ik weer kom. Ik had ook mijn eerste ontmoeting met de nieuwe moeder overste. Ik herkende haar van een hele tijd terug (ergens in 2009), toen ze nog gewoon zuster was, zoals ze me verklaarde. Ze had 3 jaar in Taiwan doorgebracht en begin dit jaar was ze ingewijd en gepromoveerd tot moeder overste. Gelukkig kan ik het nu al met haar vinden, qua eerste indruk dan. Zoals ik eerder al zei, speel ik het spelletje vanaf nu gewoon mee en richt mijn aandacht en energie op de kids. De mega chipszak en snoep en versnaperingen die ik had meegebracht waren een lichte overdaad op de zoetigheid die de Singaporezen al verspreid hadden, dus besloot ik om alle lekkernijen aan Raksmey over te hevelen, om op een ander tijdstip uit te delen. Zij is de oudste (23), heeft genoeg verantwoordelijkheidsgevoel en is eerlijk in het verdelen. Ik reed met een voldaan gevoel de zonsondergang tegemoet, naar huis.

Outhdom (Bibi) showt de megazak chips

 De nog overgebleven tijd breng ik in rust door, om de laatste nasleep van griep en spierverrekking weg te jagen.

Groeten!

Afscheid Maria & AAA problemen

Hallo allemaal,

Zoals eerder gezegd, moest Maria Giusseppina (mijn goede-doelen-inspiratie) uit gezondheidsgronden, terugkeren naar Italië. Afgelopen zaterdag had ik een laatste dinertje met haar. Pitchu moest ook mee, want Maria is helemaal dol op haar. Hopelijk hoeft ze geen kunstheup, en kan met goede medische hulp ook haar alvleesklier genezen...laten we duimen. Omdat haar Cambodjaanse visum gister afliep is ze zondagmorgen naar Bangkok gevlogen, waar ze nog 6 dagen op haar geplande vlucht moet wachten. Zelfs in Bangkok gaat ze die 6 dagen niet stilzitten Ondanks al haar lichamelijke ongemak gaat ze een zuster die ze 12 jaar geleden in Calcutta (India) ontmoette helpen in haar tehuis voor vrouwen met zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen...dat is Maria...een levende beschermengel voor de zwakkeren in de samenleving. Ze ziet er erg tegenop om naar huis te gaan, maar ze moet nu echt even aan haar eigen gezondheid denken...beterschap Maria, het is je meer dan gegund!

Laatste etentje...veel beterschap Maria!

Pitchu heeft ons de hele week op rare nukken getrakteerd. Waarschijnlijk de nasleep van de baarmoeder-operatie en de uitwerking van de antibiotica. Ik heb niet zo'n hoge pet op van de dierenartsen hier, maar wat verwacht je dan, als de reguliere gezondheidszorg in een land als Cambodja al met een korrel zout te nemen is. Ze lag de hele dag bovenaan de trap voor de slaapkamerdeur, at nauwelijks en een enthousiast welkom bij thuiskomst bleef telkens uit. Ze staarde treurig voor zich uit en verstopte zich op de badkamer achter het toilet, waar ze anders nooit komt want ze heeft een hekel aan de douche. Dara ging na 3 dagen poolshoogte nemen bij de dierenarts. "Je had moeten komen voor antibiotica-injecties", zei deze droog, terwijl Dara meteen na de operatie al had gevraagd welke nazorg nodig was. "Komt vanzelf in orde" had ie toen beweerd...van zulke communicatie (en dat is dan tussen Cambodjanen onderling) gaan je haren toch recht overeind staan, of niet dan!? Inmiddels is Pitchu bijna de oude en zijn de meeste hechtingen reeds opgelost...gelukkig!

Bijna genezen

Ik ben nog steeds niet van mijn kou af...waarschijnlijk van al dat uitlaatgas dat ik elke dag op weg naar mijn werk in de file inadem. Het verkeer wordt met de week erger. Ik heb ongeveer een half uur nodig voor een rit van (uitgeteld met google maps) exact 3600 meter. Dat komt neer op 'n gemiddelde snelheid van zo'n 7 km/uur, met 'n beetje vlug lopen zou ik dat ook halen. Al kuchend en met kurkdroge ogen van het opwaaiende stof ga ik zo 2 keer per dag op en neer. Stofmaskers helpen niet tegen fijnstofdeeltjes en smog is laatst uit een uitgebreid onderzoek in Hanoi (Vietnam) gebleken. Ik ga er bovendien nog meer van zweten met mijn eigen hete adem recyclende in mijn gezicht, dus dat heb ik ook maar opgegeven. Lang leve de gezondheid!

Lopen we binnenkort allemaal zo rond?

Het weekend heb ik al vergaderend doorgebracht. Normaal slaap ik wat langer omdat ik doordeweeks net 6 uur haal (met Dara's allergie kan ik maar kort de airco gebruiken en dus word ik vaak wakker van de hitte), maar dat lukte dit weekend niet echt. Teveel aan mijn hoofd. Jochen is bezig om een sponsor te vinden om de AAA (Apsara Arts Association), de dansschool waar ik elk weekend naar toe ga om te knutselen met de kids, van de ondergang te redden. Alleen wil het feit dat deze bewuste stichting alleen steunt ten goede van het kind...en terecht uiteraard. De familie van de AAA, Meneer Sopha, zijn vrouw (en Apsara-lerares) Metry en hun dochter (toekomstig vervanger) hebben echter zo hun eigen ideeën."Zonder dansschool, zijn er ook geen kinderen" is hun betoog, en dat is natuurlijk ook waar.

Het gerenoveerde vertrek ligt er momenteel treurig bij

Het is moeilijk om hier een balans in te vinden, vooral omdat ik inmiddels ook een vriend van de familie ben, al is mijn belangrijkste drijfveer (en zal het altijd blijven)...de kids. Je moet het als volgt zien; In de Cambodjaanse cultuur staat de familie centraal. Ouders zorgen voor hun kinderen en vaak blijven deze zelfs nadat ze getrouwd zijn in hetzelfde huis wonen. Later, als deze kinderen zelf aan hun toekomst bouwen wordt verwacht dat zij op hun beurt langzaam maar zeker voor hun ouders gaan zorgen. Familiekapitaal (grond, huis en ander kapitaal) wordt haast angstvallig bij elkaar gehouden om een zekerheid voor de toekomst te bouwen aangezien er in Cambodja geen sociaal stelsel is. Geen ziektekostenverzekering, geen pensioen (enkele uitzonderingen daargelaten) en geen arbeidsongeschiktheidsverzekering...nee, zelfs geen w.a. verzekering.

Nieuwbouw (beneden)  pal tegen de bestaande bouw aan

Voor de familie is het belangrijkste om de school overeind te houden en ze hopen dan ook dat wij daar een sponsor voor vinden. Uiteraard druist dit totaal in tegen de westerse ideeën over sponsoring en het doneren van geld. We willen bovenal kinderen steunen en met hoge uitzondering een heel gezin, zo werkt het ook met organisaties. Desondanks zal ik samen met Jochen de familie moeten meedelen dat de sponsoring die zij in gedachten hebben (de kosten van de school) niet zal gaan werken. Kosten zoals water, elektriciteit, gas, maaltijden, schoolgeld, kleding, een permanente kinderjuffrouw en alle overige onkosten gericht op de projecten ten goede van de kids uiteraard wel.

Nieuwbouw (boven), toekomstige zaak

 Inmiddels hebben ze zelf flink bijgebouwd (en het is een vrij lelijke bouw, alles dicht op elkaar gepakt) van hun spaarcenten om eventueel een zaak te beginnen. De voormalige speelplaats is helemaal dichtgemetseld (helaas) en er zijn nog eens 4 ruimtes bijna klaar om eventueel verhuurd te worden. De familie hoopt hiermee hun kosten te kunnen dekken. Ze hopen natuurlijk dat onze sponsoren hier ook aan mee gaan werken, maar dat zal niet gaan lukken. In het ergste geval moet de familie haar grond met gebouwen verkopen. Dat zou genoeg geld opbrengen want grond in Phnom Penh is erg gewild en zeer prijzig, maar dat is het laatste wat de familie wil. 

Weinig uitnodigende oprit en ingang naar de school

Dit kan betekenen dat als de school niet meer verder zal kunnen gaan, de ruimte die Jochen voor de kids gerenoveerd heeft ook verloren kan gaan. Als de familie de school niet kan continueren, zullen ze ook niet meer voor de kids zorgen...ter bescherming van hun eigen familie. Voor ons moeilijk te begrijpen als westerlingen maar hier in Cambodja de harde werkelijkheid...helaas. Uiteraard is het doel van de plannen die Jochen en ik hebben om koste wat kost, de zorg voor de kinderen voort te zetten...ook als de school dicht zou moeten. Het komt erop neer dat we zolang als de school nog draaiende blijft, we de ruimte zullen blijven gebruiken. Daar is een contract voor getekend met de Duitse ambassade (hoofdsponsor renovatie) en daar kan de familie niet onderuit.

Krappe trap tussen nieuw- en oudbouw

Uiteraard moeten dan alle bovenstaande kosten voor het gebruik van de ruimte vergoed worden. Jochen is ervan overtuigd dat dat zal lukken. De kosten voor het afronden van de renovatie zal tot een minimum beperkt gaan worden. Verder zullen er alleen zaken worden aangeschaft die ten allen tijden meegenomen kunnen worden. In het ergste geval zullen we dan een ander pand moeten gaan huren, maar het is op lange termijn waarschijnlijk beter om de school en ons project duidelijk te scheiden. Bovendien is het zaak dat we op goede voet met de familie blijven. Ik kom er inmiddels ruim twee jaar (Jochen zelfs 5!) en het zou zonde zijn van de opgebouwde vriendschappen. Zou ik toch partij moeten kiezen, dan staat mijn keuze al vast en je hoeft er verder niet naar te raden!

Gefrustreerde kleuter scheurt pagina's uit zijn boek

Vandaag is de sponsoraanvraag de deur uit gegaan, nu hopen dat het gaat lukken. Met 'n beetje geluk, kan ik voor het einde van dit jaar al parttime les gaan geven aan de kids. Ik kijk er echt naar uit en bestudeer dagelijks nieuwe lesgeeftechnieken en kinderpsychologie. Mijn ervaring met het werken met (wees)kinderen  de afgelopen 3 jaar en de voorbeelden van "hoe het niet moet" op de kleuterschool waar ik nu nog werk, zullen mij voldoende inzicht en motivatie verschaffen om er met een flinke dosis enthousiasme en engelengeduld tegenaan te gaan.

Tot zover dit keer...tot snel!

 

Terugkeer naar het weeshuis

Even tussendoor...
Afgelopen zondag was het zover. Na wat mentale voorbereiding had ik besloten om na anderhalf jaar weer eens een bezoek aan het weeshuis te brengen, waar alles in 2008 mee begon. Daar zat ik dan...in de tuktuk samen met Maria,  wie de ommekeer in mijn leven 5 jaar geleden in gang zette. Ook Savon, de ex-medewerker van het hotel waar Maria altijd verblijft was meegekomen. Cambodjanen zijn meestal niet zo gek op zulke instanties, vooral als het om kinderen met HIV gaat. Daar rust nog steeds een zware taboe op.

Voor diegenen die nieuw zijn op het blog, anderhalf jaar geleden staakte ik mijn voortzetting van werkzaamheden in het weeshuis omdat ik tegenwerking ervoer van de leiding, wat mij mentaal uitputte. Na anderhalf jaar vrijwillig mijn diensten te hebben verstrekt op AAA, ben ik inmiddels flink in het ontwikkelingswerk gegroeid en ken de klappen van de zweep. Ik kan zaken op een bepaalde manier relativeren en een plek geven, waardoor ik mezelf veel ellende kan besparen. Het bericht dat moeder overste d'r taak erop zat en er een nieuwe op stal staat, doet mij eerlijk gezegd deugd...we hebben elkaar nooit gelegen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen dus. Ik ga nu ook met een andere instelling. Ik zal me houden aan de regels en verder ga ik alleen nog maar met het idee om de kids te vermaken. Een van die regels is dat er absoluut geen foto's genomen mogen worden, vandaar dat je alleen oudere aantreft. De meeste foto's die ik had zijn overigens verdwenen tijdens de inbraak van 3 maanden geleden. 

v.l.n.r.; Som-at, Pet & Somnang

 Ik had toch een lichtelijk punthoofd opgebouwd...ik blijf een denker en neuroot wat dat betreft. Je maakt je allerhande voorstellingen over de confrontatie. Kennen ze me nog? Hoe zal ik me voelen? Willen ze me nog wel kennen nadat ik ze min of meer in de steek liet? Voordat we aankwamen werden we nog op een droevig schouwspel getrakteerd. Het verkeer leek vast te lopen en terwijl we dichterbij kwamen zagen we een meute mensen, allemaal met hun ogen op een plek gericht. Ik zag ook politie en een ambulance en ineens verschenen er een paar voeten. Voeten met een onmenselijk geel-grauwe kleur. Ik dacht meteen; 'n dooie! Niet kijken! En wat deed ik? Toch kijken...tot mijn spijt. Een jongen van (ik schat) amper 18, lag voorover op zijn borstkas, 'n meter of 8 verwijdert van zijn brommer...helm nog op, met zijn mond nog open en een plasje bloed onder zijn kin. De kleur van zijn gelaat en zijn bewegingsloosheid verraadden mijn vermoeden...dood. Ik haatte mezelf dat ik toch gekeken had en voelde een misselijkmakende sensatie door mijn lijf stromen. We waren alle drie stil de rest van de rit. Het beeld bleef de hele dag op mijn netvlies plagen. Typisch...dat niet willen kijken en dan toch doen! Ik moest denken aan de ouders, die het bericht zouden krijgen van hun overleden zoon.

Inmiddels aangekomen en nog steeds in gedachten over de zojuist overleden tiener... tuktuk volgeladen met fruit, brood en ander mondgoed, reden we het terrein van het weeshuis op. Eerst bij het gebouw met TB-patiënten naar binnen. Maar voor ik de kans kreeg was ik al gespot door 2 kids die me op sleeptouw namen en het nieuws verspreidden door luidkeels mijn naam te roepen . Ik was blij om de reactie en het viel meteen op hoe mijn oude beelden botsten met de huidige. Kleintjes die plots twee vuisten hoger waren, de wat ouderen die inmiddels in pubertijd verkeerden en nieuwe kids. Ik miste een behoorlijk aantal gezichten uit mijn herinneringen, maar daarvoor had Maria al gewaarschuwd. 24 van de oorspronkelijk 42 kids vertoeven er nu, wel een verbetering qua drukte en verdelen van de aandacht.

 Een flink aantal (vooral de puberende jongens) zijn inmiddels verhuisd naar de broeders en ook naar een ander weeshuis buiten de stad. Een joch is opgehaald door zijn tante, tenminste één Cambodjaan met een geweten, omdat ze zich toch verantwoordelijk voelde voor haar neefje. Toen de zusters op bezoek gingen om te kijken hoe het met hem ging, stoof hij ertussenuit. Bang dat hij mee terug moest, een goed teken wat bewijst dat opgroeien bij familie altijd beter is dan in een weeshuis...hoe penibel de thuissituatie ook mag zijn.

Sovanso...terug bij zijn familie

Zoals Maria ook al was opgevallen, en mij in het verleden ook steeds meer ging irriteren, is het feit dat je als vrijwilliger niet meer wordt ingelicht of er activiteiten in het verschiet liggen. Het komt er op neer dat je ineens voor Jan met de korte achternaam komt, of dat er slechts een paar kids zijn. Zo ook nu. Bij onze aankomst zaten er al zo'n 10 kids in een gesloten pick-up jeep, klaar om naar de broeders te gaan, alwaar ze het Indiase volkslied moesten gaan oefenen, in verwachting van een delegatie Indiase religieuze christelijke leiders. De kleintjes bleven achter samen met een groepje weigeraars. Stiekem heb ik respect voor deze "onthouders" van deze opgedrongen activiteiten.

Pet, het jongetje op de foto midden tussen de andere 2 (bovenaan) was er inderdaad (zoals ik in het vorige bericht aangaaf) erg slecht aan. Toen Maria aankwam 2 weken terug, kon hij niet eens lopen. Nu, met haar persoonlijke aandacht en extra bijvoeding. is hij meer bij krachten. Een brede glimlach verscheen op zijn kleine smoeltje, toen hij me zag. Ik moest mijn medelijden onderdrukken bij het zien van het hoopje vel over been en de rest van de dag was hij niet meer van me weg te slaan. We speelden domino (behoorlijk wat fanatiekelingen...er waren kleine prijsjes te winnen), zongen liedjes en natuurlijk moest ik weer flink de clown uit hangen, wat ik naar hartenlust deed.

Tegen 4en kwamen de andere kids terug en ik moest mezelf door een golf van knijpers wringen. Ze vinden mijn buik nog altijd interessant en ook een duchtig aantal haren op mijn armen zijn weer ongevraagd verwijderd. Ik had om deze reden een spijkerbroek aangetrokken, anders had ik nu ook kale benen gehad! Na het uitdelen van de broodmaaltijd (klinkt bijna christelijk) was het alweer tijd om naar huis te gaan. Een onverwachte verrassing viel me ten deel. De (afsluitbare) box met knutselspullen die ik bij mijn laatste vertrek achterliet was nog ongeschonden. Zuster Carol, de enige met wie ik openlijk kan praten (zelfs over homoseksualiteit), gaf hem mij terug. Jammer dat ook zij binnenkort wordt overgeplaatst...ze gaat terug naar haar geboorteplaats, Singapore, om daar haar werk voort te zetten. Zij is ook de enige die mijn redenen van het eerdere staken van mijn vrijwilligerswerk snapte. Zonder dat ik erover begon zei ze; "ik weet dat je teleurgesteld was en dat je daarom niet meer kwam, maar ik ben blij dat je er weer bent". Dat deed goed.

2 Kids die alweer een hele tijd bij de broeders wonen

Thuis aangekomen, was ik toch behoorlijk moe. Aangeslagen van de terugkeer, vooral emotioneel. Ik had geen energie meer om naar Apsara te gaan, maar rond half 8 besloot ik om toch aan te rijden. Bij aankomst bleek dat ik er niet in kon. Metry, Sopha en hun dochter en zoon waren naar een bruiloft en de kids hadden geen sleutel van de hangsloten op de poort. Jammer...dus weer terug naar huis tuffen op de brommer, met Pitchu op schoot.

De kast voor knutselspul is inmiddels gearriveerd en ik heb hem gister ingeruimd. Ik had behoorlijk wat spul...meer dan ik dacht uiteraard. Een en ander van her naar der verplaatst...en nog te weinig plek. De laden zitten alle 8 bijna vol en ik vraag me af waar ik er mee naartoe moet. Ik weet nu al dat het materiaal alleen maar zal groeien, voor alle activiteiten die nog op stal staan...dus, nog 'n kast erbij? Eerst sparen! Ik heb wel wat opbergboxen gekocht om de spulletjes te ordenen, anders blijft het 'n puinhoop. Elke keer als ik een activiteit hield was het weer een ramp in de dozen die ik had staan. Nu is het wat overzichtelijker...zolang het mag duren...

De kast

slechts 'n deel van het knutselgerei...

 

Alles netjes en overzichtelijk...een voldaan gevoel!

Sinds gisteren heb ik een facebook pagina voor Stichting Cambodja-Kids opgezet. In de nabije toekomst moet dit een platform gaan vormen tussen mij (de stichting) en bezoekers/ donateurs. Je kunt alvast een kijkje nemen op:http://www.facebook.com/StichtingCambodjaKids

Screenshot van de daadwerkelijke page, neem alvast 'n kijkje, like & deel!

Er staan al een aantal (oude) foto's op van het weeshuis en er moeten er nog meer volgen...ik moet de tijd er nog voor vinden. Je kunt me helpen door hem te like-en en te delen met je vrienden. Bedankt alvast!

Voor eventuele steun kun je uiteraard altijd je eenmalige of maandelijkse bijdrage storten op;

rekeningnummer; 153954191 (Rabobank) t.n.v. "Stichting Cambodja-Kids", o.v.v. "Ik help mee" (of je eigen spreuk)

Tot gauw!