2-Jarig bestaan blog & Vroege nattigheid

Lieve lezers,

Ik heb geen idee met hoe velen jullie nog zijn, hoe velen er zijn bijgekomen en hoeveel er zijn afgehaakt in de afgelopen 2 jaar. Na het stopzetten van de reis-website waarbenjij.nu (ik reisde namelijk niet eens en liet lezers vaak erg lang op verslagen wachten) besloot ik op aanraden van mijn goeie vriendin en mede-Azië-fanaticus dit blog te beginnen.  Met wat hier en daar wat obstakels heb ik gedisciplineerd gemiddeld zo eens per 2 weken mijn belevenissen als vreemdeling in Azië neergekrabbeld. Inmiddels dus al ruim 2 jaar. En zoals elk mensenleven zijn ups en downs heeft, heb ik die van mij beiden van het recht verschaft om tot uiting te komen. Zo lang als (voldoende) volgers blijven lezen blijf ik dat natuurlijk doen. De tijd zal het uitwijzen.

Hiep hiep, hoeraaah...mijn blog bestaat 2 jaar!

Zo begon het met onze nieuwe pup "Pitchu", een lichtstraal in de donkere dagen...inmiddels net iets ouder als het blog. Ik wisselde van lesgeven naar horecabranche en binnen 6 maanden weer terug. Ik besloot niet meer naar het weeshuis te gaan waar het allemaal om begon omdat ik teleur werd gesteld. Ook daar kom ik inmiddels weer, en met veel plezier. In de tussentijd vond ik nieuwe doelen en bleef daarnaast fulltime werken. Een mens moet brood op de plank (of rijst in de kom) krijgen. Ook Dara wisselde diverse keren van baan en heeft nu een prominente positie bij "Sofitel Phokeetra" een van de meest luxe hotelketens in Azië.

Brood op de plank!

2 pups van pitchu, 1 maand oud

Pitchu kreeg ondertussen zelf 4 pups, die allemaal goed terecht zijn gekomen en we geregeld zien. Ze werd opnieuw drachtig waarbij we besloten tot een sterilisatie. Ik begon met meditatie, stopte met drinken en werd vegetariër. Mijn broer kreeg longkanker en genas er (na een uitputtend gevecht met de ziekte) wonderbaarlijk weer van, een heftig hoofdstuk in mijn verblijf hier. Er werd bij ons ingebroken en de harde schijf met al mijn foto's van de afgelopen 8 jaar...weg! Ik ben behoorlijk vaak verkouden geweest en heb voedselinfecties en verkeersongelukjes (waarvan een samen met Pitchu) doorstaan. Dara en ik sloegen ons door diverse relationele geschillen en zijn inmiddels drieënhalf jaar samen. Mam, Liza, Tim, Hans en Tineke kwamen voor de 2e keer op bezoek (mam zelfs 2 maanden lang!) en ook mijn vader hakte de knoop door en wil nog vaker terugkomen. Diverse andere bekenden passeerden op hun rondreizen de revue en vereerden ons met bezoekjes. En begin april mijn eerste ontmoeting met Dara's ouders.

Vorig jaar januari in Bangkok met pap

 Met alle persoonlijke (culturele en persoonsgebonden) tegenslagen en tragiek kom ik er telkens weer met furore bovenop bij de aanblik van de alomtegenwoordige Cambodjaanse lach. En ondanks de economische inzinkingen die Europa langzaam verslinden en werkloosheid recordhoogtes bereikt, gaat het mij voor de wind. Cambodja schreeuwt om (vooral blanke) leraren om de economische groei met kennisoverdracht bij proberen te benen.

Mijn eerste baan als leraar eind 2010

Er waren vele korte reisjes en ontelbare (onbetaalde) nationale feestdagen, nooit echt geplande vakantie. Dan was er weer het gemis van vrienden, doch heimwee stierf langzaam uit en Cambodja nestelde zich in mijn systeem. Ik maakte nieuwe vrienden, ben kind aan huis bij de Apsara Arts Association (AAA), de traditionele dansschool voor minder bedeelde kinderen (tevens momenteel een van mijn grootste projecten), leerde daar diverse kids een aardig mondje basis-Engels en heb nog een heel scala aan plannen voor me liggen die ik samen met Jochen (een Duitse filmjournalist die hier een officieus pleegkind heeft) stap voor stap tot werkelijkheid wil maken om de kansarme kinderen van Cambodja een uitzicht op een betere toekomst te geven. 

Raksmey, pleegdochtertje van Jochen

Na ruim 2 jaar moest ik ook helaas mijn persoonlijke hulp en zorg om Kanha (een meisje met HIV) terugtrekken omdat ze ondanks al mijn steun en advies toch steeds het verkeerde pad koos. Zo kwam ik onvermijdelijk in aanraking met de keerzijde van ontwikkelingshulp, wat me veel hartzeer bracht, maar me ook sterkte en onmisbare ervaring gaf. Ik ben onderweg en het pad ontvouwt zich langzaam maar zeker in de juist richting. De website van de stichting ondergaat momenteel een metamorfose en als dit eindelijk klaar is zijn jullie de eersten die het weten.

Met het vieren van afgelopen Cambodjaans Nieuwjaar werd ook meteen het regenseizoen ingeluid. Eigenlijk begint het normaal pas echt tussen half mei en begin juni. Dit jaar laten de weergoden echter flink vroeg van zich horen. Dat was ook wel nodig want het afgelopen droge seizoen, was gortdroog. De boeren hebben veel sores met hun gewassen en misoogsten zijn geen uitzondering. Bovendien ben ik het stofhappen en zweten 'n beetje beu. Vorige week zaterdag en zondag donderde en bliksemde het er flink op los. Flinke hoosbuien brachten heerlijke verfrissing, doch ook wat nadelen. De straten van Phnom Penh hebben erbarmelijk slechte afwatering. Er word inmiddels aan gewerkt maar in de tussentijd staan de straten na een flinke bui helemaal blank (zie filmpje) en loopt het verkeer helemaal vast. Als gevolg kon ik afgelopen zondag pas laat naar Apsara voor het knutselklasje.

De regen koelt overigens betrekkelijk kort. Ik douchte me al 3 keer per dag, nu licht het gemiddelde op 4. Het zweet gutst uit mijn poriën, vooral met regen op komst (hoge luchtvochtigheid) is het nauwelijks te harden. Douchen brengt overigens ook nauwelijks verkoeling, het water is lauwwarm. Het voorkomt hoogstens dat ik kletsnat bezweet moet gaan werken en ga ruften. Soms mis ik de koelte van Nederland en wil ik af en toe best ruilen met mensen die het me op Facebook aanbieden.

Zweten als 'n ...?

Ik heb een nieuwe rage gecreëerd voor mezelf en de kids van Apsara. Op zoek naar knutselwerkjes voor de kleuters van de nep-Montessori school waar ik werk, kwam ik een aantal geweldige websites met alleraardigste 3D-papierknutsel-frutsels tegen. Het is tergend veel knip- en plakwerk, maar het resultaat mag er zijn. Ik begon thuis met oefenen, omdat ik vanwege de regen niet het huis uit kon. Het betrof een sierlijke Chinese slang. In Chinese astrologie is het nu jaar van de slang en voordat ik er erg in had, was ik er 3 uur mee bezig. Toen ik het afgelopen weekend met de kids probeerde (zelfs de ouderen wilden meedoen), heerste er een ongekende stilte. Iedereen was in opperste concentratie en vond het geweldig.

Het eerste probeersel...geslaagd!

'n hele verzameling tekenfilmfiguurtjes

Ik heb er mijn printer voor moeten oplappen. Die had ik al maanden niet meer kunnen gebruiken omdat ik de cartridges bijna 2 jaar lang tot in den treuren nagevuld had (normaal tussen 5 en 10 keer, maximaal) en die hadden het helemaal opgegeven. Bovendien had ik de printer van Dara's baas per ongeluk naar de haaien geholpen, omdat ik mijn "Canon" inkt voor zijn "HP" gebruikt had...oeps, weer een les geleerd. Nieuwe cartridges zijn haast net zo duur als een nieuwe printer, dus...je zou denken dat ik een nieuwe gekocht heb...mis! Ik ben, zoals je meermaals hebt kunnen lezen, voorstander van hergebruiken en "consuminderen". Een nieuwe printer is weer meer plastic in ons milieu, terwijl die oude het nog prima doet. Dus met mijn eigenwijze harde hoofd heb ik de belangrijkste gedeelten van de printer uit elkaar gesleuteld, schoongemaakt en weer in elkaar gezet. Dara verklaarde me voor de zoveelste maal mesjokke. Toen hij weer werkte heb ik natuurlijk pas de cartridges gekocht. Op goed geluk erin, yess...hij werkt! Ik had bovendien nog meer dan genoeg navul-inkt over, dus dat was op zichzelf al voldoende reden tot hergebruik. Weggooien kan altijd nog en helemaal opmaken is altijd milieuvriendelijker.

Inmiddels 'n oudje, maar hij werkt weer

Tevreden knutselaartjes...

Poseren met de creaties

 Jochen heeft inmiddels 2 sponsoren gevonden voor de dansleraren van AAA, voorlopig is dus van een sluiting gelukkig nog geen sprake. Het klinkt een beetje onlogisch en tegendraads maar de 2 betaalde leraressen zijn de eigenaresse zelf en haar dochter. Zonder inkomen kunnen zij de kosten van de school niet dragen, en door ze een loon te betalen voor het lesgeven kunnen ze zelf het hoofd boven water houden, ze hebben zelf namelijk geen andere neveninkomsten (alles werd door de oude sponsor betaald) en de vader heeft een bescheiden pensioen, net genoeg voor stroom, gas en wat boodschappen. Bovendien zijn ze zelf de meest professionele instructrices en dus en vrij logisch overwogen besluit van Jochen. De sponsoren zijn er van op de hoogte en begrijpen en ondersteunendeze zet volledig. Financiële transparantie in ontwikkelingshulp is belangrijk, zo kan niemand achteraf de keuze veroordelen.

Zelfs Metry, de eigenaresse van AAA knutselt geconcentreerd mee

Morgen ga ik met de kids van AAA met de tuktuk naar het weeshuis. Een soort uitwisselings-uitje voor de kids van AAA en welkom bezoek voor de wezen. Zo heb ik de handen wat meer vrij tijdens het knutselen, of in elk geval wat extra handen om me te assisteren en het geheel in toom te houden. Ik zal proberen er stiekem wat foto's van te nemen, maar ik kan niks beloven...ik wil de inmiddels vredige relatie met de leiding van het weeshuis niet bederven. We gaan vliegers en mussen maken van papier. Deze knutselwerkjes had ik met de kleuters al geprobeerd en die vonden het te gek. Ik heb wat smikkelgoed ingeslagen en de hele dag zitten knippen, heb er lamme vingers van.

totdat je erbij neervalt...

Nog meer goed nieuws voor mij...beroepstechnisch. Seca, Dara's beste vriendin werkt al jaren voor een Spaans reisbureau. Twee jaar geleden had ze haar baas Daniel al voorgesteld om de zaak uit te breiden naar andere Europese landen. Ze had mij in gedachten omdat ik 3 talen spreek. Daniel begon al gauw te sukkelen met zijn gezondheid en zette het plan niet door. Inmiddels is Seca verloofd met een Spaanse vriend van Daniel, Enrique. Hij "skype-te" al 3 jaar met haar en beloofde haar te komen bezoeken wanneer hij meer tijd zou hebben. Hij bezat in Spanje een groothandel in bouwmaterialen die door de economische malaise steeds slechter liep. Hij besloot te verkopen en is 3 maanden geleden naar Cambodja gekomen. Ondertussen is de relatie tussen hem en Seca in bloei gekomen en heeft hij besloten zijn kansen in Cambodja te wagen. Hij wil het reisbureau van Daniel overnemen en ziet uitbreiding wel zitten. Met wat tijdsinvestering (ik weet al erg veel over Cambodja) en reisbureau-ervaring van Seca, denk ik dat ik het wel zou kunnen. Zo zou ik meer op pad zijn en uiteindelijk het lesgeven op kunnen geven. Mijn vakanties naar Nederland zouden zo ook vergoed kunnen worden als werkbezoek...handig! Nog even afwachten dus.

Nog ff afwachten

Ik ga zo meteen naar de verjaardag van Metry, de eigenaresse van AAA. Ze wordt 60 en is nog erg kwiek en beweeglijk, waarschijnlijk omdat ze elke dag van haar leven heeft gedanst. Ze doen een Cambodjaanse BBQ...niet echt voor mij dus...vlees. Daar heb ik wat op bedacht. Ik heb wat Vietnamees nepvlees, champignons en tofu gemarineerd. Wie flexibel is, bedenkt overal wel wat op. Tot zover alle nieuwtjes.

Dubbel bezoek & kindergevangenis

Hallo mensen in het kouwe kikkerlandje...

Zaterdag 23 maart

Ik zweet me hier te pletter terwijl jullie de lente ingaan onder nul. Sprak zojuist mijn moeder, tante en andere bekenden nog op facebook (soms toch nog ergens goed voor) over de vrieskou die voor morgen weer te verwachten is...belachelijk! Ik vind het moeilijk om me voor te stellen hoe koud het in Nederland ook alweer kan zijn. Terwijl ik dit schrijf zit ik onder een plafondventilator in een eethuisje in Siem Reap achter een (hete...je denkt hij is niet goed snik) kop koffie, vers limoensap met ijs en een grote fles water. Dara is even aan 't werk voor diverse hotels, zijn ouders zijn naar de tempels en dus heb ik ff tijd om dit (op mijn mobieltje!) te schrijven.

Veel succes ermee...brrr!

In het weekend na mijn laatste bericht had ik weer een flinke woordenwisseling met Dara. Opnieuw over het gas. Dit keer was het eigenlijk terecht want ik had brood geroosterd en de pan daarna op klein vuur door laten smeulen. Ik probeerde uit te leggen dat de overkill aan waarschuwingen er langzamerhand ook een rol in spelen. Hoe vaker je de dingen tegen iemand herhaalt, des te averechtser het resultaat. Voorheen gebeurde het nooit, nu al 3 keer in een maand.

Ik was hem voor door te zeggen als hij met de relatie wilde stoppen hierom...hij dat maar moest doen. Van binnen draaide mijn maag van opwinding. Mijn bloed borrelde en ik wilde schreeuwen. Dara ging de deur uit. Ik liet bewust mijn telefoon thuis en vertrok ook. Ik moest eruit. Ik stapte op de brommer en reed een uur lang richtingloos Phnom Penh uit, net zolang totdat mijn gemoederen begonnen te zakken. Op de terugweg besloot ik naar Apsara te gaan, waar ik mijn boek over liefde (general theory of love, hoe ironisch klinkt dat) uitlas terwijl de leerlingen dansten en de traditionele instrumentale Apsara-muziek mij langzaam kalmeerden en op mijn gemak stelden. Ik heb een tekening gemaakt om mezelf te herinneren aan het gas, gelamineerd en op de tegels geplakt.

geheugensteuntje tegen gasparanoia

De toekomst van AAA is nog steeds onzeker omdat er nog geen sponsor is voor de school. Jochen doet zijn uiterste best...we hebben elkaar beloofd dat we alles in werking zullen stellen om in elk geval voor de kids die bij een eventuele sluiting dakloos zullen worden te zorgen...hoe, dat is tot nu toe nog niet aan de orde maar wel een realistisch scenario. Jochen komt begin April om wat knopen door te hakken. Tot die tijd wacht ik de nieuwe website van de stichting af en hoop dan wat meer sponsoren te kunnen werven.

Vorige week zijn Dara's ouders op het vliegveld van Phnom Penh geland. Dara wachtte ze samen met zuslief, schoonbroer en neefje op en ik kwam na met Pitchu op de brommer omdat de auto vol was. Ze verwachtten nogal de nodige bagage. Allereerst kwam ik net te laat aan...de verwerking op de luchthaven gaat vlug in Phnom Penh...er zijn ook maar 4 gates. Dus voor Jan...stond ik daar, kon ik weer terug naar het huis van z'n zus. Niet zo'n beste 1e indruk voor je schoonouders dacht ik nog.

Dara met zijn ouders op de markt in Siem Reap

Toen ik aan kwam tuffen werd net de laatste doos naar binnen gesleept. De bagage leek wel voor een voetbalteam...vroeg me af hoe ze in de auto hadden gezeten.Vanuit de VS mag je 50 kilo(!) p.p. meenemen...flinke portie vergeleken met een miezerige 20 kilo die je afgemeten uit Europa mag vervoeren. Herinner me nog dat mam vorig jaar €15O mocht bijbetalen voor 6 kilo overgewicht. Zo te zien hadden ze kosten nog moeite gespaard om die 100 kilo ook werkelijk mee te nemen.

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht, maar ik werd hartelijk begroet en kreeg een zak chocola overhandigd waar je "U" tegen zegt. Beetje "over the top" (wel 4 kilo) en erg lief bedoeld...we gaven de helft aan zijn zus, ook beter voor mijn lijn. Heb al elke dag wat naar binnen gesnoept, dus...In Cambodja is homoseksualiteit nog altijd een moeilijk onderwerp. Er is een bepaalde "culturele" verwachting dat kinderen trouwen, voor ouders zorgen als die de pensioenleeftijd bereiken (pensioen hebben ze hier nauwelijks...hooguit overheidspersoneel) en later op hetzelfde kunnen rekenen als ze zelf oud zijn. Kinderen zijn dus niet te verwachten in dit geval. Toch fluisterde Dara's mam me op een onbewaakt moment toe dat ze dankbaar was dat ze mij als schoonzoon had. In Cambodjaans gemengd met gebrekkig Engels gaf ze me te kennen dat ze nu 'n 2e zoon  heeft en 3 kleindochters, de 2 van haar oudste dochter en Pitchu! Ik moest erom lachen maar het raakte me wel. 

Mijn e-reader is ook ongeschonden aangekomen, zij het met een laagje condens...de kou van het bagageruim in de vlieger. Inmiddels heb ik mijn oude leesverslaving weer opgepakt...wat wil je ik heb een "illegaal" leespakket gedownload met wel 600 Nederlandstalige boeken. Een verademing aangezien meer dan 95% van mijn leesvoer in 't Engels was. Wist gewoon niet waar te beginnen. In het weekend heb ik slechts zitten bladeren en zondag had ik plots een goed boek te pakken.

Nieuwe aanwinst, vers uit Amerika

"Open", de biografie van Andre Agassi...ja de tennisser! Ik hou totaal niet van sport, maar ik dacht ineens terug aan mijn jeugd toen de enige sport die me op tv beviel tennis was. Samen met mam keek ik soms uren achter elkaar naar tennistoernooien op tv...juist wanneer hij speelde. Ik had nooit durven denken dat een tennisser zulk een pakkend boek zou kunnen schrijven. Het gaat ook niet alleen om tennis...juist niet. Het gekke aan het hele verhaal is dat hij tennis haatte...als 6 jarige werd hij al door zijn vader gedwongen uren per dag te trainen, hij moest en zou de beste tennisser van de wereld worden...of hij nou wilde of niet. Dat maakt het zo interessant. De talloze keren dat de pers hem slecht maakte...en dan weer prees, zoals het altijd gaat als je wint of verliest. Het is met een ongekende openhartige eerlijkheid geschreven...niemand wordt gespaard...ook hijzelf niet. Meer vertel ik niet...LEZEN zou ik zeggen! Ik las het 436 pagina's tellende boek in 4 dagen uit.

Aanrader!!!

Ik herlees nu een boek uit mijn jeugd, toen ik lezen nog haatte. Ik moest het lezen van school...net zoals Andre van zijn vader moest tennissen. Een van de hoofdredenen waarom ik zo'n hekel aan school had. "Het achterhuis" van Anne Frank. Ben al op de helft en kan me er geen woord van herinneren...op het feit na dat het over een joods meisje uit de 2e wereldoorlog gaat, dat uiteindelijk...de rest weten jullie ook wel, als je op school 'n beetje hebt opgelet! Nadat ik de middelbare school opgaf in 1996 (ik was 21) kreeg ik juist ineens een sterke behoefte om te lezen. Ik was op zoek naar mezelf en kon nu lezen wat ík wilde. Dat was (en is nog steeds) vooral psychologisch en filosofisch voer, inspirerende biografieën behoren hier ook toe en ook boeddhistische filosofie mag zeker niet ontbreken. Ik lees amper romans...dat komt nog wel als ik ouder (is geen vooroordeel) ben. 

Herinneringen aan 2e klas MAVO

Ik wil nu vooral zoveel mogelijk weten over de psychologie van de mens. Uiteraard haal je dat niet uit boeken, doch je combineert het gelezene met de alledaagse ervaring en probeert er overeenkomsten in te vinden, wat me aardig lukt. Zoals de bulk kinderpsychologie die ik inmiddels al verslonden heb, me echt op weg helpt. Ik zie dingen in mezelf als kind en de kinderen om me heen die ik nooit eerder zag. Mensen interesseren me...thrillers en horrorverhalen lees ik zelden, die kijk ik voorlopig nog wel op DVD! Ik las me in 4 jaar tijd letterlijk "uit de kast", Koninginnedag 2000...ik zal het nooit vergeten.

Ik op Koninginnedag 2000

De klei die ik laatst voor de kids had gemaakt (dit sluit totaal niet aan op wat ik zojuist schreef, maar goed) was één plakboel geworden en de kleuren vervaagd. Ik was er uren mee bezig geweest en wilde het niet zomaar kieperen. Dus met wat extra bloem heb ik het geprobeerd weer op te kalefateren. Alle kleuren bij elkaar gekwakt, water, bloem en zout erbij...klonters! In de blender gestopt...één groene smurrie. Opnieuw opwarmen...shit...blijft plakkerig. Pak meel naar de klote (sorry voor de taal), 2 uren van mijn weekend weg en een berg afval voor Jan...ja die...soms zit het mee...soms krijg je er 'n punthoofd van! Ben uiteindelijk met de kids maar sjablonen gaan spuiten...ook leuk. Volgende week (dit weekend ben ik er dus niet) gaan we weer pizza bakken. Ze blijven er maar naar vragen...das niet gek als je weet hoe lekker ze smaken!

Veel werk voor Jan L*L...

Tussendoor kreeg ik nog spontaan bezoek uit Venlo. Evelien Saris, ook een vriendin van Inge (bestuurslid van de stichting) en Nicole die in 2010 hier was had me via facebook gevraagd voor een "meet". Ik vind het heerlijk als ik na lange tijd weer eens plat Venloos kan ouwehoeren dus spraken we af bij "top banana", 'n leuke backpackers-tent. Na mn werk aten we een hapje en kakelden we uren aan een stuk. Een Engels reisgenootje kwam erbij en ze had een beetje wateroogjes. Ze had net een hele "happy pizza" gegeten.
Voor de leken...een pizza met wiet erop...berucht en beroemd onder de toeristen in Cambodja. Van 'n halve ga je meestal al behoorlijk spacen en het resultaat was duidelijk...ze was op een andere planeet beland. Ik kan het me nog herinneren van de tijd dat ik vaker spacecake at...je hebt er weinig controle over en je moet het maar laten gaan, de dag erna voel je het nog...en je slaapt als 'n blok beton

Het was behoorlijk grappig. Wij praatten verder in dialect want ze kon toch niks volgen en hielden ondertussen een oogje in 't zeil. We verhuisden naar de overkant waar een leuke band stampende Rowwen Hèze-achtige muziek speelde. Moeilijk om niét op te bewegen...er werd warempel nog bier gegooid ook! De Engelse meid knapte er zichtbaar van op en was weer even op onze wereld. We kletsten nog wat op het dakterras en ik nam ter afsluiting mijn eerste glas bier sinds Inge hier was...5 maanden geleden...en meteen weer hoofdpijn, ook de dag erna. Weer een teken om er helemaal mee te kappen, ik heb het echt gehad en ik vond er ook echt niks meer aan. Twee dagen later aten we nog een keer samen in het vegetarisch restaurant bij mij 2 deuren verderop, volgens Evelien het lekkerste dat ze tot nu toe in Azië at (en dat zonder vlees), waarna we afscheid namen. "Het was erg gezellig Lientje...hopelijk kom je na je avontuur in India nog 'n keer op bezoek."

Afgelopen donderdag weer een onaangename verrassing. De zogenaamde Montessori kleuterschool waar ik werk had einde semester. Maandag dus geen werk en ook een flinke verandering in de lesstruktuur. In eerste instantie voor mij een opluchting...geen boeken meer, maar de kids aan het praten krijgen. Eindelijk op mijn manier, dacht ik. Jammer dan! Allereerst zijn alle kinderen helemaal van hun stuk gebracht, klasjes uit elkaar gerukt en door elkaar gemengd. En nu mogen ze geen Cambodjaans meer spreken... Alleen maar Engels...we hebben het hier over kinderen tussen 2 en 5! Een half uur lang in het Engels tegen ze praten en dan moeten ze een kwartier oefenen, alsof ze verdomme op het voortgezet onderwijs zitten. Ik ben geen erkend leraar maar ze snappen hier geen ruk van de ontwikkeling van kinderen.

Alle kids waren uit hun doen en ik nog meer. Ik blijf lachen en lief doen zodat ze zich op hun gemak voelen, maar van binnen wil ik schreeuwen, brullen als een leeuw...mijn sterrenbeeld! Ik moet snel iets anders vinden anders schiet ik nog 'n keer uit mijn slof. Ik weet dat mijn suggesties in de wind zullen worden geslagen omdat de ouders van deze kids "resultaat" willen zien, en snel ook. Mijns inziens verandert het steeds meer in een peuter-/kleutergevangenis en daar weiger ik aan mee te werken. Ik moet maar zien waar het schip strandt.

Ik was blij dat ik voor vrijdag al een snipperdag had gevraagd omdat de ouders van Dara naar Siem Reap wilden. We moeten toch wat "quality time" met ze doorbrengen en zo slim als Dara is, regelde hij via zijn werk een chique 4-sterren hotel. We hebben 2 nachten 2 luxe kamers en hoeven er maar eentje te betalen en dat tegen flinke korting. Een enorm ontbijtbuffet, ook voor deze vegetariër uiterst interessant, is inclusief. Vanmorgen ging ik reeds over de streep met brood én omelet én fruit én luxe muffins, maar hup...vakantie.
De enige voorwaarde is dat Dara 2 uurtjes moet besteden met de manager van het hotel om hem het boekingssysteem te leren dat hij hem verkocht heeft. Ik heb de halve dag aan het zwembad gelegen en we hebben ook onze lunch daar genuttigd. Wel wat prijziger maar een tuktuk naar het centrum zou de besparing van een lokaal restaurant te niet doen omdat we 4 km buiten het toeristengedruis liggen.

Even weg van de stress...

...zeer nette kamer voor weinig!

Pitchu mocht helaas dit keer niet mee omdat er geen honden in het hotel mogen. Ze logeert bij Seca, daar kunnen we gerust over zijn. Pitchu is wel de oude niet meer sinds de operatie. Ze is honds-lui (hihi), verwelkomt me minder vaak als ik thuis kom (tenzij ze weet dat ze mee naar buiten mag), eet als een bouvier en wordt vet. De dierenarts had er al voor gewaarschuwd.

Pitchu met reeds bredere rug

Dat mollige vind ik niet zo erg, hoop alleen dat haar spontaniteit weer terug komt. Ze wil niet meer spelen met Lou-lou, de reu waar ze puppies van had en bij Seca thuis schermt ze vals haar territorium en eten af voor Seca's 3 honden. Wie een poging waagt, krijgt een ferme afstraffing...inclusief haar eigen dochter.
Ik zit inmiddels al bijna 3 uur in het eethuisje op Dara te wachten, die nog 2 afspraken bij andere hotels had. Het is inmiddels donker, ik heb al een bordje verse loempiaatjes achter de kiezen en het loopt vol hier...het nachtleven komt op gang...

Proloog (zoals aan 't eind van een boek);

Ik zit nu in de ontbijtzaal met mijn ereader en wacht op Dara met zijn ouders en oom. Vanmiddag weer terug naar Phnom Penh (7 uur in de bus...bah!)...nog even om het geheel af te maken:

Dara's afspraken liepen gisteravond ruim uit...ik besloot om 8 uur toch mijn eten te bestellen. Het eetcafé zat vol en om dat ik alleen een tafel bezet hield, besloot ik bij een man van rond de 60 aan te schuiven...'n ouwe backpacker. Ik wilde hem niet storen dus ik las in mijn boek. Hij sprak me aan en vroeg of ik in Cambodja woonde (ik zie er waarschijnlijk niet zo uit als de doorsnee toerist) en wat ik deed. Ik vertelde hem de korte versie van mijn relaas totdat hij zei; "dus je bent Nederlander?". Niet om een accent, want dat heb ik niet, maar omdat hij Nederlandse woorden op mijn e-reader zag. Hij had ook totaal geen accent (veel Hollanders overduidelijk wel) omdat bleek dat hij sinds zijn 5e al in Engeland opgroeide. Zijn vader bleef Nederlands tegen hem spreken en hij bezoekt regelmatig familie. Sinds zijn pensionering reist hij veel en hij moest het gesprek helaas beeindigen omdat hij de volgende morgen vroeg weer verder moest. Jammer...

Knus in de tuktuk gepropt

Zoon en moeder poseren

In het eetcafeetje

Vaak als ik Nederlanders Engels hoor praten (en dat hoor je duidelijk), blijf ik in het Engels door praten en peil ze eerst. Alhoewel het mijn medelanders zijn heb ik niet altijd zin in een gesprek...al helemaal niet bij die van het soort "ik krijg nog een dollar van je want ik heb gisteren een drankje minder gehad", op dat soort Hollandse zuinigheidsquotes knap ik af. Dan maar geen Nederlands praten...wachten op interessanter volk!
Toen Dara uiteindelijk tegen negenen aankwam, had hij het eten verdomme nog eerder dan ik. Hij gebruikte zijn communicatieve charmes hiervoor, wat hem duidelijk gelukt was...dondersteen! Onderweg naar het hotel zei Dara dat ze onze kamers hadden ontruimd omdat het hotel overboekt was. Ik was best pissig want ik hou er niet van als ze aan mijn spullen komen (onthechten Leon!)

Die geërgerde houding verdween snel. Ze hadden ons met z'n 5en in de koloniale suite ondergebracht zodat ze 2 andere boekingen konden voldoen. 60m2 luxe...2-kamer-suite met jacuzzi, 2e toilet, massieve tropisch hardhouten meubelen en vloeren en zelfs een bar. Beetje te decadent voor mij maar wel leuk voor 'n nachtje. Omdat ik er toch was besloot ik om dan maar in de jacuzzi te gaan baden...wat leidde tot een heerlijke nachtrust.

In een koninklijk bed...

...jammer voor de bossen, al dat tropisch hout...

compleet met bar...

en vergeet de jacuzzi niet!

Die rust werd voor de 2e opeenvolgende morgen wreed verstoord door luidruchtige Koreanen...wat een ongemanierd rauw volk. Vóór 6 uur al ruziën, over de gangen schreeuwen en bonken op deuren terwijl elke kamer een discreet belletje heeft. Nou ben ik rond deze tijd toch al op om te mediteren, maar het is toch irritant...word liever door het alarm gewekt. Ik kan me voorstellen als je op vakantie een uurtje langer wilt blijven liggen, je uit je vel zou springen of terug schreeuwen...maar ja...verdraagzaamheid Leon, besluit ik dan weer.

Tot gauw

Afscheid Maria & AAA problemen

Hallo allemaal,

Zoals eerder gezegd, moest Maria Giusseppina (mijn goede-doelen-inspiratie) uit gezondheidsgronden, terugkeren naar Italië. Afgelopen zaterdag had ik een laatste dinertje met haar. Pitchu moest ook mee, want Maria is helemaal dol op haar. Hopelijk hoeft ze geen kunstheup, en kan met goede medische hulp ook haar alvleesklier genezen...laten we duimen. Omdat haar Cambodjaanse visum gister afliep is ze zondagmorgen naar Bangkok gevlogen, waar ze nog 6 dagen op haar geplande vlucht moet wachten. Zelfs in Bangkok gaat ze die 6 dagen niet stilzitten Ondanks al haar lichamelijke ongemak gaat ze een zuster die ze 12 jaar geleden in Calcutta (India) ontmoette helpen in haar tehuis voor vrouwen met zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen...dat is Maria...een levende beschermengel voor de zwakkeren in de samenleving. Ze ziet er erg tegenop om naar huis te gaan, maar ze moet nu echt even aan haar eigen gezondheid denken...beterschap Maria, het is je meer dan gegund!

Laatste etentje...veel beterschap Maria!

Pitchu heeft ons de hele week op rare nukken getrakteerd. Waarschijnlijk de nasleep van de baarmoeder-operatie en de uitwerking van de antibiotica. Ik heb niet zo'n hoge pet op van de dierenartsen hier, maar wat verwacht je dan, als de reguliere gezondheidszorg in een land als Cambodja al met een korrel zout te nemen is. Ze lag de hele dag bovenaan de trap voor de slaapkamerdeur, at nauwelijks en een enthousiast welkom bij thuiskomst bleef telkens uit. Ze staarde treurig voor zich uit en verstopte zich op de badkamer achter het toilet, waar ze anders nooit komt want ze heeft een hekel aan de douche. Dara ging na 3 dagen poolshoogte nemen bij de dierenarts. "Je had moeten komen voor antibiotica-injecties", zei deze droog, terwijl Dara meteen na de operatie al had gevraagd welke nazorg nodig was. "Komt vanzelf in orde" had ie toen beweerd...van zulke communicatie (en dat is dan tussen Cambodjanen onderling) gaan je haren toch recht overeind staan, of niet dan!? Inmiddels is Pitchu bijna de oude en zijn de meeste hechtingen reeds opgelost...gelukkig!

Bijna genezen

Ik ben nog steeds niet van mijn kou af...waarschijnlijk van al dat uitlaatgas dat ik elke dag op weg naar mijn werk in de file inadem. Het verkeer wordt met de week erger. Ik heb ongeveer een half uur nodig voor een rit van (uitgeteld met google maps) exact 3600 meter. Dat komt neer op 'n gemiddelde snelheid van zo'n 7 km/uur, met 'n beetje vlug lopen zou ik dat ook halen. Al kuchend en met kurkdroge ogen van het opwaaiende stof ga ik zo 2 keer per dag op en neer. Stofmaskers helpen niet tegen fijnstofdeeltjes en smog is laatst uit een uitgebreid onderzoek in Hanoi (Vietnam) gebleken. Ik ga er bovendien nog meer van zweten met mijn eigen hete adem recyclende in mijn gezicht, dus dat heb ik ook maar opgegeven. Lang leve de gezondheid!

Lopen we binnenkort allemaal zo rond?

Het weekend heb ik al vergaderend doorgebracht. Normaal slaap ik wat langer omdat ik doordeweeks net 6 uur haal (met Dara's allergie kan ik maar kort de airco gebruiken en dus word ik vaak wakker van de hitte), maar dat lukte dit weekend niet echt. Teveel aan mijn hoofd. Jochen is bezig om een sponsor te vinden om de AAA (Apsara Arts Association), de dansschool waar ik elk weekend naar toe ga om te knutselen met de kids, van de ondergang te redden. Alleen wil het feit dat deze bewuste stichting alleen steunt ten goede van het kind...en terecht uiteraard. De familie van de AAA, Meneer Sopha, zijn vrouw (en Apsara-lerares) Metry en hun dochter (toekomstig vervanger) hebben echter zo hun eigen ideeën."Zonder dansschool, zijn er ook geen kinderen" is hun betoog, en dat is natuurlijk ook waar.

Het gerenoveerde vertrek ligt er momenteel treurig bij

Het is moeilijk om hier een balans in te vinden, vooral omdat ik inmiddels ook een vriend van de familie ben, al is mijn belangrijkste drijfveer (en zal het altijd blijven)...de kids. Je moet het als volgt zien; In de Cambodjaanse cultuur staat de familie centraal. Ouders zorgen voor hun kinderen en vaak blijven deze zelfs nadat ze getrouwd zijn in hetzelfde huis wonen. Later, als deze kinderen zelf aan hun toekomst bouwen wordt verwacht dat zij op hun beurt langzaam maar zeker voor hun ouders gaan zorgen. Familiekapitaal (grond, huis en ander kapitaal) wordt haast angstvallig bij elkaar gehouden om een zekerheid voor de toekomst te bouwen aangezien er in Cambodja geen sociaal stelsel is. Geen ziektekostenverzekering, geen pensioen (enkele uitzonderingen daargelaten) en geen arbeidsongeschiktheidsverzekering...nee, zelfs geen w.a. verzekering.

Nieuwbouw (beneden)  pal tegen de bestaande bouw aan

Voor de familie is het belangrijkste om de school overeind te houden en ze hopen dan ook dat wij daar een sponsor voor vinden. Uiteraard druist dit totaal in tegen de westerse ideeën over sponsoring en het doneren van geld. We willen bovenal kinderen steunen en met hoge uitzondering een heel gezin, zo werkt het ook met organisaties. Desondanks zal ik samen met Jochen de familie moeten meedelen dat de sponsoring die zij in gedachten hebben (de kosten van de school) niet zal gaan werken. Kosten zoals water, elektriciteit, gas, maaltijden, schoolgeld, kleding, een permanente kinderjuffrouw en alle overige onkosten gericht op de projecten ten goede van de kids uiteraard wel.

Nieuwbouw (boven), toekomstige zaak

 Inmiddels hebben ze zelf flink bijgebouwd (en het is een vrij lelijke bouw, alles dicht op elkaar gepakt) van hun spaarcenten om eventueel een zaak te beginnen. De voormalige speelplaats is helemaal dichtgemetseld (helaas) en er zijn nog eens 4 ruimtes bijna klaar om eventueel verhuurd te worden. De familie hoopt hiermee hun kosten te kunnen dekken. Ze hopen natuurlijk dat onze sponsoren hier ook aan mee gaan werken, maar dat zal niet gaan lukken. In het ergste geval moet de familie haar grond met gebouwen verkopen. Dat zou genoeg geld opbrengen want grond in Phnom Penh is erg gewild en zeer prijzig, maar dat is het laatste wat de familie wil. 

Weinig uitnodigende oprit en ingang naar de school

Dit kan betekenen dat als de school niet meer verder zal kunnen gaan, de ruimte die Jochen voor de kids gerenoveerd heeft ook verloren kan gaan. Als de familie de school niet kan continueren, zullen ze ook niet meer voor de kids zorgen...ter bescherming van hun eigen familie. Voor ons moeilijk te begrijpen als westerlingen maar hier in Cambodja de harde werkelijkheid...helaas. Uiteraard is het doel van de plannen die Jochen en ik hebben om koste wat kost, de zorg voor de kinderen voort te zetten...ook als de school dicht zou moeten. Het komt erop neer dat we zolang als de school nog draaiende blijft, we de ruimte zullen blijven gebruiken. Daar is een contract voor getekend met de Duitse ambassade (hoofdsponsor renovatie) en daar kan de familie niet onderuit.

Krappe trap tussen nieuw- en oudbouw

Uiteraard moeten dan alle bovenstaande kosten voor het gebruik van de ruimte vergoed worden. Jochen is ervan overtuigd dat dat zal lukken. De kosten voor het afronden van de renovatie zal tot een minimum beperkt gaan worden. Verder zullen er alleen zaken worden aangeschaft die ten allen tijden meegenomen kunnen worden. In het ergste geval zullen we dan een ander pand moeten gaan huren, maar het is op lange termijn waarschijnlijk beter om de school en ons project duidelijk te scheiden. Bovendien is het zaak dat we op goede voet met de familie blijven. Ik kom er inmiddels ruim twee jaar (Jochen zelfs 5!) en het zou zonde zijn van de opgebouwde vriendschappen. Zou ik toch partij moeten kiezen, dan staat mijn keuze al vast en je hoeft er verder niet naar te raden!

Gefrustreerde kleuter scheurt pagina's uit zijn boek

Vandaag is de sponsoraanvraag de deur uit gegaan, nu hopen dat het gaat lukken. Met 'n beetje geluk, kan ik voor het einde van dit jaar al parttime les gaan geven aan de kids. Ik kijk er echt naar uit en bestudeer dagelijks nieuwe lesgeeftechnieken en kinderpsychologie. Mijn ervaring met het werken met (wees)kinderen  de afgelopen 3 jaar en de voorbeelden van "hoe het niet moet" op de kleuterschool waar ik nu nog werk, zullen mij voldoende inzicht en motivatie verschaffen om er met een flinke dosis enthousiasme en engelengeduld tegenaan te gaan.

Tot zover dit keer...tot snel!

 

Ziekenboeg in de tropen!

Hallo lieve lezers,

'n Dag na mijn laatste bericht begon ik me wat zwak te voelen. Tegen de avond had ik een rode kop, begon te hoesten en ervoer pijn door mijn hele lijf...hellup, griep! Nou is er voor griep eigenlijk geen echt middel op de markt (mensen denken vaak van wel) omdat het een virusinfectie is. Het heeft ook geen snars te maken met kou of op de tocht staan, wat menig mens ook niet kan geloven. Zo is koorts een goed teken van je lichaam. Het verhoogd de temperatuur om stoute bacteriën te vermoorden. Griep krijg je door een verlaagde weerstand...zie hier, het is rondom 35 graden en ik ben blij met elk verkoelend zuchtje wind en ik krijg toch de griep.

Dat ik te laat naar bed ging en nog maar 4 uur slaap over had na het schrijven van mijn laatste verhaal...dat werkt weerstand verlagend. Dus begon de ellende na het uit de lucht plukken van 'n paar onvriendelijke bacillen die mij ongetwijfeld op een afstandje gade hadden geslagen...en subiet van de gelegenheid gebruik maakten om de zaak te "verzieken". Ondanks de wetenschap dat pilletjes niet helpen, slikte ik wat paracetamol-achtig spul tegen hoofd- en lijfpijn en een groen langwerpig ding tegen slijmvorming, tezamen met een doos strepsils. Ik ging de rest van de week werken met mijn nek vol tijgerbalsem en een Cambodjaanse sjaal in plaats van een stropdas om mijn nek!

Zo stond ik voor de klas (let op; foto in scene gezet!)

Later zou blijken dat een natuurlijk middeltje dat ik voor Dara's keelproblemen in Thailand kocht (Kamillosan spray) wonderbaarlijk verzachtend werkte. Het is een verzameling etherische olieen waaronder kamille, pepermunt, salie, anijs, dennennaald, bergamot en eucalyptus. Het enige niet natuurlijke ingredient is Methyl Salicylate...vergelijkbaar met de werking van paracetamol. Het heeft een wat sterke smaak, maar o zo verzachtend...het blijkt zelfs te helpen tegen nervositeit. Kost in Cambodja slechts $5,=. Zal in Nederland ergens tussen 10-15 eurie zijn...de moeite waard, en baadt het niet, dan...?!

Geweldig spul en ook nog eens grotendeels natuurlijk

Nu een ongemak dat ik de laatste keer verzweeg en wat me enig schuldgevoel heeft opgeleverd. Toen we de laatste keer naar het strand gingen, was Pitchu wederom loops. Ik heb haar als een bodyguard bewaakt en hordes zwerfhonden weggejaagd. Twee redelijk kolossale exemplaren bleven stug volhouden, ik kon amper relaxen in mijn boek. Ik besloot mijn duurbetaalde fles water als wapen te gebruiken, wat na 2 uur "kssst, kssst" roepen beter bleek te werken. De volgende ochtend sloot ik zo behoedzaam als mogelijk de deur van de bungalow, want Dara en Seca sliepen nog, om vervolgens op het strand te gaan mediteren. Toen ik terugkwam trof ik Pitch aan temidden van de 2 honden die ik daags tevoren bruut had weggejaagd. Verdomme!...riep ik gechoqueerd uit. Het waren grote honden, maar dat was de eerste keer ook geen probleem geweest.

Wat nu...? De deuren waren waarschijnlijk open gewaaid door de zeebries en ik wist niet wat er tijdens mijn meditatie gebeurd was. Ik had met Dara al besloten om haar te steriliseren, maar we hadden besloten te wachten tot ze niet meer loops was. Na 'n week wachten besloten we afgelopen woensdag tot een bezoek aan de dierenarts. Ik had al gelezen dat er een "morning-after-pil" in de vorm van inenting bestond, maar daar kleefden te veel onaangename risico's voor Pitchu aan vast...waaronder zelfs kanker...dacht het niet. Ik kreeg 'n app-bericht van Dara dat hij met de dierenarts had besloten om de baarmoeder te verwijderen.

Op de operatietafel...arme schat!

Ik kreeg meteen een inzinking en twijfel sloeg toe. 'Weet je het zeker?', vroeg ik Dara. 'Absoluut', verzekerde hij me. 'Ze blijft nog steeds interessant voor reutjes en ze kan er nog steeds plezier aan beleven...alleen kan ze niet meer drachtig worden', zei hij overtuigd. 'OKÉ dan', zei ik aarzelend, 'als jij het zegt, zal het wel'. In mijn hoofd voelde ik me een moordenaar, een aborteur...maar ik wist dat het te zwaar zou zijn voor Pitchu om na zo'n korte tijd opnieuw te werpen...en dan pups van een vreemde en nog grotere (strand-/ zwerf-) hond. Ik heb me ondanks de overtuiging dat het de beste keus was, twee dagen behoorlijk rot gevoeld, want na de operatie bevestigde de dierenarts dat ze drachtig was...al waren het niet meer dan minuscule bloedklompjes. Pitchu is inmiddels bijna volledig hersteld. Al met al een hele ziekenboeg hier dus.

Maria belde me met een trieste mededeling. Haar plannen om tot eind maart te blijven konden niet doorgaan. Haar gezondheidsproblemen beginnen haar parten te spelen. Allereerst kan ze allesbehalve normaal eten omdat ze een vergrote alvleesklier heeft. Daarnaast begint haar heup op te spelen. Ze loopt met de dag slechter, met name omdat ze last van botontkalking heeft. Haar Italiaanse arts heeft haar aangeraden zo spoedig mogelijk terug te komen. Er zit een grote kans in dat ze aan een kunstheup moet gaan geloven. Zij maakt zich alleen maar zorgen om de kids, in het bijzonder Pet, die ondanks een opklaring nog vrij zwak is. Wat zal er gebeuren als haar extra aandacht wegvalt? Ik kan hooguit een keer per 2 weken poolshoogte gaan nemen, dus het is afwachten. Maria vertrekt 3 maart...ik hoop dat het met haar gezondheid allemaal goed komt.

Door het kleien van vorige week kwam ik afgelopen zaterdag op het idee om pizza te gaan maken...alles vers natuurlijk. Ondanks dat ik de hele week heb liggen blaffen, had ik geen zin om de hele dag plat te blijven liggen. Ik ben gaan winkelen voor ingrediënten, wat behoorlijk prijzig uitviel. Alleen de kaas al kost een vermogen hier...maar vooruit, niet klagen. Verse tomatensaus gemaakt. Alle verse ingrediënten gesneden en zelfs het deeg op de authentieke manier met de hand gekneed. Geduldig wachten totdat het gerezen is en opnieuw kneden. Het was inmiddels te laat geworden om naar Apsara te gaan, dus besloot ik om het tot maandag uit te stellen. Zondag zou ik met Maria nog naar de kids gaan en maandag was "Meas Bokchea", een belangrijke boeddhistische feestdag. Dit keer was ik blij met de extra vrije dag, kon ik tenminste 'n beetje uitzieken.

Zoals de echte pizza-bakker het doet

Ik had geen oven (bij AAA hebben ze er wel een), dus hoe moest ik nou pizza bakken? Ik kwam op het idee om ze in mijn anti-aanbak-pan te bereiden. Werd zowat overal op internet afgeraden...maar ik ben en blijf eigenwijs, en wat denk je? Heerlijk! Dara en ik hebben allebei een hele opgepeuzeld. De eerste was wat donker omdat ik eerst de techniek moest beheersen, maar was er niet minder lekker om...ik hou wel van knapperig, net als "die pizza vanne Mario, fantastico crossa", haha!

uit de pan...

op het bord, snufje oregano...

In stukken knippen en oppeuzelen...hmmm!

Zondag ben ik samen met Maria en Savon (Cambodjaans meisje, ex-medewerker van het hotel waar Maria altijd logeert) naar het weeshuis gegaan. Ik had het geheel wat vertraagd, want ik had zojuist een grote woordenwisseling met Dara gehad. Hij was thuisgekomen terwijl ik achter mijn laptop rapporten voor school aan't maken was en een pan water op het gas stond. Die pan water was voor hem bedoeld, want voor zijn keel drinkt hij alleen nog gekookt kraanwater, op advies van de dokter. Dara is paranoia wat betreft gas en denkt dat de gastank elk moment kan ontploffen. Je leest inderdaad vaak in de krant en op internet dat er hier en daar weer een gasexplosie is geweest met grote brand tot gevolg. Mensen zijn hier niet verzekerd (ik wel) en worden soms opgesloten in het gevang voor het veroorzaken van een brand omdat ze de schade niet kunnen betalen en omdat de brandweer hier corrupt is en alleen komt blussen als je vooraf belooft dat je flink wat geld betaald.

Als er brand uitbreekt in Phnom Penh...dan brand het ook flink!

Enorme ravage na gasexplosie door kookgasfles

Ik begrijp zijn gedachtegang, maar ik word paranoia van zijn politiegedrag hieromtrent. Deze discussie (oké ik had de helft van het water laten inkoken, maar was niet van plan om het helemaal te vergeten) duurde zowat 'n uur, waarbij we bijna besloten om uit elkaar te gaan, wat natuurlijk een belachelijk gegeven is. Desalniettemin kosten deze discussies mij enorm veel energie omdat Dara niet kan inzien dat ik de intentie heb om het gas uit te maken zodra ik het huis verlaat. We zien wel hoe het euvel verder afloopt.

OKÉ...het weeshuis! De kids waren weer hartstikke blij dat we er waren. Pet was een beetje teleurgesteld dat Pitchu er niet bij was, maar begreep dat ze eerst beter moet worden. Veel kids waren wederom weg, met de zusters naar een kerk in de stad. Ook Maria krijgt er langzaam slechte zin van omdat de zusters vooraf niet zeggen of er plannen zijn, ooit een grote bron van frustratie voor mij en dat is begrijpelijk. Daar sta je dan met je zak brood (en ik met een schooltas vol knutselspul) en plannen voor een leuke zondag. Ik heb me inmiddels voorgenomen mijn verwachtingen in te perken...is de teleurstelling ook meteen minder. Eerst domino spelen...voor miniprijsjes (kauwgum, stukje zeep, ballon, etc.), ze zijn verdomme fanatiek...hoe klein ze ook zijn, gokken zit Aziaten in het bloed!

Cambodjaanse kinderen leren al op jonge leeftijd kaartspelletjes

Daarna besloot ik om wat gezichtjes te gaan schminken. Zonnetje, hartje, poes...etc. Niet professioneel, want het zijn maar 6 kleuren en niet te mengen, maar toch leuk. Toen viel inmiddels de bus binnen met de rest van de kids en hadden we alle drie onze handen vol. Maria kreeg het brood niet snel genoeg gesmeerd, Savon onderhield de fanatieke bende gokkers met domino en ik kreeg een horde gezichten voor de kiezen. 2 uur lang raakte ik niet uitgesmeerd, want eens geschminkt bleven ze terugkomen voor uitbreiding. Horloge erbij, gezichtje op de hand, kortom eindeloos plezier...heerlijk. De schemer viel en dat betekende dat we alweer huiswaarts moesten, wilden we de verkeersdrukte mijden. Het duurde echter nog 10 minuten voordat het afscheid rond was. Ik gaf Raksmey (de oudste) nog een flinke zak aardbeien-/ bosbessenwafeltjes en ik schoot toch nog stiekem een kiekje met mijn mobiel, kon het niet laten...

Met 6 kleuren...

...moet je improviseren

Maandag was het tijd om de kids van AAA te gaan verrassen met pizza's bakken. Eerst vroegen ze zich af wat ik nou moest met die tas vol bakjes groenten, saus en een deegroller. Toen het woord "pizza" viel was het enthousiasme nier meer te stuiten. Eerst deed ik het voor met de eerste plaatpizza die ze zelf mochten beleggen. Daarna mocht eentje (eerst tossen) het deeg voor de 2e rollen (terwijl de 1e al aan 't schroeien was) en liet ik ze lekker aanmodderen.

Rollen...

...rommel erop...

 Het duurde wel verdomde lang want de oven van de Apsara school is er eentje uit het stenen tijdperk (gasoven), we zaten hem met z'n allen gaar te kijken. Gasovens verwarmen niet gelijkmatig dus op sommige plekken was ie n beetje erg knapperig en op andere zacht. De tweede lukte beter omdat die in het midden van de oven op een rooster had mogen klaarzweten. Doch het belangrijkste, de smaak was niet te versmaden...er was geen kruimel meer over.

IS IE NOU NOG NIET GAAR!?

...SMULLEN!!!

De website van "Stichting Cambodja-kids" is in de "hermaak" gegooid. Krijn Kok, een bekende van de zus van Tineke, de Secretaris van Stichting Cambodja-kids en tevens een van mijn beste vriendinnen, wil de website kosteloos voor ons gaan maken...helemaal te gek. Zo kunnen wij in elk geval weer een trapje hoger klimmen en de stichting nog bekender maken. Het wordt tijd. Binnenkort zal ik nog wat meer over Krijn schrijven en over de website, we gaan er hard aan werken. Jij alvast bedankt krijn...je hulp wordt zeer gewaardeerd!

De ouders van Dara komen op 16 maart voor het eerst sinds 8 jaar naar Cambodja op bezoek. Zo lang heeft Dara  (en ook zijn zus) ze ook al niet meer gezien. Ze wonen bij zijn oudste zus en diens man in de Verenigde Staten (Californië). Ik ben benieuwd naar het weerzien en eerlijk gezegd ook naar hun reacties op het feit dat Dara met mij samenwoont...en niet met een Cambodjaanse vrouw. Ze weten het natuurlijk wel, maar het blijft vreemd en moeilijk cultureel aanvaardbaar. Ik heb meteen van die gelegenheid gebruik gemaakt om via hun een E-reader te laten meebrengen. Die zijn hier niet te krijgen (en laatst in Thailand kon ik ze ook al niet vinden) omdat er in Azië geen markt voor is. Bestel je ze online dan zijn ze al gauw 100 dollar duurder.

Dit is em, niet veel bijzonders...is ook maar om te lezen!

Ik ben het beu om boeken uit te printen, te kopen en mee te slepen. Op de E-reader kan ik honderden boeken opslaan en hij weegt 200 gram en het leest net als papier. Het is namelijk geen LCD scherm, maar E-ink. Het beeld word met witte en zwarte puntjes geladen en gebruikt daarna ook geen stroom. Deze heeft een ingebouwde LED verlichting die uiterst zuinig is zodat je ook in bed kunt lezen zonder dat je je partner stoort. De batterij is het unicum, die gaat tot maar liefst een maand lang mee op een lading, met het licht aan...zonder dus nog langer. Ik ben geen voorstander van Amerikaanse producten en ook niet zo van technologische snufjes maar ik doe dit ook uit milieutechnisch (papier=boom) oogpunt. Elk geprint boek kost me gemiddeld 3 tot 5 dollar en de Nook Simple reader met Glowlight  kost 120 dollar. Met beschermhoes en BTW (Amerikanen tellen dat er verdomme later pas bij, kwam ik nu achter) kost hij me 150. In Nederland koop je daar nog geen 5 goeie boeken voor, dus tel uit je winst...hij is inmiddels besteld en over een weekje of drie landt hij (samen met Dara's ouders, haha) in Phnom Penh. Ik hou je op de hoogte.

Mijn huidige leesvoer, diep psychologisch!

Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!