Hiep, hiep... hoeraah, de website is klaar!

Beste lezer,

Goed nieuws voor mij, "Stichting Cambodja-Kids" en voor mijn rug: DE WEBSITE IS AF!

Zeg eens eerlijk: is het geen plaatje?!

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe blij ik ben na 6 weken sleutelen, herschrijven van teksten, toevoegen, verwijderen en daarna... toch weer toevoegen! Ik ben op... doodmoe en mijn rug van hetzelfde. Afgelopen vrijdag had ik wederom een massage nodig. Het was helemaal naar beneden in mijn onderrug geschoten. Maar; ik ben zelf tevreden met het resultaat...eindelijk! Er zijn slechts nog wat kleine puntjes die ik op de spreekwoordelijke "i" moet zetten. De FAQ-pagina (meest gestelde vragen) en extra's moet ik nog afmaken. Ook de nieuwsbrief functie kreeg ik nog niet aan de praat en ik moet nog wat meer foto's toevoegen. Jammer genoeg ben ik er veel kwijtgeraakt tijdens de inbraak, maar heb inmiddels behoorlijk wat bruikbare van internet geplukt. Neem een kijkje op cambodja-kids.com, de website is volledig werkend en ook "paypal" donaties kunnen inmiddels gedaan worden.

Een héél belangrijke functie op de website!

  De website is anders dan die van andere liefdadigheidsprojecten en dat komt met name omdat ik zelf zo nauw betrokken ben bij de stichting. Het is mijn geesteskind. Mijn bestuursleden en ik vonden dat die persoonlijke betrokkenheid best op de website naar voren mocht komen. Dit persoonlijke karakter sijpelt duidelijk door alle pagina's van de site heen. Je kunt de pagina's lezen die jou aanspreken maar je kunt het ook lezen als een soort verhaal...want dat is het eigenlijk ook. Mijn verhaal. Dit verhaal zal hopelijk nog lang voortduren, maar daarvoor is natuurlijk wel een en ander nodig en daar heb ik jullie hulp bij nodig. Zonder achterban ben ik ook nergens.

Help ons "sociaal" te worden!

Middels het volledig zelf opzetten van de site met veel bloed, zweet en (letterlijk) tranen, denk ik dat je wel kunt inzien hoe serieus mijn intenties voor de stichting zijn. Allereerst hoop ik dat de website bevalt en dat jullie kunnen en willen bijdragen aan de naamsbekendheid van de stichting. Dat kan op allerlei manieren, onder andere via twitter en Facebook...deze zijn inmiddels ook bijgewerkt. Deel naar hartenlust, "like" en "tweet" en laat ook weten of iets beter kan en als je foutjes vindt. Zo kan ik de website perfectioneren. Deze week zal ik het inschrijfformulier voor de nieuwsbrief ook nog aan de praat krijgen...beloofd! Daarmee hou ik je dan maximaal twee à drie keer per maand (ik weet dat vaker irritant kan zijn) op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hopelijk kun je ook een steentje bijdragen in de vorm van een eenmalige- of maandelijkse donatie of wil je op een andere manier helpen. Bekijk het eerst maar even op je gemak. Alvast bedankt voor je hulp en interesse! 

Wordt spoedig opgelost!!!

Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had, ben ik de afgelopen twee weken ook veel bezig geweest met het regelen van de administratieve en communicatie-technische zaken rondom de verbouwing van het verblijf van de kids van AAA. Er zijn tussen AAA en Jochen (stichter van; Engel brauchen Fluegel) wat "transculturele" misverstanden ontstaan omtrent de financiën van de verbouwing. De afgelopen week liepen de emoties en het redetwisten behoorlijk hoog op. Ik heb het geheel diplomatiek gesust en heb intussen een halve werkweek aan onderhandelingsgesprekken achter de rug. Ontwikkelingswerk is niet altijd dankbaar werk. Naar mijn mening dwingt Jochen nog te vaak en te veel zijn westerse inzichten af en dat veroorzaakt botsingen met de Aziatische opvattingen.

Ik weet intussen wel beter!

Desondanks is de ruimte eindelijk afgekomen, al zitten er inderdaad behoorlijk wat werkuren in het volbrengen van de taak. Het budget is met ruim $ 500 overschreden, vandaar Jochen's frustratie. Daar was ook de Duitse Ambassade, een grote medesponsor, niet zo blij mee. Een les voor de volgende keer. Ik kon er verder weinig aan doen. Ik moet doordeweeks gewoon werken en Jochen had de plannen en uitvoering in handen terwijl ik voor de financiële afwikkeling zorgen moest, terwijl hij in Duitsland was. Ik was door Jochen niet voldoende ingelicht over de praktische afwikkeling. Ik heb naar aanleiding hiervan besloten om het werk van mijn eigen stichting duidelijk gescheiden te houden. We blijven uiteraard wel samenwerken want onze toekomstvisies sluiten goed op elkaar aan. Omdat Jochen al door zijn budget heen was, heb ik in overleg met ons bestuur besloten de ventilatoren en de verlichting van de ruimtes te sponsoren als kleine ($ 200) pleister op de wond! Ik heb ze zelf gehaald en afgeleverd en dat was nog een hele klus.

Nog ff gauw $ 5 bezorgkosten uitsparen...pfff!

De ruimte wordt nog officieel geopend door de Duitse Ambassade en kan dan in gebruik genomen worden. Er zit echter een "maartje" aan dit verhaal. Het geld voor de basis-inrichting (bedden, matrassen, zitmeubilair, kasten, lesruimte-inrichting et cetera) is door de budgetoverschrijding van jochen's project opgeslokt. Ook voor de vaste lasten zijn nog geen sponsoren gevonden en zonder die financiële dekking kan de ruimte natuurlijk niet open. Zoals je op de website kunt lezen en ook eerder op dit blog al, heeft de hoofdsponsor zich na ruim 13 jaar steun eind 2012 teruggetrokken, middenin de renovatie van Jochen. Vandaar de noodactie "Red Apsara Arts Association" ook te vinden op onze website. Zonder structurele hulp loopt dit project dood en zullen de kids van AAA in hun oude (uitzichtloze) situatie belanden. Dus kijk op onze website en help ons helpen!

Doe jij met ons mee?

Ilona Claassens - het zusje van Tineke, een van mijn beste vriendinnen en secretaris van de stichting - doet komende dinsdag mee aan de Nijmeegse 4-daagse. Met haar rolstoel gaat 4 dagen lang het parcours afleggen en laat zich daarvoor sponsoren door familie, vrienden en kennissen. Als ze de finish haalt doneert ze het opgehaalde bedrag aan "Stichting Cambodja-Kids", mooi hè?! Wij duimen met z'n allen en hopen dat ze met glans de finish haalt! Kijk op de door haar speciaal voor dit evenement gecreëerde Facebook pagina. Klik hier

Ilona, veel succes!

Volgende keer zal ik nog wat foto's laten zien van de gerenoveerde ruimte. Ook op de website zul je ze terug kunnen vinden.

Tot zover dit keer...

Stijve nek & regen, regen, regen...

Daarrr ben ik weer,

Hallo lieve lezers. Terwijl de verbouwing bij 'AAA' in volle gang is regent het er op los in Cambodja. Het mooie van regen is dat regen niet discrimineert, iedereen wordt nat; jong, oud, rijk, arm, lang, kort, maakt niet uit. Enkele uitzonderingen daargelaten natuurlijk...koningen en premiers worden door hun onderdanen droog gehouden, maar zonder hen zouden ook zij nat worden. Ik ben afgelopen week 3 keer doorweekt thuisgekomen. Het openbare leven wordt er in Cambodja door ontwricht en alles staat op een lager pitje. Bedrijven, scholen en andere instellingen tonen begrip voor de situatie als je eens te laat komt.

Naden plamuren

Afkrabben

Voorstrijken

Buitenwand al mooi gesaust!

Sommige leerlingen blijven zelfs thuis tijdens een vette regenbui omdat ze geloven (Cambodjanen hebben af en toe vreemd bijgeloof) dat het ongeluk brengt. In letterlijke zin klopt dat natuurlijk wel want de wegen zijn glad, dus logischerwijs is er een grotere kans op ongelukken. Ik heb een gruwelijke hekel aan elke vorm van regenbeschermende artikelen en dus kies ik er vaak bewust voor om bij lichte regen, al heb ik een ruime 'regenponcho', een beetje nat op plaats van bestemming aan te komen, koud is het hier toch niet. Onder die dingen zweet je enorm, dus nat wordt je hoe dan ook.

Afgelopen vrijdag had ik fout gekozen, het ging steeds harder tekeer en de weg veranderde in een mum van tijd in een rivier. Ik reisde tussen 2 werkplekken, maar moest besluiten om me thuis te gaan omkleden want ik was net een verzopen kat. Dat ik 20 minuten te laat was scheen niemand iets te interesseren. Zaterdag was het opnieuw raak, ik was doorweekt tot op mijn ondergoed. Omdat het toch niet natter kon en ik mijn fotocamera bij me had, besloot ik op de markt wat plaatjes te schieten en een filmpje te maken, terwijl ik ondertussen mijn wekelijkse groentenvoorraad insloeg.

Eerder varen dan rijden!

 Binnen de kortste keren stond het water tot mijn enkels. Hier en daar liepen ongefortuneerde bromfietsbezitters met hun afgeslagen stuk ijzer door de plassen. Auto's stonden hier en daar stil met het water tot aan de deurposten en de regen bleef tot midden in de nacht doorkletteren. Chaos overal, doch niemand maakt zich er ogenschijnlijk druk over...het hoort bij het leven!

Jochen is inmiddels gearriveerd, maar vertrok na 2 dagen alweer verder naar Myanmar, daar geeft hij een fotografie-cursus. Dat is zijn werk als free-lancer. Eerst geld verdienen, dan uitgeven. We hebben afgelopen zaterdag de belangrijkste zaken voor de toekomst van de kinderen van "Apsara Arts Association" doorgesproken en over een dikke week is hij weer terug. s' Middags vertrok Jochen en ik bleef nog wat bij de kids hangen. Later in de middag had ik met mezelf afgesproken om aan de website te gaan werken want later die dag had ik een skype-meeting met Krijn, sponsor van de nieuwe website van 'Stichting Cambodja-kids'. Het meeste doe ik zelf omdat hij als grafisch ontwerper weinig tijd heeft. De problemen waar ik op stuit lossen we dan samen op, live via skype! Ik leer vlot bij en dat is een goede zaak voor de toekomst. Zo kan ik in de toekomst het meeste zelf oplossen.

Oefenen 'Apsara make-up'

Oefenen op de xylofoon

Inmiddels heb ik in mijn vrije tussenuren zoveel achter mijn bureau gezeten dat mijn hele nek vast zit. Ik probeer in het begin steeds recht te blijven zitten maar na een tijdje buig ik mijn hoofd ongemerkt naar het scherm toe, wat me behoorlijke nekklachten begint op te leveren. Bovendien heb ik een bureaustoel die een oorlog doorstaan lijkt te hebben, dus dat helpt ook niet echt mee.

Precies op die bobbel zit de pijn

Zijn beste tijd gehad...

Zondag heb ik de middag met de kids doorgebracht. Terwijl zij schilderden, werkte ik aan de teksten van de website. Ik wil de website komend weekend zo goed als klaar hebben. Ik heb de teksten (totaal 18 pagina's) een dertigtal keren aangepast en bijgewerkt. Mijn perfectionistische trekjes beginnen me langzaam parten te spelen, Niet alleen een stijve nek is het gevolg, ik ga ook steeds later naar bed. Vervolgens sta ik weer gewoon om half 6 op met zwarte kringen onder mijn ogen. Middagdutjes zitten er niet meer bij...'doordauwen' is het motto! De teksten stuur ik nog door naar een drietal mensen die ze vervolgens beoordelen op leesbaarheid, ik zie langzamerhand sterretjes.

Kids schilderen

Muykea speelt met de huiskat

 Mijn nek heb ik zondagavond los laten masseren bij de blinden-massage. De eigenaar is zelf ook blind en leidt andere lotgenoten op tot professioneel masseur in zijn uiterst eenvoudig ingerichte massage-salon. Dit keer kreeg ik een massage van een sterke kleine Cambodjaan, die me helemaal murw kneedde. Niks luxe spa, het gaat tenslotte om het resultaat van de massage en niet om welk behang er op de muur zit. Hij past de Japanse 'shiatsu' techniek toe en dat voel je. Bovendien vraag ik altijd voor extra stevige massage, dan werkt het ook. Laatst had ik al eens mijn nekspier verrekt en na een massage van de eigenaar zelf voelde ik me als herboren. Een dag later doet het behoorlijk pijn, maar dat is een teken dat het werkt. Het voelt als spierpijn na een dag flink sporten.

Chantharith zelf aan het werk

 Sinds 'n maand of 3 geleden laat ik me regelmatig loskneden. Zo snijdt het mes aan 2 kanten. Ik voel me na een massage beter en de blinden hebben een waardig bestaan. Veel blinden zijn veroordeeld tot het bedelen voor geld of zingen liedjes op straat om in hun bestaan te voorzien. Een massage van een uur kost amper € 5,=. Mocht je plannen hebben om op bezoek te komen, dan wijs ik je graag de weg naar 'Chantharith's Seeing Hands Massage'! Klik hier om zijn website te bezoeken (alleen Engels)

Blijft interessant...zo'n smartfoon!

Tussentijds blijf ik knommelen aan de website en zal die stijve nek nog wel een vervolgmassage nodig hebben. Misschien is het wel een goed idee om een nieuwe bureaustoel te kopen, ben gister (het was hier Koninginnendag) alvast op onderzoek uit gegaan. Vooralsnog reiken mijn financiele middelen daartoe niet, dus nog even doorbijten. Af en toe opstaan en wat rekoefeningen doen helpt ook. Ik ben soms zo eigenwijs als ik een taak wil afkrijgen, dat ik net zo lang blijf zitten totdat ik klaar ben. Dus die pijn is voor een groot deel aan mezelf te wijten. Hopen dat ik de website snel af krijg is nu het enige wat ik kan doen. Ik laat het je spoedig weten, hou jullie portefeuilles maar alvast klaar!

Pitchu in de knoop bij AAA, gelukkig is haar baarmoeder eruit!

Tot snel

Verlovingsfeest & Renovatie AAA hervat!

Hallo alweer,

Even een samenvatting van de meest belangrijke gebeurtenissen vanaf het laatste bericht;

Pitchu's nieuwe rustplek, de badkamer!

Dara's dinerfeestje ter ere van zijn op komst zijnde verjaardag (5 dagen te vroeg!), was voor mij wat minder geslaagd. Zoals gezegd had ik de hele dag staan koken en net voor hun komst kreeg ik de volgende mededeling; "mijn nieuwe collega's weten nog niet dat we een relatie hebben en je moet doen alsof je mijn huisgenoot bent"...verdomme 10 jaar over gedaan om uit de kast te komen, moet ik er weer in! Ik begrijp de culturele druk, maar ik kan dat acteerwerk niet meer opbrengen. Cambodjanen hebben sowieso de neiging om je het hemd van het lijf te vragen, vooral of je getrouwd bent en wat je allemaal doet...dus toen ze er daadwerkelijk waren, ging het wat stroef.

Prestatiegericht Cadeau; een lederen werkmap!

 Ik gedroeg me als 'de huisgenoot,' en na het eten draaide ik me om naar mijn laptop. Ik bootste een nep-werksfeer na, tot zichtbare ergernis van Dara...ik kon me gewoon niet mengen in de gespreksstof. Ik kan dat gelieg niet meer hebben...ik ben wie ik ben, wie dat niet accepteert blijft maar weg! Heb Dara na afloop gezegd dat dit mijn laatste acteer-etentje was, volgende keer zonder mij. Zijn gasten kwamen overigens 'op Cambodjaanse wijze' een uur te laat en waren vervolgens binnen 2 uur weer weg. Kon ik te minste weer opgelucht mezelf zijn!

Aankomst op het verlovingsfeest

 Het verlovingsfeest van Enrique en Seca was mijn eerste "op zijn Cambodjaans" en wat een erg serieuze ceremonie lijkt, is voor de moderne Cambodjaan en zeker voor mij als buitenlandse "Infiltrant" eigenlijk niet meer dan het in ere houden van traditities. Net als Sinterklaas vieren, maar dan anders. Flink wat poespas in de vorm van "formele" gesprekken tussen de ouders van de bruid en de nieuwe echtgenoot, gekleed in een jasje van overdadige fruit offerandes en doorsluizen van envelopjes en eventueel het aanbieden van de bruidsschat. Omdat Enriques ouders inmiddels te oud zijn om te komen, werd hij bijgestaan door zijn Spaanse vriend Daniel, tevens de werkgever van Seca.

Enrique met bos rozen

Ouders van Seca

Zonder heisa omschreven gaat het als volgt; de ouders van de bruid verklaren dat hun dochter geen andere scharrels heeft en normaliter doen de ouders van de bruidegom hetzelfde. Daar wordt dan zo'n kwartier over geklessebest en dan wordt toegezegd (of niet). Dan worden de overdadig versierde manden met fruit aangeboden en eventueel het geld (de bruidsschat) maar dat kan ook later in privé. De toekomstige bruid krijgt een bos bloemen van haar verloofde en dan worden de ringen uitgewisseld en nog een mondvol woorden.

Een van de vele fruitmanden

Bevestiging van het aanzoek

Daarna gaat iedereen in reces voor een uur of 2 en wordt er gegeten. Tijdens de ceremonie worden ook zoetigheden, fruit en drinken aangeboden aan de gasten om de honger tussendoor te stillen. We gingen rond het middaguur naar 'Tonle Bassac', een buffetrestaurant, met gelukkig voor mij een ruim aanbod in vleesloos voer. Dankzij de vloedgolf aan overbodig veel fruit, ging ik daarna met een flinke zak vitaminen en een doosje Cambodjaanse zoetigheden (lijkt 'n beetje op Turks fruit) naar huis. Heb er de afgelopen week heerlijk van genoten. De zoetigheden heb ik mee naar AAA genomen. Wat moet een familie anders met 25 kilo fruit,...weggeven dus!

De ringen...

Nog even saampjes op de foto...klaar is kees!

Alles bij elkaar had het zo'n 4 uur geduurd. De ceremonie zelf had wat mij betreft ook in 5 minuten gekund. "Ik wil met jullie dochter trouwen, vinden jullie dat goed"? Even wachten op de toezegging, bosje bloemen, ringen om...klaar! Al die omslachtigheid, 't kost zoveel tijd en in dit geval ook nog ns behoorlijk wat geld. Dara moest daarna onmiddellijk op weg naar Siem Reap voor zijn werk. De rest van de week zou ik alleen doorbrengen. Een verademing omdat ik een week lang bevrijd zou zijn van zijn wanorde en geknoei, maar zeker ook een gemis in huis.

Dara was in Siem Reap tijdens zijn verjaardag afgelopen donderdag en dat vond ik best sneu, kon er zelfs niet van slapen. Als pleister op de wond kreeg hij als verrassing van zijn collega's in Siem Reap een taart. Dara vond het werk in Siem Reap erg leuk. Zijn collega's daar zijn erg gastvrij en werken samen als één familie. Hier in Phnom Penh is dat wel anders. Dat komt met name omdat ze een bullebak van een Franse manager hebben. Hij behandelt de 'Khmer' alsof ze slaven zijn met geen greintje respect voor culturele verschillen en tolereert geen enkel weerwoord...zijn wil is wet. Dat staat Dara nu al tegen, dus ik weet niet hoe lang hij dat met zijn 'mondige' karakter nog blijft volhouden. Bovendien werkt hij momenteel gemiddeld 12 uur per dag (6 dagen per week), terwijl de officiële kantooruren net als bij ons van 8 tot 5/6 zijn. Voor de overuren krijgt hij geen cent meer. Ondanks dat hij nu bijna het dubbele verdient, had hij met zijn vorige baan enorm veel vrijheid en werkte thuis. Hij had er gemakkelijk nog een parttime baan bij kunnen nemen. We zullen zien hoe het loopt.

Collega's met hun kinderen in Siem Reap

Zondagmiddag zou ik zoals gezegd iets voor "Internationale kinderdag" doen, ware het niet dat er precies één kind te bespeuren was. De anderen waren dat weekend naar hun ouders. Ik heb de tijd nuttig besteed door met Meneer Sopha en Mevrouw Metry van 'Apsara Arts Association' de renovatie door te spreken. Intussen kan ik blij vermelden dat het plafond in het 'meidenverblijf' (zie foto's) er in zit. Deze week is de elektrische bekabeling aan de beurt. Ik vond eigenlijk dat dat eerst zou moeten, maar het gaat met goedkeuren van Jochen, op de Cambodjaanse manier. Overal plastic strips dus...maar vooruit, niet zeuren...er komt schot in de zaak.

Plafond voor betimmering

Jochen komt komende donderdag eindelijk na 9 maanden zelf weer even poolshoogte nemen. Eerst 3 dagen, daarna geeft hij een fotografiecursus in Myanmar en komt hij nog 2 weekjes terug. Als afsluiter van zijn verblijf willen we de renovatie afgerond hebben en officieel laten openen door de Duitse Ambassade, die hebben tenslotte ook $2000,=  gesponsord. Dan zijn we echter nog niet klaar maar komt de volgende uitdaging. Geld bij elkaar sprokkelen voor de inrichting en sponsoren vinden voor de continuering van het project. We moeten iemand in dienst nemen voor het toezicht op de meiden (soort 'Nanny') en de maandelijkse kosten (eten, kleding, schoolgeld voor basisonderwijs et cetera) moeten ook ergens vandaan komen.

Mooi bedekt!

Met name daarom, werk ik momenteel dagelijks aan het afmaken van de website. Ik hoop als ik helemaal klaar ben met de opzet en de Facebook- en twitterpagina, dat de stichting wat beter gaat rollen. We hebben slechts een aantal (om precies te zijn 5) vaste sponsoren, te weinig nog om projecten uit te breiden. We vragen niet om veel. Al kun je maar 2, 5 of 10 Euro (meer mag uiteraard ook ;-)) missen, hier kunnen we er veel voor doen. Aan het eind van dit bericht zal ik je er nog eens aan herinneren.

Afgelopen zaterdag kreeg ik plots maagkrampen. Ik kan me niet meer herinneren hoe lang dat geleden was. Zeker omdat ik geen vlees meer eet, dacht ik dat het risico op maagproblemen te verwaarlozen was. Niet dus! Ik kan me ook geen voorstelling maken waar het van kan zijn, aangezien ik al dagenlang mijn eigen maaltjes kookte...misschien niks met eten te maken. Ik heb ook al 'n dikke week 'n koortslip, dus misschien 'n virusje? Ik nam per uitzondering een 'spasfon', een effectief pilletje. Krampen verdwijnen meestal binnen 'n half uur, ook deze keer.

Omdat 't helpt!

 Nou neemt het hoogst waarschijnlijk niet de oorzaak weg, maar ik had geen zin in gesukkel. Ik neem zelden medicijnen en ook nu heb ik er slechts één geslikt. De mildere krampen van de laatste dagen heb ik op een natuurlijke manier geïncasseerd. Zo licht mogelijk gegeten (rijstsoep met groente en gember), maar ik kon mijn koffie niet laten staan. Ik weet dat het niet goed is, maar ik laat al zoveel dat ik me 'mijn koffie' niet laat afnemen. Vanmorgen voelde ik me al stukken beter, ook de koffie viel goed en ik heb weer boterhammetjes met echte boter, pindakaas en zelfgemaakte mango jam (yummy) gegeten. Nu hopen dat het zo blijft.

Gaat alweer stukken beter!

Ondanks de krampen ben in zondag toch naar de kids gegaan. We hebben 'Mandala's' gemaakt. Voor de leek; cirkelvormige tekeningen die iets over je persoonlijkheid kunnen zeggen of de stemming waarin je verkeerd. De kleuren die je kiest, zeggen iets over je stemming. Het spreekt voor zich dat hoe lichter de kleuren die je kiest, des te vrolijker je stemming. Ik ben verder niet gaan analyseren, dat is moeilijk uit te leggen aan de kids en ze genoten er toch al van...meer is niet nodig!

Kleuren...

...uitknippen en op gekleurd papier plakken

Mooi he?!

De  kleurpotloden die ik de laatste 5 maanden gebruik waren wederom een miskoop. Kocht begin van dit jaar 7 goedkope sets. Omdat ze veelvuldig gebruikt worden, vallen ze regelmatig en ouders met kleine kinderen weten waar ik het over heb. Ze breken van binnen. Vervolgens slijp je ze totdat je een ons weegt en hou je van die 'kleuterpodloodjes' over. Elke keer breekt de nieuwe punt weer af. Weer een les geleerd. Zondagavond liep ik toevallig tegen een aanbieding aan van een goed merk, Staedler. Ik kocht meteen 10 sets (12+goud&zilver gratis) en omdat er een verharde laag om de kleurkern zit, breken ze nauwelijks. Ook de viltstiften die ik 'n hele tijd geleden voor 'n prikje op de markt kocht behoren in de categorie "miskoop". Na 5 keer gebruiken, waren ze opgedroogd. Voor een paar dollar meer, gaan ze wel een jaar mee...uiteindelijk bespaar je dus geld én ellende.

Die rooie is alleen nog nuttig voor kleinduimpje!

Voor 'n paar cent meer; Staedler met ABS (Anti Breek Systeem)

Tot slot nog even teruggekomen op het plan "Redt Apsara Arts Association". Na de verbouwing hebben we een minimum budget nodig om de maandelijkse kosten van de inwonende meiden te dekken. In beginsel 6, later waarschijnlijk meer. Voor 6 kinderen elke dag eten, stroom en water, schoolgeld, boeken en af en toe wat nieuwe kleding. Jochen doet zijn uiterste best om structurele sponsoren te krijgen in Duitsland en ik hoop met "Stichting Cambodja-Kids" daaraan bij te kunnen dragen. Dat hangt mede af van jullie 'support'. Wil je steunen met een eenmalige- of  maandelijkse gift groot of klein, elke euro is welkom en ik zorg er persoonlijk voor dat het goed terecht komt. Maak je bijdrage over op bankrekeningnr. 1539.54.191 (Rabobank) t.n.v. 'Stichting Cambodja-Kids' o.v.v. "Redt AAA" (of je eigen boodschap). Namens de kids en mij alvast hartelijk bedankt!

Pitchu voelt zich helemaal thuis tussen de kids van AAA

Tot snel

Afscheid Maria & AAA problemen

Hallo allemaal,

Zoals eerder gezegd, moest Maria Giusseppina (mijn goede-doelen-inspiratie) uit gezondheidsgronden, terugkeren naar Italië. Afgelopen zaterdag had ik een laatste dinertje met haar. Pitchu moest ook mee, want Maria is helemaal dol op haar. Hopelijk hoeft ze geen kunstheup, en kan met goede medische hulp ook haar alvleesklier genezen...laten we duimen. Omdat haar Cambodjaanse visum gister afliep is ze zondagmorgen naar Bangkok gevlogen, waar ze nog 6 dagen op haar geplande vlucht moet wachten. Zelfs in Bangkok gaat ze die 6 dagen niet stilzitten Ondanks al haar lichamelijke ongemak gaat ze een zuster die ze 12 jaar geleden in Calcutta (India) ontmoette helpen in haar tehuis voor vrouwen met zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen...dat is Maria...een levende beschermengel voor de zwakkeren in de samenleving. Ze ziet er erg tegenop om naar huis te gaan, maar ze moet nu echt even aan haar eigen gezondheid denken...beterschap Maria, het is je meer dan gegund!

Laatste etentje...veel beterschap Maria!

Pitchu heeft ons de hele week op rare nukken getrakteerd. Waarschijnlijk de nasleep van de baarmoeder-operatie en de uitwerking van de antibiotica. Ik heb niet zo'n hoge pet op van de dierenartsen hier, maar wat verwacht je dan, als de reguliere gezondheidszorg in een land als Cambodja al met een korrel zout te nemen is. Ze lag de hele dag bovenaan de trap voor de slaapkamerdeur, at nauwelijks en een enthousiast welkom bij thuiskomst bleef telkens uit. Ze staarde treurig voor zich uit en verstopte zich op de badkamer achter het toilet, waar ze anders nooit komt want ze heeft een hekel aan de douche. Dara ging na 3 dagen poolshoogte nemen bij de dierenarts. "Je had moeten komen voor antibiotica-injecties", zei deze droog, terwijl Dara meteen na de operatie al had gevraagd welke nazorg nodig was. "Komt vanzelf in orde" had ie toen beweerd...van zulke communicatie (en dat is dan tussen Cambodjanen onderling) gaan je haren toch recht overeind staan, of niet dan!? Inmiddels is Pitchu bijna de oude en zijn de meeste hechtingen reeds opgelost...gelukkig!

Bijna genezen

Ik ben nog steeds niet van mijn kou af...waarschijnlijk van al dat uitlaatgas dat ik elke dag op weg naar mijn werk in de file inadem. Het verkeer wordt met de week erger. Ik heb ongeveer een half uur nodig voor een rit van (uitgeteld met google maps) exact 3600 meter. Dat komt neer op 'n gemiddelde snelheid van zo'n 7 km/uur, met 'n beetje vlug lopen zou ik dat ook halen. Al kuchend en met kurkdroge ogen van het opwaaiende stof ga ik zo 2 keer per dag op en neer. Stofmaskers helpen niet tegen fijnstofdeeltjes en smog is laatst uit een uitgebreid onderzoek in Hanoi (Vietnam) gebleken. Ik ga er bovendien nog meer van zweten met mijn eigen hete adem recyclende in mijn gezicht, dus dat heb ik ook maar opgegeven. Lang leve de gezondheid!

Lopen we binnenkort allemaal zo rond?

Het weekend heb ik al vergaderend doorgebracht. Normaal slaap ik wat langer omdat ik doordeweeks net 6 uur haal (met Dara's allergie kan ik maar kort de airco gebruiken en dus word ik vaak wakker van de hitte), maar dat lukte dit weekend niet echt. Teveel aan mijn hoofd. Jochen is bezig om een sponsor te vinden om de AAA (Apsara Arts Association), de dansschool waar ik elk weekend naar toe ga om te knutselen met de kids, van de ondergang te redden. Alleen wil het feit dat deze bewuste stichting alleen steunt ten goede van het kind...en terecht uiteraard. De familie van de AAA, Meneer Sopha, zijn vrouw (en Apsara-lerares) Metry en hun dochter (toekomstig vervanger) hebben echter zo hun eigen ideeën."Zonder dansschool, zijn er ook geen kinderen" is hun betoog, en dat is natuurlijk ook waar.

Het gerenoveerde vertrek ligt er momenteel treurig bij

Het is moeilijk om hier een balans in te vinden, vooral omdat ik inmiddels ook een vriend van de familie ben, al is mijn belangrijkste drijfveer (en zal het altijd blijven)...de kids. Je moet het als volgt zien; In de Cambodjaanse cultuur staat de familie centraal. Ouders zorgen voor hun kinderen en vaak blijven deze zelfs nadat ze getrouwd zijn in hetzelfde huis wonen. Later, als deze kinderen zelf aan hun toekomst bouwen wordt verwacht dat zij op hun beurt langzaam maar zeker voor hun ouders gaan zorgen. Familiekapitaal (grond, huis en ander kapitaal) wordt haast angstvallig bij elkaar gehouden om een zekerheid voor de toekomst te bouwen aangezien er in Cambodja geen sociaal stelsel is. Geen ziektekostenverzekering, geen pensioen (enkele uitzonderingen daargelaten) en geen arbeidsongeschiktheidsverzekering...nee, zelfs geen w.a. verzekering.

Nieuwbouw (beneden)  pal tegen de bestaande bouw aan

Voor de familie is het belangrijkste om de school overeind te houden en ze hopen dan ook dat wij daar een sponsor voor vinden. Uiteraard druist dit totaal in tegen de westerse ideeën over sponsoring en het doneren van geld. We willen bovenal kinderen steunen en met hoge uitzondering een heel gezin, zo werkt het ook met organisaties. Desondanks zal ik samen met Jochen de familie moeten meedelen dat de sponsoring die zij in gedachten hebben (de kosten van de school) niet zal gaan werken. Kosten zoals water, elektriciteit, gas, maaltijden, schoolgeld, kleding, een permanente kinderjuffrouw en alle overige onkosten gericht op de projecten ten goede van de kids uiteraard wel.

Nieuwbouw (boven), toekomstige zaak

 Inmiddels hebben ze zelf flink bijgebouwd (en het is een vrij lelijke bouw, alles dicht op elkaar gepakt) van hun spaarcenten om eventueel een zaak te beginnen. De voormalige speelplaats is helemaal dichtgemetseld (helaas) en er zijn nog eens 4 ruimtes bijna klaar om eventueel verhuurd te worden. De familie hoopt hiermee hun kosten te kunnen dekken. Ze hopen natuurlijk dat onze sponsoren hier ook aan mee gaan werken, maar dat zal niet gaan lukken. In het ergste geval moet de familie haar grond met gebouwen verkopen. Dat zou genoeg geld opbrengen want grond in Phnom Penh is erg gewild en zeer prijzig, maar dat is het laatste wat de familie wil. 

Weinig uitnodigende oprit en ingang naar de school

Dit kan betekenen dat als de school niet meer verder zal kunnen gaan, de ruimte die Jochen voor de kids gerenoveerd heeft ook verloren kan gaan. Als de familie de school niet kan continueren, zullen ze ook niet meer voor de kids zorgen...ter bescherming van hun eigen familie. Voor ons moeilijk te begrijpen als westerlingen maar hier in Cambodja de harde werkelijkheid...helaas. Uiteraard is het doel van de plannen die Jochen en ik hebben om koste wat kost, de zorg voor de kinderen voort te zetten...ook als de school dicht zou moeten. Het komt erop neer dat we zolang als de school nog draaiende blijft, we de ruimte zullen blijven gebruiken. Daar is een contract voor getekend met de Duitse ambassade (hoofdsponsor renovatie) en daar kan de familie niet onderuit.

Krappe trap tussen nieuw- en oudbouw

Uiteraard moeten dan alle bovenstaande kosten voor het gebruik van de ruimte vergoed worden. Jochen is ervan overtuigd dat dat zal lukken. De kosten voor het afronden van de renovatie zal tot een minimum beperkt gaan worden. Verder zullen er alleen zaken worden aangeschaft die ten allen tijden meegenomen kunnen worden. In het ergste geval zullen we dan een ander pand moeten gaan huren, maar het is op lange termijn waarschijnlijk beter om de school en ons project duidelijk te scheiden. Bovendien is het zaak dat we op goede voet met de familie blijven. Ik kom er inmiddels ruim twee jaar (Jochen zelfs 5!) en het zou zonde zijn van de opgebouwde vriendschappen. Zou ik toch partij moeten kiezen, dan staat mijn keuze al vast en je hoeft er verder niet naar te raden!

Gefrustreerde kleuter scheurt pagina's uit zijn boek

Vandaag is de sponsoraanvraag de deur uit gegaan, nu hopen dat het gaat lukken. Met 'n beetje geluk, kan ik voor het einde van dit jaar al parttime les gaan geven aan de kids. Ik kijk er echt naar uit en bestudeer dagelijks nieuwe lesgeeftechnieken en kinderpsychologie. Mijn ervaring met het werken met (wees)kinderen  de afgelopen 3 jaar en de voorbeelden van "hoe het niet moet" op de kleuterschool waar ik nu nog werk, zullen mij voldoende inzicht en motivatie verschaffen om er met een flinke dosis enthousiasme en engelengeduld tegenaan te gaan.

Tot zover dit keer...tot snel!