Cambodja is nog altijd een derde-wereld-land. Volg mijn persoonlijke ervaringen tijdens het dagelijks leven, mijn werk als leraar Engels en mijn liefdadigheidsprojecten in Cambodja op de voet. Proef mee van het wel en wee van de Cambodjaanse cultuur...
Drukdrukdruk met alle voorbereidingen voor Nederland! Even een korte, want ik heb gewoon echt geen tijd. Terwijl ik de dagen begin af te tellen tot aan mijn vertrek, staan de ontwikkelingen hier in Cambodja ook niet stil. Politiek gezien is het redelijk rustig (al was er vorige week een 3e driedaagse demonstratie), maar Cambodja is wederom door watersnood getroffen. Zelfs bij ons in de straat en door heel Phnom Penh (zie foto's en filmpje) was het meerdere keren raak. Het droge seizoen breekt langzaam aan en alweer een reeks nationale feestdagen zijn voorbij. Onder andere het 3-daagse "Phum Benh", een religieus feest ter ere van overleden familieleden, waarbij men offers brengt aan de overleden hongerige geesten. Daarna nog een week geen werk omdat het einde semester was, terwijl de volgende "korte vakantie" alweer op de loer ligt… Waterfestival. Ook al zijn de meeste festiviteiten voor de derde keer op rij afgelast, de vakantie gaat gewoon door.
Met z'n allen eten op het platteland
Gezamelijk offers brengen in de boeddhistische tempel
Aan de oever van de Mekong
Lekker frisse neus halen tussen de groene rijstvelden
Twee jaar geleden ging het feest niet door omdat het jaar daarvoor tijdens de festiviteiten bijna 400 mensen werden doodgedrukt op en om de inmiddels afgebroken voetgangersbrug naar "Diamond Island". Vorig jaar rouwde Cambodja om de dood van de zeer geliefde koning "Norodom Sihanouk" en dit jaar dus om het geld voor de festiviteiten te investeren in de slachtoffers van de watersnood. Al heb ik zo mijn eigen bedenkingen waar dat geld naartoe gaat. Wederom zoals ik al vaker in mijn blog schreef, financieel ongunstigere periodes voor mij want voor de buitenlander in Cambodja geldt; geen werk, geen schijven! En met mijn reis naar Nederland voor de boeg…niet bepaald gunstig.
Kids spelen in de regen terwijl ouders water uit hun huizen scheppen
Geen waterfestival, maar genoeg water!
Om deze reden smeedt ik momenteel een financieel plan voor de toekomst, dat ik in Nederland wil gaan introduceren. Bovendien begin ik het op en neer gereis naar 3 werkplekken meer dan beu te worden. Ik probeer nu de onafhankelijkheid te creëren waar ik al zo lang naar zoek en dat met een eerlijk product, zeg maar een win-win situatie. Tevens kan ik dan mijn tijd efficiënter indelen en extra veel tijd in de activiteiten van "Stichting Cambodja-Kids" steken, wat nu alleen maar in het weekend kan. Daarbovenop komt nog dat ik met dit plan uiteindelijk zelf een flinke duit in het zakje van mijn projecten hoop te kunnen doen, dus dat maakt alles nog extra spannend voor mij. Wat ik precies ga doen hou ik tot aan mijn volgende blogbericht nog even geheim ;-)
Kan nog even niks verklappen
Zondag picknicken...
Met ons vrienden-clubje
Wat een uitzicht…wauw!
Ik kan wel alvast melden (voor de mensen uit Venlo en omstreken) dat er in Venlo op 15 December een kerstactie gehouden gaat worden voor de stichting. Dit is een herhaling van de actie van vorig jaar, georganiseerd door "Spaarkas de Kleplaupers" van "Preuf en praotlokaal de Klep", mijn voormalige stamkroeg. Vorig jaar werd er met het verkopen van kerstdecoraties een mooie boom versierd en maar liefst een bedrag van ruim 200 eurie opgehaald…mooi toch! Dit jaar ben ik er dus zelf bij en zal een een korte presentatie geven over hoe de stichting er nu voor staat en wat de toekomstplannen zijn. Allemaal komen dus! Zet maar alvast in je agenda; Kerstactie Stichting Cambodja-Kids, 15 December 2013 in Preuf en Praotlokaal de Klep, Venlo centrum, vanaf 15.00 uur. Ik kan je ook alvast verklappen dat ik voor eventuele sponsoren (groot of klein) een typisch Cambodjaans cadeautje in petto heb…dus kom en laat je verrassen!
Doe je ook mee met onze actie?!
Daarnaast ga ik nog 4 meet & greets doen voor alle bekenden, vrienden en familie omdat ik simpelweg in tijdnood zit. Kerst en nieuwjaar komt natuurlijk ten goede aan hechte familie, dus dat valt al weg. Dan heb ik nog wat afspraken staan met voor mij zeer speciale relaties, moet ik nog wat belastingzaken oplossen, het nieuwe product promoten en een nieuw paspoort aanvragen. Al met al zul je begrijpen dat die "meet & greets" de enige oplossing zijn om iedereen de kans te geven om even bij te kletsen. De data maak ik dit weekend nog bekend op mijn Facebook pagina en die van de stichting. Ik zal ze ook in het volgende blogbericht "posten". Daarbij komt nog een andere verrassing waar ik geen rekening mee gehouden had en welke nog meer tijd (en hopelijk niet te veel geld) opslorpt;
Ik heb geen sterallures hoor… het is gewoon de enige oplossing!
Dara komt zeer waarschijnlijk mee!!!
In vorige berichten meldde ik nog dat hij in verband met zijn nieuwe baan bij "Sofitel Phokeetra Luxury Hotels" niet mee kon komen. Dara heeft zijn contract als sales manager inmiddels binnen en heeft al een flink aantal nationale feestdagen doorgewerkt om zo snel mogelijk extra vakantiedagen bij elkaar te sprokkelen. Onze lieve vriend Hans, die inmiddels al twee keer bij ons in Cambodja op bezoek was, heeft ons geholpen met de visumeisen en heeft Dara officieel uitgenodigd om in Nederland op bezoek te komen. Hij bevindt zich in een gedegen financiële positie om dat voor ons te doen, waarvoor wij erg dankbaar zijn. De documenten zijn vandaag per express-post aangekomen en Dara deze week te horen of zijn vakantie goedgekeurd is. Dan als een dolle de visumaanvraag doen, met nog een pittig gesprek voor de boeg en dan hopen dat hij de "sticker" in zijn paspoort krijgt. Onze hoop is groot en we zijn positief gestemd… en nu flink duimen!
Nu alleen deze sticker nog!
Die positieve gestemdheid was niet van meet af aan, moet ik eerlijk bekennen. Toen Dara me pardoes vertelde dat hij mee ging, reageerde ik vreemd genoeg met ontzetting. Ik werd kwaad want ik ben eigenlijk best een "control freak". Ik had in mijn hoofd al alle dagen in Nederland uitgestippeld en nu moest hij zonodig roet in mijn eten gooien. We hebben daarop 2 dagen lang niet met elkaar gepraat (schaam schaam!) en Dara was helemaal teleurgesteld. Nadat ik besloot om eens rustig aan tafel te gaan zitten en mijn controle te laten varen, hebben we rustig aan het plan in elkaar gesleuteld en sloten weer vrede… aaah, gelukkig!
Planning laten varen en loslaten
Bij wijze van stoom afblazen zijn we op de daaropvolgende zaterdag voor het eerst sinds ruim een jaar, weer eens op stap gegaan. Samen met Seca en Enrique. Eerst naar de travestieten-shows bij "Blue Chili" en daarna stampen op pompende beats in "Pontoon Club"…het was heerlijk, al moesten we op de terugweg door rivieren van straten, soms tot kniehoog. Het hield maar niet op met regenen en tegen alle verwachtingen in hielden onze brommers het vol totdat we thuis waren. Daarna moesten we allebei keihard lachen van verwondering dat we ook de nukken van moeder natuur hadden doorstaan. Inmiddels loopt alles en Dara probeert met alle pijn en moeite zijn schrabbers bij elkaar te houden, want dat is niet bepaald zijn sterkste kant! Als alles goed gaat komt hij wat later, waarschijnlijk op 21 december, dus net op tijd om eens echt kerstmis mee te maken… en vrieskou, hihi!
Hoezo attitude?!
Je ziet soms bijna geen verschil
Dara met een van de toppers
In tha club…!
Hier hou ik het vandaag bij, want mijn hoofd en agenda zitten momenteel tot aan mijn vertrek bomvol…het moet maar even. Ik probeer mijn hoofd (en maag) rustig te houden met meditatie en Boeddhistisch gedachtegoed, maar het lukt niet continu. Ik kan niet beloven dat ik snel weer schrijf, maar minimaal nog een keer voor vertrek. Tot dat moment…
Dit kevertje kwam ik deze week nog tegen…formaat volkswagen!
Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.
Kort maar krachtig!
Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)
Links; Osama met sik en een "big smile"
Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.
Ja...gooien maar!
Aan de lopende band
Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.
Grote kinderen worden weer klein!
Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".
...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!
De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.
Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.
De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.
Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!
In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!
Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!
Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.
Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)
Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.
Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"
Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.
Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!
Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!
De handen waren sneller dan mijn lens!
Ouwe bekende; "Capri sonne"
Met z'n zessen voor de laptop
Ook 'n oreo?! Yammie!
Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.
De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin
Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!
Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!
Goed nieuws voor mij, "Stichting Cambodja-Kids" en voor mijn rug: DE WEBSITE IS AF!
Zeg eens eerlijk: is het geen plaatje?!
Je kunt je misschien wel voorstellen hoe blij ik ben na 6 weken sleutelen, herschrijven van teksten, toevoegen, verwijderen en daarna... toch weer toevoegen! Ik ben op... doodmoe en mijn rug van hetzelfde. Afgelopen vrijdag had ik wederom een massage nodig. Het was helemaal naar beneden in mijn onderrug geschoten. Maar; ik ben zelf tevreden met het resultaat...eindelijk! Er zijn slechts nog wat kleine puntjes die ik op de spreekwoordelijke "i" moet zetten. De FAQ-pagina (meest gestelde vragen) en extra's moet ik nog afmaken. Ook de nieuwsbrief functie kreeg ik nog niet aan de praat en ik moet nog wat meer foto's toevoegen. Jammer genoeg ben ik er veel kwijtgeraakt tijdens de inbraak, maar heb inmiddels behoorlijk wat bruikbare van internet geplukt. Neem een kijkje op cambodja-kids.com, de website is volledig werkend en ook "paypal" donaties kunnen inmiddels gedaan worden.
Een héél belangrijke functie op de website!
De website is anders dan die van andere liefdadigheidsprojecten en dat komt met name omdat ik zelf zo nauw betrokken ben bij de stichting. Het is mijn geesteskind. Mijn bestuursleden en ik vonden dat die persoonlijke betrokkenheid best op de website naar voren mocht komen. Dit persoonlijke karakter sijpelt duidelijk door alle pagina's van de site heen. Je kunt de pagina's lezen die jou aanspreken maar je kunt het ook lezen als een soort verhaal...want dat is het eigenlijk ook. Mijn verhaal. Dit verhaal zal hopelijk nog lang voortduren, maar daarvoor is natuurlijk wel een en ander nodig en daar heb ik jullie hulp bij nodig. Zonder achterban ben ik ook nergens.
Help ons "sociaal" te worden!
Middels het volledig zelf opzetten van de site met veel bloed, zweet en
(letterlijk) tranen, denk ik dat je wel kunt inzien hoe serieus mijn
intenties voor de stichting zijn. Allereerst hoop ik dat de website bevalt en dat jullie kunnen en willen bijdragen aan de naamsbekendheid van de stichting. Dat kan op allerlei manieren, onder andere via twitter en Facebook...deze zijn inmiddels ook bijgewerkt. Deel naar hartenlust, "like" en "tweet" en laat ook weten of iets beter kan en als je foutjes vindt. Zo kan ik de website perfectioneren. Deze week zal ik het inschrijfformulier voor de nieuwsbrief ook nog aan de praat krijgen...beloofd! Daarmee hou ik je dan maximaal twee à drie keer per maand (ik weet dat vaker irritant kan zijn) op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hopelijk kun je ook een steentje bijdragen in de vorm van een eenmalige- of maandelijkse donatie of wil je op een andere manier helpen. Bekijk het eerst maar even op je gemak. Alvast bedankt voor je hulp en interesse!
Wordt spoedig opgelost!!!
Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had, ben ik de afgelopen twee weken ook veel bezig geweest met het regelen van de administratieve en communicatie-technische zaken rondom de verbouwing van het verblijf van de kids van AAA. Er zijn tussen AAA en Jochen (stichter van; Engel brauchen Fluegel) wat "transculturele" misverstanden ontstaan omtrent de financiën van de verbouwing. De afgelopen week liepen de emoties en het redetwisten behoorlijk hoog op. Ik heb het geheel diplomatiek gesust en heb intussen een halve werkweek aan onderhandelingsgesprekken achter de rug. Ontwikkelingswerk is niet altijd dankbaar werk. Naar mijn mening dwingt Jochen nog te vaak en te veel zijn westerse inzichten af en dat veroorzaakt botsingen met de Aziatische opvattingen.
Ik weet intussen wel beter!
Desondanks is de ruimte eindelijk afgekomen, al zitten er inderdaad behoorlijk wat werkuren in het volbrengen van de taak. Het budget is met ruim $ 500 overschreden, vandaar Jochen's frustratie. Daar was ook de Duitse Ambassade, een grote medesponsor, niet zo blij mee. Een les voor de volgende keer. Ik kon er verder weinig aan doen. Ik moet doordeweeks gewoon werken en Jochen had de plannen en uitvoering in handen terwijl ik voor de financiële afwikkeling zorgen moest, terwijl hij in Duitsland was. Ik was door Jochen niet voldoende ingelicht over de praktische afwikkeling. Ik heb naar aanleiding hiervan besloten om het werk van mijn eigen stichting duidelijk gescheiden te houden. We blijven uiteraard wel samenwerken want onze toekomstvisies sluiten goed op elkaar aan. Omdat Jochen al door zijn budget heen was, heb ik in overleg met ons bestuur besloten de ventilatoren en de verlichting van de ruimtes te sponsoren als kleine ($ 200) pleister op de wond! Ik heb ze zelf gehaald en afgeleverd en dat was nog een hele klus.
Nog ff gauw $ 5 bezorgkosten uitsparen...pfff!
De ruimte wordt nog officieel geopend door de Duitse Ambassade en kan dan in gebruik genomen worden. Er zit echter een "maartje" aan dit verhaal. Het geld voor de basis-inrichting (bedden, matrassen, zitmeubilair, kasten, lesruimte-inrichting et cetera) is door de budgetoverschrijding van jochen's project opgeslokt. Ook voor de vaste lasten zijn nog geen sponsoren gevonden en zonder die financiële dekking kan de ruimte natuurlijk niet open. Zoals je op de website kunt lezen en ook eerder op dit blog al, heeft de hoofdsponsor zich na ruim 13 jaar steun eind 2012 teruggetrokken, middenin de renovatie van Jochen. Vandaar de noodactie "Red Apsara Arts Association" ook te vinden op onze website. Zonder structurele hulp loopt dit project dood en zullen de kids van AAA in hun oude (uitzichtloze) situatie belanden. Dus kijk op onze website en help ons helpen!
Doe jij met ons mee?
Ilona Claassens - het zusje van Tineke, een van mijn beste vriendinnen en secretaris van de stichting - doet komende dinsdag mee aan de Nijmeegse 4-daagse. Met haar rolstoel gaat 4 dagen lang het parcours afleggen en laat zich daarvoor sponsoren door familie, vrienden en kennissen. Als ze de finish haalt doneert ze het opgehaalde bedrag aan "Stichting Cambodja-Kids", mooi hè?! Wij duimen met z'n allen en hopen dat ze met glans de finish haalt! Kijk op de door haar speciaal voor dit evenement gecreëerde Facebook pagina. Klik hier
Ilona, veel succes!
Volgende keer zal ik nog wat foto's laten zien van de gerenoveerde ruimte. Ook op de website zul je ze terug kunnen vinden.
