Posts tonen met het label Meditatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Meditatie. Alle posts tonen

dinsdag 13 augustus 2013

Ellende van achteren!

Hey allemaal,

Dit keer weer even een korte, en ik zal ook even toelichten waarom. Waarschuwing... Onsmakelijke taal!

In de Boeddhistische optiek is het leven lijden. Momenteel onderga ik die waarheid letterlijk. In het laatste blog vertelde ik je er al over en ook op Facebook had ik het al eerder gepost. Ik "zit" helemaal in de vernieling en hou mijn verhaal kort omdat ik niet behoorlijk kan zitten. De ramp is wedergekeerd... mijn aambeien zijn terug! Ja je was gewaarschuwd en toen ik dit blog begon zei ik je al dat het openhartig zou worden. Deze kwaal treft naar schatting 50% van alle mensen alleen bijna niemand durft er uit schaamte regelrecht over te praten. Nou ik wel! Om de schaamte en taboe voor deze mensen te doorbreken... hier mijn relaas.

Das helemaal waar met aambeien tussen je billen

Ruim een week geleden waren ze tot mijn geluk weer op terugreis naar hun herkomst, aan de binnenkant, maar dat was ietwat te vroeg gejuicht. Afgelopen weekend maakten ze een grandioze "comeback" en het was er een van de overtreffende trap. G*dsamme nog aan toe zeg! Zaterdag zat er een bolletje ter grootte van een flinke speldenknop, dus heb ik me rustig gehouden. Bewust niet veel gedaan, het prikte wat. Op internet "zelf-dokteradvies" opgevolgd, neusspray op je gat. Toen ik zondagochtend wakker werd, was het bolletje inmiddels uitgegroeid tot een klein formaat knikker. De druk werd met het uur opgevoerd en het begon te kloppen. Ik werd wat nerveus en begon de terugdruk-methode (yep, met je vingers in je anus) toe te passen. Telkens floepte het weer terug en het begon te prikken en jeuken.

Waarom zo'n schaamte om iets waar 50% van de mensen last van heeft?
Na wat heen en weer gezoek op internet begon ik op "grootmoeders advies" de ijsblokjes-taktiek (yes, ijsblokjes om en in je hol... sorry voor de beelden die het oproept) in praktijk te brengen. Daar zouden ze van krimpen en dus weer terug naar binnen gaan. Ondertussen probeerde ik mezelf (met ijs tussen de gleuf) wat af te leiden achter de laptop met het in elkaar sleutelen van mijn plannetjes voor de toekomst. De jongens sloegen hard terug en zwollen juist op. De tegengestelde methode dan maar; met mijn scheur in een wastobbe met heet water en soda dan maar. Verlicht de pijn en maakt het terugduwen gemakkelijker. Alles tevergeefs. Inmiddels zat er een uitstulping ter grootte van een kip-nugget (tjee, wat een vergelijking) tussen mijn "bruine-worstenfabriek". Uiteindelijk ben ik radeloos op mijn brommer gekropen, balancerend van linkerbil op rechterbil, naar de beste apotheek van de stad gereden voor een tube aambeien-zalf. In een ver verleden kreeg ik daar alleen maar meer pijn en jeuk van, vandaar het uitstel.

Ijs tussen je billen

Thuis met een spiegel tussen mijn benen zorgvuldig uitgesmeerd en met de tanden op elkaar gewacht op verlichting. Die verlichting was minder dan gehoopt, wat mij wederom naar de apotheek van de overburen dirigeerde om aldaar een strip lichte opiaten aan te schaffen... ik hield het niet meer. Het leek wel alsof iemand me een cactus naar binnen geschoven had. De "legale" opiaten begonnen hun werk te doen en vervolgens ben ik met mijn benen uit elkaar gespreid drie uur lang in mijn blote richel in dezelfde houding op de bank blijven liggen. Toen Dara thuis kwam van een shop-sessie voor de komende bruiloft van Seca en een blik wierp op mijn opening, trok zijn gezicht bleekwit weg... en strompelde verafschuwd de keuken in. Je begrijpt dat knutselen met de kids er dit weekend niet inzat, ik had genoeg handenarbeid met de aambeien verricht. De volgende twee nachten deed ik er voor de lol nog een slaappil bij, zodat ik toch een verdiende nachtrust kreeg.

Schematisch overzicht van inwendige en uitwendige aambei
Gistermorgen ben ik ondanks het ongemak gaan werken. Ik moest er even uit en omdat de kleuterschool dichtbij is, besloot ik om te lopen. Op de brommer was bovendien ondenkbaar, ik vreesde voor een ontploffing. De privéles heb ik overgeslagen omdat dat te ver lopen was. Vandaag is er pas voor het eerst sprake van inkrimping (ik smeer afwisselenden aambeien-zalf en cortisonen-crème en heb het idee dat dat werkt) en ben wederom balancerend van bil op bil naar mijn werk moeten rijden. De school waar in op dinsdag en woensdag werk is te ver weg voor een wandeling. Ook mediteren gaat moeizaam omdat de basishouding zittend (gelukkig wel met kussen) op je bibs is.

Als de nood hoog is...geef dan maar!
Uit voorzorg ben ik momenteel onder invloed van pijnstillers, wat zijn nut al heeft bewezen na een aantal onverwachtse hobbels in het wegdek. Ik voelde het nauwelijks en dat is maar goed ook. Hopelijk zet de reductie van het hemorroïden-weefsel zich de komende dagen voort. Ik heb geen behoefte aan Cambodjaanse gezondheidszorg en kan me momenteel geen ziekenreis naar Thailand of Vietnam veroorloven. Heb jij er ook last van of wil je er meer over weten en kijken hoe aambeien er uit zien, wat ik niet echt verwacht... haha! Foto's om het hierboven afgeschilderde tafereel te begeleiden vond ik nog net iets te persoonlijk en niet nodig. Die kun je zonodig op wikipedia bewonderen onder "aambeien", of klik hier voor meer info. Deze Nederlandse versie heeft slechts één foto. Voor wie nog meer wil huiveren; aanschouw hier de Engelse versie (de grootste, helemaal onderaan, lijkt het meest op die van mij... bah!)

Buiten deze capriolen maakte zich afgelopen zaterdag ook een lichtelijke ongerustheid van mij meester. Na de verkiezingen lopen de gemoederen omtrent de verkiezingsuitslagen wat op. De tegenpartij van Sam Rainsy pleit voor een hertelling van alle stemmen en dreigt met demonstraties en zelfs rellen. De huidige premier (Hun Sen) heeft laten weten dat hij geen problemen heeft met een hertelling, maar liet duidelijk doorschemeren dat hij demonstraties met eventueel georganiseerde rellen niet zal tolereren. Via twitter kreeg ik hierover een bericht met daarbij een foto van een handje vol tanks die in de buitenwijken van Phnom Penh klaarstaan als eventueel offensief. De kans is klein, maar voor het geval "dat" hebben sommige Cambodjanen een noodvoorraad voedsel ingeslagen. Klik hier voor het originele bericht (Engels). Alhoewel mijn "Nederlandse nuchterheid" de overmacht heeft, heb ik zaterdag toch voor $ 80 wat extra's gekocht, waaronder; twee dozen noedelsoepjes, 5 pakken melk, 2 pakken suiker, viergranen-toast et cetera. Verder blijf ik versgoed voorlopig met regelmaat aanvullen. Het dagelijks leven gaat hier gewoon verder, maar wat extra voorraad kan tot na de feitelijke de hertelling geen kwaad. Bovendien zijn alle buitenlandse ambassades voorbereid op eventuele calamiteiten, dus echt zorgen maak ik me niet.

Een demonstratie van de oppositie-partij op 6 Augustus jongstleden
Ook de regen laat zich behoorlijk gelden. Ik heb alweer 2 keer een nat pak gehad (zelfs mét regenjas) op weg naar mijn werk maar dat weegt niet op tegen de malaise van mijn overburen. Binnen een tijdsbestek van 12 uur stroomde het regenwater tot 2 keer toe hun huizen binnen. In beginsel probeerden ze het nog naar buiten te scheppen maar dat werd al gauw vechten tegen te bierkaai. Alles wat nog restte was machteloos toekijken en wachten tot moeder natuur haar geweld terugtrok. Wat dat betreft schikt de gemiddelde Cambodjaan zich al gauw in zijn lot en gaat voor zover mogelijk verder waar hij mee bezig was. Daar kunnen wij verwende westerlingen nog wat van leren. Volgende keer hoop ik wat positiever nieuws te brengen.

De weg is verdwenen!

Tevergeefs water scheppen

Groeten uit Cambodja en tot snel,

Leon

ps. zo kort was dit bericht nou ook weer niet!

maandag 13 mei 2013

2-Jarig bestaan blog & Vroege nattigheid

Lieve lezers,

Ik heb geen idee met hoe velen jullie nog zijn, hoe velen er zijn bijgekomen en hoeveel er zijn afgehaakt in de afgelopen 2 jaar. Na het stopzetten van de reis-website waarbenjij.nu (ik reisde namelijk niet eens en liet lezers vaak erg lang op verslagen wachten) besloot ik op aanraden van mijn goeie vriendin en mede-Azië-fanaticus dit blog te beginnen.  Met wat hier en daar wat obstakels heb ik gedisciplineerd gemiddeld zo eens per 2 weken mijn belevenissen als vreemdeling in Azië neergekrabbeld. Inmiddels dus al ruim 2 jaar. En zoals elk mensenleven zijn ups en downs heeft, heb ik die van mij beiden van het recht verschaft om tot uiting te komen. Zo lang als (voldoende) volgers blijven lezen blijf ik dat natuurlijk doen. De tijd zal het uitwijzen.

Hiep hiep, hoeraaah...mijn blog bestaat 2 jaar!
Zo begon het met onze nieuwe pup "Pitchu", een lichtstraal in de donkere dagen...inmiddels net iets ouder als het blog. Ik wisselde van lesgeven naar horecabranche en binnen 6 maanden weer terug. Ik besloot niet meer naar het weeshuis te gaan waar het allemaal om begon omdat ik teleur werd gesteld. Ook daar kom ik inmiddels weer, en met veel plezier. In de tussentijd vond ik nieuwe doelen en bleef daarnaast fulltime werken. Een mens moet brood op de plank (of rijst in de kom) krijgen. Ook Dara wisselde diverse keren van baan en heeft nu een prominente positie bij "Sofitel Phokeetra" een van de meest luxe hotelketens in Azië.

Brood op de plank!
2 pups van pitchu, 1 maand oud
Pitchu kreeg ondertussen zelf 4 pups, die allemaal goed terecht zijn gekomen en we geregeld zien. Ze werd opnieuw drachtig waarbij we besloten tot een sterilisatie. Ik begon met meditatie, stopte met drinken en werd vegetariër. Mijn broer kreeg longkanker en genas er (na een uitputtend gevecht met de ziekte) wonderbaarlijk weer van, een heftig hoofdstuk in mijn verblijf hier. Er werd bij ons ingebroken en de harde schijf met al mijn foto's van de afgelopen 8 jaar...weg! Ik ben behoorlijk vaak verkouden geweest en heb voedselinfecties en verkeersongelukjes (waarvan een samen met Pitchu) doorstaan. Dara en ik sloegen ons door diverse relationele geschillen en zijn inmiddels drieënhalf jaar samen. Mam, Liza, Tim, Hans en Tineke kwamen voor de 2e keer op bezoek (mam zelfs 2 maanden lang!) en ook mijn vader hakte de knoop door en wil nog vaker terugkomen. Diverse andere bekenden passeerden op hun rondreizen de revue en vereerden ons met bezoekjes. En begin april mijn eerste ontmoeting met Dara's ouders.

Vorig jaar januari in Bangkok met pap
 Met alle persoonlijke (culturele en persoonsgebonden) tegenslagen en tragiek kom ik er telkens weer met furore bovenop bij de aanblik van de alomtegenwoordige Cambodjaanse lach. En ondanks de economische inzinkingen die Europa langzaam verslinden en werkloosheid recordhoogtes bereikt, gaat het mij voor de wind. Cambodja schreeuwt om (vooral blanke) leraren om de economische groei met kennisoverdracht bij proberen te benen.

Mijn eerste baan als leraar eind 2010
Er waren vele korte reisjes en ontelbare (onbetaalde) nationale feestdagen, nooit echt geplande vakantie. Dan was er weer het gemis van vrienden, doch heimwee stierf langzaam uit en Cambodja nestelde zich in mijn systeem. Ik maakte nieuwe vrienden, ben kind aan huis bij de Apsara Arts Association (AAA), de traditionele dansschool voor minder bedeelde kinderen (tevens momenteel een van mijn grootste projecten), leerde daar diverse kids een aardig mondje basis-Engels en heb nog een heel scala aan plannen voor me liggen die ik samen met Jochen (een Duitse filmjournalist die hier een officieus pleegkind heeft) stap voor stap tot werkelijkheid wil maken om de kansarme kinderen van Cambodja een uitzicht op een betere toekomst te geven. 
Raksmey, pleegdochtertje van Jochen
Na ruim 2 jaar moest ik ook helaas mijn persoonlijke hulp en zorg om Kanha (een meisje met HIV) terugtrekken omdat ze ondanks al mijn steun en advies toch steeds het verkeerde pad koos. Zo kwam ik onvermijdelijk in aanraking met de keerzijde van ontwikkelingshulp, wat me veel hartzeer bracht, maar me ook sterkte en onmisbare ervaring gaf. Ik ben onderweg en het pad ontvouwt zich langzaam maar zeker in de juist richting. De website van de stichting ondergaat momenteel een metamorfose en als dit eindelijk klaar is zijn jullie de eersten die het weten.


Met het vieren van afgelopen Cambodjaans Nieuwjaar werd ook meteen het regenseizoen ingeluid. Eigenlijk begint het normaal pas echt tussen half mei en begin juni. Dit jaar laten de weergoden echter flink vroeg van zich horen. Dat was ook wel nodig want het afgelopen droge seizoen, was gortdroog. De boeren hebben veel sores met hun gewassen en misoogsten zijn geen uitzondering. Bovendien ben ik het stofhappen en zweten 'n beetje beu. Vorige week zaterdag en zondag donderde en bliksemde het er flink op los. Flinke hoosbuien brachten heerlijke verfrissing, doch ook wat nadelen. De straten van Phnom Penh hebben erbarmelijk slechte afwatering. Er word inmiddels aan gewerkt maar in de tussentijd staan de straten na een flinke bui helemaal blank (zie filmpje) en loopt het verkeer helemaal vast. Als gevolg kon ik afgelopen zondag pas laat naar Apsara voor het knutselklasje.


De regen koelt overigens betrekkelijk kort. Ik douchte me al 3 keer per dag, nu licht het gemiddelde op 4. Het zweet gutst uit mijn poriën, vooral met regen op komst (hoge luchtvochtigheid) is het nauwelijks te harden. Douchen brengt overigens ook nauwelijks verkoeling, het water is lauwwarm. Het voorkomt hoogstens dat ik kletsnat bezweet moet gaan werken en ga ruften. Soms mis ik de koelte van Nederland en wil ik af en toe best ruilen met mensen die het me op Facebook aanbieden.

Zweten als 'n ...?
Ik heb een nieuwe rage gecreëerd voor mezelf en de kids van Apsara. Op zoek naar knutselwerkjes voor de kleuters van de nep-Montessori school waar ik werk, kwam ik een aantal geweldige websites met alleraardigste 3D-papierknutsel-frutsels tegen. Het is tergend veel knip- en plakwerk, maar het resultaat mag er zijn. Ik begon thuis met oefenen, omdat ik vanwege de regen niet het huis uit kon. Het betrof een sierlijke Chinese slang. In Chinese astrologie is het nu jaar van de slang en voordat ik er erg in had, was ik er 3 uur mee bezig. Toen ik het afgelopen weekend met de kids probeerde (zelfs de ouderen wilden meedoen), heerste er een ongekende stilte. Iedereen was in opperste concentratie en vond het geweldig.

Het eerste probeersel...geslaagd!
'n hele verzameling tekenfilmfiguurtjes
Ik heb er mijn printer voor moeten oplappen. Die had ik al maanden niet meer kunnen gebruiken omdat ik de cartridges bijna 2 jaar lang tot in den treuren nagevuld had (normaal tussen 5 en 10 keer, maximaal) en die hadden het helemaal opgegeven. Bovendien had ik de printer van Dara's baas per ongeluk naar de haaien geholpen, omdat ik mijn "Canon" inkt voor zijn "HP" gebruikt had...oeps, weer een les geleerd. Nieuwe cartridges zijn haast net zo duur als een nieuwe printer, dus...je zou denken dat ik een nieuwe gekocht heb...mis! Ik ben, zoals je meermaals hebt kunnen lezen, voorstander van hergebruiken en "consuminderen". Een nieuwe printer is weer meer plastic in ons milieu, terwijl die oude het nog prima doet. Dus met mijn eigenwijze harde hoofd heb ik de belangrijkste gedeelten van de printer uit elkaar gesleuteld, schoongemaakt en weer in elkaar gezet. Dara verklaarde me voor de zoveelste maal mesjokke. Toen hij weer werkte heb ik natuurlijk pas de cartridges gekocht. Op goed geluk erin, yess...hij werkt! Ik had bovendien nog meer dan genoeg navul-inkt over, dus dat was op zichzelf al voldoende reden tot hergebruik. Weggooien kan altijd nog en helemaal opmaken is altijd milieuvriendelijker.

Inmiddels 'n oudje, maar hij werkt weer
Tevreden knutselaartjes...
Poseren met de creaties
 Jochen heeft inmiddels 2 sponsoren gevonden voor de dansleraren van AAA, voorlopig is dus van een sluiting gelukkig nog geen sprake. Het klinkt een beetje onlogisch en tegendraads maar de 2 betaalde leraressen zijn de eigenaresse zelf en haar dochter. Zonder inkomen kunnen zij de kosten van de school niet dragen, en door ze een loon te betalen voor het lesgeven kunnen ze zelf het hoofd boven water houden, ze hebben zelf namelijk geen andere neveninkomsten (alles werd door de oude sponsor betaald) en de vader heeft een bescheiden pensioen, net genoeg voor stroom, gas en wat boodschappen. Bovendien zijn ze zelf de meest professionele instructrices en dus en vrij logisch overwogen besluit van Jochen. De sponsoren zijn er van op de hoogte en begrijpen en ondersteunendeze zet volledig. Financiële transparantie in ontwikkelingshulp is belangrijk, zo kan niemand achteraf de keuze veroordelen.

Zelfs Metry, de eigenaresse van AAA knutselt geconcentreerd mee
Morgen ga ik met de kids van AAA met de tuktuk naar het weeshuis. Een soort uitwisselings-uitje voor de kids van AAA en welkom bezoek voor de wezen. Zo heb ik de handen wat meer vrij tijdens het knutselen, of in elk geval wat extra handen om me te assisteren en het geheel in toom te houden. Ik zal proberen er stiekem wat foto's van te nemen, maar ik kan niks beloven...ik wil de inmiddels vredige relatie met de leiding van het weeshuis niet bederven. We gaan vliegers en mussen maken van papier. Deze knutselwerkjes had ik met de kleuters al geprobeerd en die vonden het te gek. Ik heb wat smikkelgoed ingeslagen en de hele dag zitten knippen, heb er lamme vingers van.

totdat je erbij neervalt...

Nog meer goed nieuws voor mij...beroepstechnisch. Seca, Dara's beste vriendin werkt al jaren voor een Spaans reisbureau. Twee jaar geleden had ze haar baas Daniel al voorgesteld om de zaak uit te breiden naar andere Europese landen. Ze had mij in gedachten omdat ik 3 talen spreek. Daniel begon al gauw te sukkelen met zijn gezondheid en zette het plan niet door. Inmiddels is Seca verloofd met een Spaanse vriend van Daniel, Enrique. Hij "skype-te" al 3 jaar met haar en beloofde haar te komen bezoeken wanneer hij meer tijd zou hebben. Hij bezat in Spanje een groothandel in bouwmaterialen die door de economische malaise steeds slechter liep. Hij besloot te verkopen en is 3 maanden geleden naar Cambodja gekomen. Ondertussen is de relatie tussen hem en Seca in bloei gekomen en heeft hij besloten zijn kansen in Cambodja te wagen. Hij wil het reisbureau van Daniel overnemen en ziet uitbreiding wel zitten. Met wat tijdsinvestering (ik weet al erg veel over Cambodja) en reisbureau-ervaring van Seca, denk ik dat ik het wel zou kunnen. Zo zou ik meer op pad zijn en uiteindelijk het lesgeven op kunnen geven. Mijn vakanties naar Nederland zouden zo ook vergoed kunnen worden als werkbezoek...handig! Nog even afwachten dus.

Nog ff afwachten
Ik ga zo meteen naar de verjaardag van Metry, de eigenaresse van AAA. Ze wordt 60 en is nog erg kwiek en beweeglijk, waarschijnlijk omdat ze elke dag van haar leven heeft gedanst. Ze doen een Cambodjaanse BBQ...niet echt voor mij dus...vlees. Daar heb ik wat op bedacht. Ik heb wat Vietnamees nepvlees, champignons en tofu gemarineerd. Wie flexibel is, bedenkt overal wel wat op. Tot zover alle nieuwtjes.




maandag 22 april 2013

1 Jaar mediteren!

'n Tussendoortje,

Vandaag (zaterdag 20 april) heb ik een klein innerlijk feestje...zoals de titel van dit bericht al verraadt, begon ik precies een jaar geleden met mediteren. Sindsdien heb ik niet een keer overgeslagen. Zijn er dingen veranderd in dat jaar of is alles hetzelfde gebleven? Daarover dit bericht.Voor sommigen misschien niet interessant...dan maar een keer overslaan...of er overheen vliegen.

Mediteren...een trap naar de hemel?
Allereerst heersen er allerlei uiteenlopende ideeën over mediteren onder zowel mensen die het nog nooit van ze leven gedaan hebben als ook onder de mediterenden zelf. Mensen die nog nooit gemediteerd hebben denken vaak dat mediteren bidden is en dat je je tot een god richt. Mediteren is ontstaan in de tijd van Boeddha en hij was geen god, maar een mens net zoals wij. Een ander denkt dat je er lenig voor moet zijn omdat je jezelf al zittend in de knoop moet leggen. Sommigen denken dat je in een toestand van niks denken (een soort halfslaap) moet verkeren en weer anderen vermoeden dat je je met oneindig moet concentreren op object als een kaars of een punt op de muur.

Boeddha mediteert onder de bodhi-boom, zoon 2500 jaar geleden
Veel beginners haken af omdat ze met hooggespannen verwachtingen gaan zitten wachten op iets wonderbaarlijks. Ze weten niet precies wat, maar het moet iets fantastisch zijn. Een soort innerlijk vuurwerk met duizenden kleuren of een openbaring die je leven 100% verandert. Ze kunnen zich niet concentreren, beginnen zich te vervelen, hun lijf begint pijn te doen of ze vallen in slaap. Er is niks verandert, ze zijn teleurgesteld en gooien na 3 keer een half uurtje in kleermakerszit doorgebracht te hebben de spreekwoordelijke handdoek in de ring en klagen dat het nonsens is. Jammer van de geïnvesteerde 90 minuten!

Verwacht geen vuurwerkspektakel!
Mediteren is echter geen wonder, net zoals een uurtje fitnessen 3 keer per week je nog geen gespierde kleerkast maakt. Mediteren vergt geduld (tijd), discipline (doorzettingsvermogen) en zelfs een portie moed. Er zullen zaken aan de oppervlakte komen die je niet bevallen en daar moet je je mentaal op voorbereiden. Je word geconfronteerd met inzichten over jezelf die je liever niet zou zien en die je je in het dagelijks leven niet bewust realiseert. Je krijgt te maken met angsten, dipjes, concentratieproblemen en ergernissen en alsof dat nog niet genoeg is...de ellende van het stilzitten met alle pijntjes en ongemakken van dien. Het is namelijk erg belangrijk om tijdens je meditatiesessie niet te bewegen, dat maakt het hele effect van de meditatie ongedaan en ben je weer terug bij af...best moeilijk dus.

Meditatie d.m.v. concentratie op kaarsvlam

Zoals ik al zei zijn er vele tradities en gebruiken omtrent mediteren. Zo is er het mediteren met sterke concentratie (fixatie) op een object, vaak zelfs met je ogen open. Er zijn meditaties waar je jezelf forceert om aan niks te denken...pfff, waar denk je aan als iemand je zegt dat je niet aan roze olifantjes moet denken...juist ja! Mediteren op mantra's (soort gehum met, zoals het alom bekende "Ohm"), meditaties van 5 à 6 uur aan een stuk op een rots of wat je maar wilt verzinnen. Elk zijn ongetwijfeld door elke vorm wel gewenste effecten te bereiken, doch ik hou het op een simpele (gemakkelijker gezegd dan gedaan) methode...heden ten dage mindfulness genaamd. Oosterse filosofie in een westers jasje gestoken.


Bij mindfulness begin je bij de basis. Zorg dat je wakker bent, neem eerst een douche of doe wat oefeningen. Wacht met ontbijt of als je het later op de dag doet, ongeveer 2 uur na de maaltijd...dan is je hoofd helderder en voelt je lichaam lichter. Draag kleding die comfortabel en losjes zit (géén ceintuurs, gespen, etc...) en nergens knelt. Maak bijvoorbeeld de knoop en eventueel rits van je broek gewoon los. Liefst op blote voeten en als dat te koud is (hier nooit last van) een paar slobbersokken. Je gaat zitten in een gemakkelijke lotushouding, bij ons bekend als de kleermakerszit. Hoe leniger en gevorderder je word, des te comfortabeler (beide zolen wijzen naar boven) je zit. Je kunt zelfs op een stoel gaan zitten als je geen comfortabele zit kunt vinden.

Diverse mogelijke meditatie houdingen

Zit op een stevig kussen dat zo'n 10 centimeter dik is in belastte toestand. Ik gebruik er één voor onder mijn bibs (soms zelfs 2) en een kleintje voor mijn enkels. Dan is het zaak om je rug recht te houden. Niet gespannen maar je ruggenwervels recht op elkaar houden (schouders naar achteren), als een stapel munten. Hierdoor blijft energie door je lichaam stromen, anders dreig je halverwege je meditatie in slaap te vallen of je begint te dagdromen. Verzeker je er in elk geval van dat je nergens tegenaan gaat leunen, steun op je eigen lichaam. Als je op een stoel zit, ga dan naar voren zitten (knieën in en rechte hoek), weg van de leuning.
Rug recht

Vervolgens laat je je armen ontspannen op de binnenkant van je dijen rusten en kun je eventueel je ene hand op je andere leggen en je duimen tegen elkaar laten rusten, zo kunnen de energieën in je lichaam vrijelijk stromen. Je sluit je ogen (je kunt ze zelfs 'n beetje open houden, maar pas op dit kan afleiden) en ademt 3 keer diep in en uit, zodat je energie opwekt. In slaap vallen tijdens meditatie betekent dus dat er ergens iets niet goed verloopt. Daarna richt je je aandacht op je ademhaling en in het bijzonder op het punt waar je de adem je lichaam voelt uitstromen en inkomen, bij veel mensen tegen de binnenkant neusvleugel of (afhankelijk van de vorm van je neus) zelfs je bovenlip. Richt je aandacht op het gevoeligste punt en volg dan je adem in...en weer uit. Je merkt op dat er een soort stilte valt aan het einde van de inademing, maar ook aan het einde van de uitademing. Als je vaker mediteert worden deze stiltes steeds langer. In deze stiltes is er geen verleden en geen toekomst, alleen maar NU! Beïnvloed de adem niet, maak hem niet langer of korter...volg slechts, dat is je concentratiepunt.

Veel gebruikte vingerhouding
Ik doe het zo!

Nu komt het vervelende aan mediteren waar elke beoefenaar mee te maken krijgt...GEDACHTEN! Zoals ik al zei is het haast onmogelijk om aan NIKS te denken. Zodra je een paar keer je adem gevolgd hebt...floep; "shit, de boeken van de bieb zijn te laat", "wat zal ik vanavond es koken" of "de afwas staat nog in de wasbak"...komen de eerste gedachten alweer aangevlogen. Zodra je het opmerkt lijdt je je gedachten langzaam terug naar je ademhaling. Als hulpmiddel kun je in gedachten het aantal ademhalingen (in 1, uit 1...in 2, uit 2, etc.) tellen tot maximaal 5. Fixeer je daarbij niet teveel op het tellen. En ja hoor...daar zijn ze weer; "Vanavond naar de bios, ik vraag me af of die film echt zo goed is", "Als ik nu niet naar de uitverkoop ga, zijn alle leuke truitjes straks weg" en "Hoe lang zit ik nu al te mediteren"...wederom...TERUG naar je ademhaling met die aandacht.

Aan niks denken...jaa duh!!!
Het lijkt wel alsof er honderden gedachten liggen wachten om je te verrassen en dat is ook zo. We realiseren ons vaak niet hoeveel gedachten we per dag, uur, zelfs per minuut afratelen en in een categorie (goed of slecht, nu of straks, ja of nee) plaatsen. De 2e en 3e maand van mijn meditatie waren het beste. Ik mediteerde bijna een uur per dag en bleef heel aandachtig bij mijn adem. Daarna kwam het geheel in een lange dip, waar ik nu nog steeds niet uit ben. Ik was verward. Ik herlas het boek waar alles mee begon, want door alle boeken die ik erna had gelezen, was mijn techniek wat vermengd geraakt en wist soms niet zo goed meer waar te beginnen. Dit is volgens deskundigen een normaal fenomeen waar alle beginners mee te maken krijgen en met volharden kom je over deze fase heen. Ga ik zeker doen!

Meditatie-dipje

In meditatie word dit op en neer springen van gedachten "monkey brain" genoemd. Als je maar lang genoeg volhoud en steeds weer terug naar je ademhaling gaat, dan worden de pauzes tussen die gedachtes steeds langer...en dat is waar het om draait. In het begin wil je die gedachtes in een hokje stoppen en een beoordeling meegeven of wegjagen en verbannen, maar dat werkt juist averechts en weerhoudt je van de feitelijke meditatie. Als je lang genoeg je concentratie op je ademhaling gelegd hebt en het ontspannen gevoel de overhand neemt, zullen gedachtes opnieuw wederkeren...en daar begint het uiteindelijke mediteren.

Monkey-brain?!
In deze relaxte toestand ga je de opkomende gedachten mindfull (met volledige aandacht, bewust) bekijken, echter zonder er een oordeel aan te geven of een plaatje op te plakken. Laat de gedachte zijn zoals ze is, of ze nu prettig of onbehaaglijk is, het doet er niet toe. Observeer enkel de gedachte voor wat ze is, totdat ze vanzelf verdwijnt en er weer een nieuwe opkomt. Dit komen en gaan van gedachten ongeacht hun wenselijkheid te beoordelen, geeft je inzicht in je onbewuste patronen en met veel discipline en geduld ga je uiteindelijk inzien hoe je als mens vaak door je eigen aangeleerde conditionering (en ego) steeds dezelfde (onbewuste) keuzes maakt en worstelt met zaken zonder dat het nodig is. Als je jezelf via meditatie bewust kunt maken van deze patronen en bij een volgende gelegenheid een overwogen keuze maakt, zie je dat je zelf het heft (je leven) in handen kunt nemen zonder je door bijzaken te laten afleiden.
Rust en balans vinden...het ultieme meditatiedoel

Dat is niet altijd leuk. Zo ga je bijvoorbeeld ook zien wat voor klootzak je soms wel niet bent voor anderen. Of dat je jezelf juist buitensluit omdat je dat altijd hebt gedaan en als kind hebt geleerd te wachten tot iedereen zijn beurt heeft gehad...dan kom jij. Je ziet jezelf snoepen als je je ongemakkelijk voelt of verdrietig bent en kookt van woede als de afwas wéér in de wasbak staat omdat je vind dat alles opgeruimd moet zijn. Meditatie houd je een grote spiegel voor en dat is tevens het grootste struikelblok voor elke beginner. Voor het eerst in mijn leven heb ik een discipline zo lang (dagelijks) volgehouden en heb ik in een jaar tijd zoveel keuzes bewust gemaakt die nog steeds overeind staan.

Doorzetten...dan komt het wel goed!
Buiten mezelf zie ik anderen nu ook als een nog belangrijker deel van mezelf. Zo studeer ik bijvoorbeeld dagelijks (kinderpsychologie- en pedagogie) om nog meer inzicht te krijgen in de gedragingen van kinderen. Ik observeer ze, laat ze hun gang gaan (soms betekent dat dat ik onverwachts een klap krijg) en zie de oorzaken van hun frustratie. Hierdoor weet ik ook dat ik bijvoorbeeld voor mijn eigen geestelijke welzijn niet meer al te lang op de kleuterschool waar ik nu werk moet blijven. De werkwijzen en pedagogische methoden daar druisen volledig in tegen mijn gevoel en met alles wat ik al geprobeerd heb weet ik dat ik er weinig verandering kan doorvoeren. Ondanks dat is de tijd die ik er nog zal doorbrengen een goede praktijkervaring. Het gevoel dat ik naar anderen toe altijd al heb gehad is mede door mijn meditaties ook alleen maar sterker geworden. Ik weet nu zeker dat ik nooit carrière zou kunnen maken die puur op inkomen berust. Alhoewel ik me realiseer dat je zonder geld in de huidige maatschappij niet kunt leven, kan ik me niet onttrekken aan het feit dat ik met mijn daden, betaald of onbetaald, iets voor mensen wil betekenen door er mijn gevoel in te steken.


Meditatie heeft me innerlijk en uiterlijk een stuk rustiger gemaakt. Zo kan ik me nog steeds druk maken in het verkeer en om rommel in huis, maar ik roep mezelf vaak al halverwege mijn negatieve gedachtes en uiting hiervan terug en overdenk me het nut hiervan, waarna ik steeds weer tot de conclusie kom dat het verspeelde energie is. Het grootste voorbeeld van de kalmerende werking van mijn meditaties ondervond ik toen ik te horen kreeg dat mijn 4 jaar jongere broer Danny longkanker had. Mijn emoties waren er niet minder om en ook mijn ongerustheid en onrustige geest, zorgden ervoor dat ik behoorlijk slecht sliep. Desondanks hield ik moed en mijn heldere visie op het hele proces hield me op de been en maakte me sterk, vooral tijdens de overzeese gesprekken met familie. Ik voelde een ongekende kracht die me dreef om door te gaan en niet bij de pakken neer te zetten.

Mindfullness sterkt je geest

Ik zette mijn eigen doelen verder door en probeerde op afstand een steun voor mijn familie te zijn. In andere tijden zou ik bij de pakken hebben neergezeten en terug naar Nederland zijn gegaan, zonder enkel doel voor mezelf voor ogen. Ik wist dat ik dat niet kon doen en dat ik dat ook anderen verschuldigd was. Niemand zou beter zijn geworden van de onbewuste keuze en daarom nam ik de bewuste; in Cambodja blijven. Ik heb dit uitvoerig ten opzichte van Danny geuit en achteraf bleek dit geen loze keuze. Danny is "schoon" verklaard en ziet ook zijn leven nu met heel andere ogen. Mij heeft het ook verandert, in de optiek dat je met medelijden niemand redt. Medeleven en mededogen werken veel beter. We hebben alleen nu, gister is voorbij en daar kunnen we nog lang onnodig spijt van hebben, net zoals het weinig zin heeft om te gaan bedenken wat ik zal gaan doen als ik 65 ben...mocht ik dat halen. Als je dat wilt begrijpen...zul je moeten gaan mediteren. Buiten dat kijk ik uit naar onze lang uitgestelde omhelzing komende december, het zal me zeker niet onbewogen laten.

Alles wat je hebt is NU!
De bewuste keuzes die ik binnen een maand na de start maakte, kostten nog behoorlijk wat moeite. Eerst hield ik op met alcohol consumeren en een aantal weken later gaf ik de brui aan het eten van vlees. Niet via een gebruiksaanwijzing voor vegetariërs of de AA, maar op mijn manier. Ik kies om geen vlees te eten en ik kies ervoor om alcoholvrij te leven, ik leg het mezelf niet op! Zie je verschil? Nee?...Pech voor jou! Allereerst heb ik na die laatste pullen bier in mei 2012 nog 3 keer iets gedronken. En alle 3 die keren viel het slecht...en het was geen gevoel van zondigen, het voelde lichamelijk bagger!


Toen ik met vlees ophield, was dat ook in Cambodja voor veel mensen moeilijk te begrijpen. Er zijn in Cambodja maar weinig families die vegetarisch eten. Hooguit Chinese families die dat uit geloofsovertuiging doen, daar trek ik nu handig profijt van...het eten in die restaurants is heerlijk en goedkoop! Zo loop ik geregeld naar de buren, die een vegetarische toko runnen. Als ik uitgenodigd word door een Cambodjaanse familie ben ik ook echt de rotste niet. Ik sla deze gastvrijheid soms beleefd af, maar maak er geen regel van. Wel laat ik het vlees erin zitten als ik besluit om aan te schuiven, schep alleen de bouillon uit de soep of pik de groente uit een gerecht...zeg er netjes bij dat ik geen vlees eet. Maar als ik de keuze heb (en dat is momenteel in meer dan 95% van de gevallen) is het puur vegetarisch wat ik kook en koop...omdat ik het wil. En als ik eens niet wil bepaal ik dat zelf...dus je bent gewaarschuwd als ik in december kom. Kan zomaar zijn dat ik mijn eigen voer in tupperware-bakjes meebreng.

Weest gegroet!