Cambodja is nog altijd een derde-wereld-land. Volg mijn persoonlijke ervaringen tijdens het dagelijks leven, mijn werk als leraar Engels en mijn liefdadigheidsprojecten in Cambodja op de voet. Proef mee van het wel en wee van de Cambodjaanse cultuur...
Drukdrukdruk met alle voorbereidingen voor Nederland! Even een korte, want ik heb gewoon echt geen tijd. Terwijl ik de dagen begin af te tellen tot aan mijn vertrek, staan de ontwikkelingen hier in Cambodja ook niet stil. Politiek gezien is het redelijk rustig (al was er vorige week een 3e driedaagse demonstratie), maar Cambodja is wederom door watersnood getroffen. Zelfs bij ons in de straat en door heel Phnom Penh (zie foto's en filmpje) was het meerdere keren raak. Het droge seizoen breekt langzaam aan en alweer een reeks nationale feestdagen zijn voorbij. Onder andere het 3-daagse "Phum Benh", een religieus feest ter ere van overleden familieleden, waarbij men offers brengt aan de overleden hongerige geesten. Daarna nog een week geen werk omdat het einde semester was, terwijl de volgende "korte vakantie" alweer op de loer ligt… Waterfestival. Ook al zijn de meeste festiviteiten voor de derde keer op rij afgelast, de vakantie gaat gewoon door.
Met z'n allen eten op het platteland
Gezamelijk offers brengen in de boeddhistische tempel
Aan de oever van de Mekong
Lekker frisse neus halen tussen de groene rijstvelden
Twee jaar geleden ging het feest niet door omdat het jaar daarvoor tijdens de festiviteiten bijna 400 mensen werden doodgedrukt op en om de inmiddels afgebroken voetgangersbrug naar "Diamond Island". Vorig jaar rouwde Cambodja om de dood van de zeer geliefde koning "Norodom Sihanouk" en dit jaar dus om het geld voor de festiviteiten te investeren in de slachtoffers van de watersnood. Al heb ik zo mijn eigen bedenkingen waar dat geld naartoe gaat. Wederom zoals ik al vaker in mijn blog schreef, financieel ongunstigere periodes voor mij want voor de buitenlander in Cambodja geldt; geen werk, geen schijven! En met mijn reis naar Nederland voor de boeg…niet bepaald gunstig.
Kids spelen in de regen terwijl ouders water uit hun huizen scheppen
Geen waterfestival, maar genoeg water!
Om deze reden smeedt ik momenteel een financieel plan voor de toekomst, dat ik in Nederland wil gaan introduceren. Bovendien begin ik het op en neer gereis naar 3 werkplekken meer dan beu te worden. Ik probeer nu de onafhankelijkheid te creëren waar ik al zo lang naar zoek en dat met een eerlijk product, zeg maar een win-win situatie. Tevens kan ik dan mijn tijd efficiënter indelen en extra veel tijd in de activiteiten van "Stichting Cambodja-Kids" steken, wat nu alleen maar in het weekend kan. Daarbovenop komt nog dat ik met dit plan uiteindelijk zelf een flinke duit in het zakje van mijn projecten hoop te kunnen doen, dus dat maakt alles nog extra spannend voor mij. Wat ik precies ga doen hou ik tot aan mijn volgende blogbericht nog even geheim ;-)
Kan nog even niks verklappen
Zondag picknicken...
Met ons vrienden-clubje
Wat een uitzicht…wauw!
Ik kan wel alvast melden (voor de mensen uit Venlo en omstreken) dat er in Venlo op 15 December een kerstactie gehouden gaat worden voor de stichting. Dit is een herhaling van de actie van vorig jaar, georganiseerd door "Spaarkas de Kleplaupers" van "Preuf en praotlokaal de Klep", mijn voormalige stamkroeg. Vorig jaar werd er met het verkopen van kerstdecoraties een mooie boom versierd en maar liefst een bedrag van ruim 200 eurie opgehaald…mooi toch! Dit jaar ben ik er dus zelf bij en zal een een korte presentatie geven over hoe de stichting er nu voor staat en wat de toekomstplannen zijn. Allemaal komen dus! Zet maar alvast in je agenda; Kerstactie Stichting Cambodja-Kids, 15 December 2013 in Preuf en Praotlokaal de Klep, Venlo centrum, vanaf 15.00 uur. Ik kan je ook alvast verklappen dat ik voor eventuele sponsoren (groot of klein) een typisch Cambodjaans cadeautje in petto heb…dus kom en laat je verrassen!
Doe je ook mee met onze actie?!
Daarnaast ga ik nog 4 meet & greets doen voor alle bekenden, vrienden en familie omdat ik simpelweg in tijdnood zit. Kerst en nieuwjaar komt natuurlijk ten goede aan hechte familie, dus dat valt al weg. Dan heb ik nog wat afspraken staan met voor mij zeer speciale relaties, moet ik nog wat belastingzaken oplossen, het nieuwe product promoten en een nieuw paspoort aanvragen. Al met al zul je begrijpen dat die "meet & greets" de enige oplossing zijn om iedereen de kans te geven om even bij te kletsen. De data maak ik dit weekend nog bekend op mijn Facebook pagina en die van de stichting. Ik zal ze ook in het volgende blogbericht "posten". Daarbij komt nog een andere verrassing waar ik geen rekening mee gehouden had en welke nog meer tijd (en hopelijk niet te veel geld) opslorpt;
Ik heb geen sterallures hoor… het is gewoon de enige oplossing!
Dara komt zeer waarschijnlijk mee!!!
In vorige berichten meldde ik nog dat hij in verband met zijn nieuwe baan bij "Sofitel Phokeetra Luxury Hotels" niet mee kon komen. Dara heeft zijn contract als sales manager inmiddels binnen en heeft al een flink aantal nationale feestdagen doorgewerkt om zo snel mogelijk extra vakantiedagen bij elkaar te sprokkelen. Onze lieve vriend Hans, die inmiddels al twee keer bij ons in Cambodja op bezoek was, heeft ons geholpen met de visumeisen en heeft Dara officieel uitgenodigd om in Nederland op bezoek te komen. Hij bevindt zich in een gedegen financiële positie om dat voor ons te doen, waarvoor wij erg dankbaar zijn. De documenten zijn vandaag per express-post aangekomen en Dara deze week te horen of zijn vakantie goedgekeurd is. Dan als een dolle de visumaanvraag doen, met nog een pittig gesprek voor de boeg en dan hopen dat hij de "sticker" in zijn paspoort krijgt. Onze hoop is groot en we zijn positief gestemd… en nu flink duimen!
Nu alleen deze sticker nog!
Die positieve gestemdheid was niet van meet af aan, moet ik eerlijk bekennen. Toen Dara me pardoes vertelde dat hij mee ging, reageerde ik vreemd genoeg met ontzetting. Ik werd kwaad want ik ben eigenlijk best een "control freak". Ik had in mijn hoofd al alle dagen in Nederland uitgestippeld en nu moest hij zonodig roet in mijn eten gooien. We hebben daarop 2 dagen lang niet met elkaar gepraat (schaam schaam!) en Dara was helemaal teleurgesteld. Nadat ik besloot om eens rustig aan tafel te gaan zitten en mijn controle te laten varen, hebben we rustig aan het plan in elkaar gesleuteld en sloten weer vrede… aaah, gelukkig!
Planning laten varen en loslaten
Bij wijze van stoom afblazen zijn we op de daaropvolgende zaterdag voor het eerst sinds ruim een jaar, weer eens op stap gegaan. Samen met Seca en Enrique. Eerst naar de travestieten-shows bij "Blue Chili" en daarna stampen op pompende beats in "Pontoon Club"…het was heerlijk, al moesten we op de terugweg door rivieren van straten, soms tot kniehoog. Het hield maar niet op met regenen en tegen alle verwachtingen in hielden onze brommers het vol totdat we thuis waren. Daarna moesten we allebei keihard lachen van verwondering dat we ook de nukken van moeder natuur hadden doorstaan. Inmiddels loopt alles en Dara probeert met alle pijn en moeite zijn schrabbers bij elkaar te houden, want dat is niet bepaald zijn sterkste kant! Als alles goed gaat komt hij wat later, waarschijnlijk op 21 december, dus net op tijd om eens echt kerstmis mee te maken… en vrieskou, hihi!
Hoezo attitude?!
Je ziet soms bijna geen verschil
Dara met een van de toppers
In tha club…!
Hier hou ik het vandaag bij, want mijn hoofd en agenda zitten momenteel tot aan mijn vertrek bomvol…het moet maar even. Ik probeer mijn hoofd (en maag) rustig te houden met meditatie en Boeddhistisch gedachtegoed, maar het lukt niet continu. Ik kan niet beloven dat ik snel weer schrijf, maar minimaal nog een keer voor vertrek. Tot dat moment…
Dit kevertje kwam ik deze week nog tegen…formaat volkswagen!
Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.
Kort maar krachtig!
Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)
Links; Osama met sik en een "big smile"
Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.
Ja...gooien maar!
Aan de lopende band
Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.
Grote kinderen worden weer klein!
Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".
...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!
De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.
Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.
De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.
Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!
In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!
Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!
Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.
Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)
Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.
Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"
Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.
Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!
Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!
De handen waren sneller dan mijn lens!
Ouwe bekende; "Capri sonne"
Met z'n zessen voor de laptop
Ook 'n oreo?! Yammie!
Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.
De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin
Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!
Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!
Het valt toch niet echt mee...zo'n website opzetten. Ik dacht er afgelopen week wel mee gedraaid te komen, maar het viel behoorlijk vies tegen. Ik steek er werkelijk elke vrije minuut in, maar elke keer komt er weer iets bij. De pauze op het werk, de middagpauze thuis, het hele weekend door. Inmiddels ben ik er al een maand mee bezig. Dat komt met name door mijn perfectionistische trekjes. Ik blijf dingen aan't veranderen, waardoor ik die verandering steeds op alle 43 pagina's (!) van de website moet doorvoeren...'n beetje overdrijven mag ik daarbij toch wel? Met een weekje hoop ik toch echt klaar te zijn!
Het begint er steeds meer als een echte website uit te zien!
Afgelopen vrijdag moest ik daardoor opnieuw op de massagetafel. Ik voelde me 'n oud mannetje van tachtig en ik heb reeds een pak warmtepleisters met chilipeper versleten. Zaterdag kwam ik op het idee om de doorgezakte bureaustoel aan de kant te smijten en zette er een keukenstoel met een sierkussentje op de zetel voor in de plaats. Die heeft dan wel geen wielen (welke toch al niet meer deden wat ik wilde en je krijgt van die zwarte strepen op de vloer) maar ik zit precies met mijn knieën in een hoek van 90 graden en een rechte rug. Aangezien ik me geen nieuwe stoel kan permitteren, het proberen waar. En warempel...het resultaat was zondag al te merken. Nek is al iets minder stijf.
Doe nog maar 'n doosje!
Daarnaast dwing ik mezelf nu om elk uur 5 minuten vanachter de laptop te verdwijnen. Ik doe wat strekoefeningen, heb 2 werkbladen met 'kantooroefeningen' van internet geplukt en geplastificeerd op de muur geplakt en ga wat drinken...want zelfs dat vergeet ik. Zelfs op de verjaardag van Outhdom (neefje van Dara) die 4 werd zat ik in kleermakerszit te werken. Het was een Cambodjaanse picknick-verjaardag (geen stoelen, alleen van die matjes op een houten vloer in een hut die op het water uitkijkt. Normaal vind ik dat wel een rustgevend idee, zo dicht bij de natuur, vooral als je doordeweeks in een betonnen stad woont.
Lekker aan het water...
Verjaardagstaart enigzins beschadigd...
Ware het niet dat de halve stad in het wiekent gaat picknicken, dus het gesnater en gekwetter bereikt soms oorverdovende volumes. Ik was blij dat we 2 uur later na het uitblazen van de kaarsjes alweer naar huis konden, ik wou verder en de batterij van de laptop was leeg. Er waren trouwens maar 4 mensen, waaronder de jarige jop zelf, zijn nichtje en grootouders die een stukje taart bemachtigd hadden. Na een ongelukkige beweging lag de taart op zijn kop op de planken vloer, precies op het looppad waar alle vieze kaasvoeten overheen schuifelen. Jammer...ik had net zo'n zin in taart.
kaarsjes blazen...
...weg taart! :-(
Maar oké, volgens Krijn, de sponsor van het domein en de webhosting, heb ik me straks wel ruim 1000 eurie uitgespaard omdat ik de website zelf bouw, al heb ik ook een tienrittenkaart voor de masseur nodig. En omdat het voor het eerst is, moet ik nog veel uitzoeken, dus duurt het logischerwijs wat langer. Ik kan je wel beloven dat het er goed uit gaat zien. Ik verander langzaam in een kantoorpik. Wie weet ga ik straks wel in de 'IT-branche' werken, haha!
Pitchu in de wasmand...jagen op gecko's
Het bezoek aan AAA was deze week helaas wat kort, maar tenslotte werk ik aan de website zodat ik straks meer sponsorgelden voor de kids kan binnenhalen. Ik was wel wat teleurgesteld omdat ik constateerde dat de bouw half stil lag. Reden hiervoor was dat de familie de werklui zelf nodig hadden voor het afronden van hun eigen nieuwbouw, waarmee ze zichzelf gedeeltelijk van inkomen kunnen voorzien door ruimtes te verhuren. Op zich niet zo'n probleem, maar ze hebben nu ook een deel van de toekomstige klaslokaal erbij betrokken en dat was niet de afspraak.
De ramen zijn geplaatst
...maar het klaslokaal wordt ongevraagd tot woonruimte verbouwd!
Er wordt momenteel troep gespoten tegen termieten...jakkes!
Ik sprak Jochen over Skype en die was er behoorlijk pissig over. De Duitse ambassade heeft namelijk een gedeelte van die ruimte al gesponsord en dat kan dus problemen gaan opleveren. Ze willen natuurlijk geen geld in een ruimte steken die NIET voor de kinderen bedoeld is, dus daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Jochen komt komende zaterdag weer terug uit Myanmar, dus moeten we weer opnieuw in overleg. Cambodjanen hebben vaker de neiging om maar gewoon "ja, doe maar" te zeggen, terwijl ze ondertussen gewoon hun eigen plannen voortzetten. Dat wil nogal eens wrijving geven en zo leer je soms op een vervelende manier de mindere kanten van de Cambodjaanse cultuur kennen. Ik hou jullie op de hoogte over de afloop.
.JPG)
.JPG)
.JPG)