Cambodja is nog altijd een derde-wereld-land. Volg mijn persoonlijke ervaringen tijdens het dagelijks leven, mijn werk als leraar Engels en mijn liefdadigheidsprojecten in Cambodja op de voet. Proef mee van het wel en wee van de Cambodjaanse cultuur...
Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.
Kort maar krachtig!
Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)
Links; Osama met sik en een "big smile"
Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.
Ja...gooien maar!
Aan de lopende band
Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.
Grote kinderen worden weer klein!
Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".
...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!
De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.
Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.
De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.
Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!
In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!
Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!
Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.
Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)
Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.
Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"
Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.
Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!
Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!
De handen waren sneller dan mijn lens!
Ouwe bekende; "Capri sonne"
Met z'n zessen voor de laptop
Ook 'n oreo?! Yammie!
Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.
De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin
Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!
Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!
Dit keer weer even een korte, en ik zal ook even toelichten waarom. Waarschuwing... Onsmakelijke taal!
In de Boeddhistische optiek is het leven lijden. Momenteel onderga ik die waarheid letterlijk. In het laatste blog vertelde ik je er al over en ook op Facebook had ik het al eerder gepost. Ik "zit" helemaal in de vernieling en hou mijn verhaal kort omdat ik niet behoorlijk kan zitten. De ramp is wedergekeerd... mijn aambeien zijn terug! Ja je was gewaarschuwd en toen ik dit blog begon zei ik je al dat het openhartig zou worden. Deze kwaal treft naar schatting 50% van alle mensen alleen bijna niemand durft er uit schaamte regelrecht over te praten. Nou ik wel! Om de schaamte en taboe voor deze mensen te doorbreken... hier mijn relaas.
Das helemaal waar met aambeien tussen je billen
Ruim een week geleden waren ze tot mijn geluk weer op terugreis naar hun herkomst, aan de binnenkant, maar dat was ietwat te vroeg gejuicht. Afgelopen weekend maakten ze een grandioze "comeback" en het was er een van de overtreffende trap. G*dsamme nog aan toe zeg! Zaterdag zat er een bolletje ter grootte van een flinke speldenknop, dus heb ik me rustig gehouden. Bewust niet veel gedaan, het prikte wat. Op internet "zelf-dokteradvies" opgevolgd, neusspray op je gat. Toen ik zondagochtend wakker werd, was het bolletje inmiddels uitgegroeid tot een klein formaat knikker. De druk werd met het uur opgevoerd en het begon te kloppen. Ik werd wat nerveus en begon de terugdruk-methode (yep, met je vingers in je anus) toe te passen. Telkens floepte het weer terug en het begon te prikken en jeuken.
Waarom zo'n schaamte om iets waar 50% van de mensen last van heeft?
Na wat heen en weer gezoek op internet begon ik op "grootmoeders advies" de ijsblokjes-taktiek (yes, ijsblokjes om en in je hol... sorry voor de beelden die het oproept) in praktijk te brengen. Daar zouden ze van krimpen en dus weer terug naar binnen gaan. Ondertussen probeerde ik mezelf (met ijs tussen de gleuf) wat af te leiden achter de laptop met het in elkaar sleutelen van mijn plannetjes voor de toekomst. De jongens sloegen hard terug en zwollen juist op. De tegengestelde methode dan maar; met mijn scheur in een wastobbe met heet water en soda dan maar. Verlicht de pijn en maakt het terugduwen gemakkelijker. Alles tevergeefs. Inmiddels zat er een uitstulping ter grootte van een kip-nugget (tjee, wat een vergelijking) tussen mijn "bruine-worstenfabriek". Uiteindelijk ben ik radeloos op mijn brommer gekropen, balancerend van linkerbil op rechterbil, naar de beste apotheek van de stad gereden voor een tube aambeien-zalf. In een ver verleden kreeg ik daar alleen maar meer pijn en jeuk van, vandaar het uitstel.
Ijs tussen je billen
Thuis met een spiegel tussen mijn benen zorgvuldig uitgesmeerd en met de tanden op elkaar gewacht op verlichting. Die verlichting was minder dan gehoopt, wat mij wederom naar de apotheek van de overburen dirigeerde om aldaar een strip lichte opiaten aan te schaffen... ik hield het niet meer. Het leek wel alsof iemand me een cactus naar binnen geschoven had. De "legale" opiaten begonnen hun werk te doen en vervolgens ben ik met mijn benen uit elkaar gespreid drie uur lang in mijn blote richel in dezelfde houding op de bank blijven liggen. Toen Dara thuis kwam van een shop-sessie voor de komende bruiloft van Seca en een blik wierp op mijn opening, trok zijn gezicht bleekwit weg... en strompelde verafschuwd de keuken in. Je begrijpt dat knutselen met de kids er dit weekend niet inzat, ik had genoeg handenarbeid met de aambeien verricht. De volgende twee nachten deed ik er voor de lol nog een slaappil bij, zodat ik toch een verdiende nachtrust kreeg.
Schematisch overzicht van inwendige en uitwendige aambei
Gistermorgen ben ik ondanks het ongemak gaan werken. Ik moest er even uit en omdat de kleuterschool dichtbij is, besloot ik om te lopen. Op de brommer was bovendien ondenkbaar, ik vreesde voor een ontploffing. De privéles heb ik overgeslagen omdat dat te ver lopen was. Vandaag is er pas voor het eerst sprake van inkrimping (ik smeer afwisselenden aambeien-zalf en cortisonen-crème en heb het idee dat dat werkt) en ben wederom balancerend van bil op bil naar mijn werk moeten rijden. De school waar in op dinsdag en woensdag werk is te ver weg voor een wandeling. Ook mediteren gaat moeizaam omdat de basishouding zittend (gelukkig wel met kussen) op je bibs is.
Als de nood hoog is...geef dan maar!
Uit voorzorg ben ik momenteel onder invloed van pijnstillers, wat zijn nut al heeft bewezen na een aantal onverwachtse hobbels in het wegdek. Ik voelde het nauwelijks en dat is maar goed ook. Hopelijk zet de reductie van het hemorroïden-weefsel zich de komende dagen voort. Ik heb geen behoefte aan Cambodjaanse gezondheidszorg en kan me momenteel geen ziekenreis naar Thailand of Vietnam veroorloven. Heb jij er ook last van of wil je er meer over weten en kijken hoe aambeien er uit zien, wat ik niet echt verwacht... haha! Foto's om het hierboven afgeschilderde tafereel te begeleiden vond ik nog net iets te persoonlijk en niet nodig. Die kun je zonodig op wikipedia bewonderen onder "aambeien", of klik hier voor meer info. Deze Nederlandse versie heeft slechts één foto. Voor wie nog meer wil huiveren; aanschouw hier de Engelse versie (de grootste, helemaal onderaan, lijkt het meest op die van mij... bah!)
Buiten deze capriolen maakte zich afgelopen zaterdag ook een lichtelijke ongerustheid van mij meester. Na de verkiezingen lopen de gemoederen omtrent de verkiezingsuitslagen wat op. De tegenpartij van Sam Rainsy pleit voor een hertelling van alle stemmen en dreigt met demonstraties en zelfs rellen. De huidige premier (Hun Sen) heeft laten weten dat hij geen problemen heeft met een hertelling, maar liet duidelijk doorschemeren dat hij demonstraties met eventueel georganiseerde rellen niet zal tolereren. Via twitter kreeg ik hierover een bericht met daarbij een foto van een handje vol tanks die in de buitenwijken van Phnom Penh klaarstaan als eventueel offensief. De kans is klein, maar voor het geval "dat" hebben sommige Cambodjanen een noodvoorraad voedsel ingeslagen. Klik hier voor het originele bericht (Engels). Alhoewel mijn "Nederlandse nuchterheid" de overmacht heeft, heb ik zaterdag toch voor $ 80 wat extra's gekocht, waaronder; twee dozen noedelsoepjes, 5 pakken melk, 2 pakken suiker, viergranen-toast et cetera. Verder blijf ik versgoed voorlopig met regelmaat aanvullen. Het dagelijks leven gaat hier gewoon verder, maar wat extra voorraad kan tot na de feitelijke de hertelling geen kwaad. Bovendien zijn alle buitenlandse ambassades voorbereid op eventuele calamiteiten, dus echt zorgen maak ik me niet.
Een demonstratie van de oppositie-partij op 6 Augustus jongstleden
Ook de regen laat zich behoorlijk gelden. Ik heb alweer 2 keer een nat pak gehad (zelfs mét regenjas) op weg naar mijn werk maar dat weegt niet op tegen de malaise van mijn overburen. Binnen een tijdsbestek van 12 uur stroomde het regenwater tot 2 keer toe hun huizen binnen. In beginsel probeerden ze het nog naar buiten te scheppen maar dat werd al gauw vechten tegen te bierkaai. Alles wat nog restte was machteloos toekijken en wachten tot moeder natuur haar geweld terugtrok. Wat dat betreft schikt de gemiddelde Cambodjaan zich al gauw in zijn lot en gaat voor zover mogelijk verder waar hij mee bezig was. Daar kunnen wij verwende westerlingen nog wat van leren. Volgende keer hoop ik wat positiever nieuws te brengen.
