Verkiezingen & evaluatie verbouwing AAA

Hallo lieve lezers,

Het werd wel weer eens tijd voor een update...nietwaar? Ik ben druk bezig geweest en ook om mij heen is er behoorlijk wat aan de gang. Laat ik bij het begin beginnen.

Jochen is inmiddels al weer 2 weken weg en de renovatie is klaar. De ruimte voor de kids is erg mooi geworden, maar dat heeft behoorlijk wat inspanning gekost. Niet zozeer voor de werkers die het hebben gerealiseerd maar vooral om het geheel in goede banen te leiden. Zoals ik laatst al vertelde heeft Jochen vaak goeie ideeën om een plan te realiseren (hij heeft ook voor de sponsoren gezorgd), alleen zijn die "westerse" plannen niet zomaar om te zetten naar Cambodjaanse ideeën en maatstaven. Het vraagt om strikte coördinatie en evaluatie en dat met veel regelmaat.

De door ons gesponsorde lampen met energie zuinige LED-peren

Duitse ambassade (hoofdsponsor) heeft de ruimte inmiddels officieel opgeleverd. Ik kon er helaas niet bij zijn, ik moet gewoon werken doordeweeks. De oplevering moest een week uitgesteld worden, want er was nog geen stroomkabel gelegd en er zat nog geen spet verf op de muur. Dat is een van de redenen waarom ik zelf nooit geld van de stichting zou investeren in een gebouw van een andere organisatie. Ik investeer slechts in de belangrijkste levensbehoeften van de kids, (studie) materialen en verhuisbare inboedel, zodat ik eventuele problemen met huisvesting altijd een stap voor ben. Langetermijn-denken is geen overbodige luxe in Cambodja.

Een van de 4 ventilatoren... op de net gesauste muren

Ik zal je even uitleggen hoe de vork in de steel zit met Cambodjanen die een non-profit organisatie runnen. Dat heb ik de afgelopen drie en half jaar wel geleerd. Het enige verlies dat "Stichting Cambodja-Kids" zou kunnen lijden zijn $ 200 aan ventilatoren en verlichting (zie bovenstaande foto's). Ik zou het desnoods nog van de muur kunnen schroeven en thuis opslaan. Enfin... Cambodjanen zijn in essentie erg betrokken bij het lot van de mensen om hen heen. Kennissen, vrienden, buren... iedereen kan zonder aankondiging binnenvallen. Je kunt zonder meer aanschuiven voor een maaltijd, vooral in de dorpen waar iedereen elkaar kent en bijna iedereen arm is. Gastvrijheid is eerder regel dan uitzondering, al is het in grote steden wat minder omdat mensen elkaar (net zoals in elke grote stad) vaak nauwelijks kennen. Er is echter een ding dat bij elke Cambodjaan bovenaan staat en dat is zijn familie. Familiebanden worden van kinds af aan sterk aangetrokken en in een land waar geen sociale voorzieningen zijn heb je vaak ook geen andere keus.

De ramen zitten erin

Ook de familie van AAA vormt in deze geen uitzondering, hoe cru het ook mag klinken. Toen hun hoofdsponsor zich eind 2012 compleet terugtrok was er paniek in de tent! Wie betaalt nu de rekeningen en wie zorgt voor eten? Ik kan je eerlijk vertellen dat de familie zelf niet arm is, die kunnen zichzelf goed redden. Als ze zelf geen inkomsten kunnen genereren zal de Apsara school gesloten moeten worden, maar kunnen ze nog altijd het grondstuk verkopen waar de school en hun huis op staat. De grondprijzen in Phnom Penh zijn momenteel erg hoog en de familie heeft een behoorlijke lap. Dat is zogezegd hun pensioen en ook een "appeltje voor de dorst" voor hun kinderen. Net zolang als er in Cambodja geen sociale zekerheid is en een Cambodjaanse familie zelf niet behoorlijk kan overleven van hun inkomsten, zullen ze ook geen buitenstaanders ondersteunen. Dat zou in het geval van AAA kunnen betekenen dat de kinderen die er nu nog verblijven uiteindelijk terug naar hun uitzichtloze situatie zouden moeten. Sinds september verblijven er nog maar 3 van de 9 inwonende kids bij de familie. Ze slapen in het huis van de familie op de vloer... nog altijd beter dan geen slaapplek, maar toch reden tot bezorgdheid.

Sreynit oefent met Apsara-makeup 

De zorg van Stichting Cambodja-Kids gaat vooral uit naar deze kinderen. Samen met "Engel brauchen Fluegel E.V." van Jochen hopen we met ingang van September van dit jaar 7 kinderen onder te brengen in het gerenoveerde vertrek. De drie kids die er al wonen en nog eens vier die staan te springen om terug te komen. Net zolang er geen geld is om de maandelijkse kosten hiervoor te dekken, kan de ruimte niet gebruikt worden. De familie wil hier niet voor betalen. Jochen is momenteel met een sponsor-wervingsactie bezig voor deze vaste lasten en ook ik probeer het via de nieuwe website, Facebook en andere "social media" rond te spreken. Sponsorgelden van donateurs van "Cambodja-Kids" worden uitsluitend en rechtstreeks gebruikt voor de kinderen. Voor directe levensbehoeften (electriciteits- en waterverbruik van de ruimte, maaltijden, schoolgeld, kleding) en educatieve doeleinden. Daarnaast wordt er een zo groot mogelijk "potje" gereserveerd voor het realiseren van ons eigen ontwikkelingscentrum. Ons streven is om binnen 5 jaar de plannen klaar te hebben om vervolgens een eigen pand te bouwen of huren, gerund door lokale werknemers.

Langetermijn-plannen... ons eigen ontwikkelingscentrum

Jochen heeft de lonen voor de eigenaresse en haar dochter inmiddels stopgezet omdat ze tussentijds zes woonruimtes hebben bijgebouwd die al verhuurd worden, dus kunnen ze al grotendeels in hun inkomsten voorzien, wat ook de uiteindelijke bedoeling was. Het is bovendien moeilijk aan sponsoren uit te leggen als je loon betaalt aan eigenaren van een school. Ze waren er uiteraard niet zo blij mee en hadden gedacht nu elke maand een extra zekerheidspremie te kunnen innen, maar het was een duidelijk signaal van Jochen om te laten zien dat voor niets alleen de zon op gaat. Je ziet het, ontwikkelingswerk kan soms behoorlijk moeilijk zijn. Tot zover even een evaluatie van het "reilen en zeilen" bij AAA, in het kader van de transparantie naar potentiële sponsoren toe. Die openhartige eerlijkheid zal ik zo houden!

Transparantie... we spelen open kaart met onze sponsoren!

De afgelopen 3 weken ben ik met regelmaat slachtoffer geworden van de uitbundige en zwaar overdreven verkiezingscampagnes en parades. Aanhangers van politieke partijen blokkeren met duizenden het toch al verschrikkelijke verkeer en zorgen er daardoor voor dat je voor een 4 kilometer lange trip naar huis een uur nodig hebt. Na 'n keer of 8 begon ik me er behoorlijk over op te fokken... "rustig Leon", zei ik tegen mezelf... diep ademhalen! Toch verrekte moeilijk hoor soms... geduld houden als je na een lange werkdag naar huis wilt. Al helemaal met de achterliggende gedachte dat iedereen toch al weet wie er gaat zegevieren. Als het niet op de eerlijke manier gaat, stelen ze wel wat stemmen hier en daar. De corruptie blijft hier nog wel een tijdje aanhouden.

Uitgerekend nu ik zo gezond bezig ben, heb ik verleden week behoorlijk last gehad van een bijna vergeten kwaal uit mijn alcoholisten-verleden... AAMBEIEN! Ik zal je de details besparen maar ik kan je vertellen dat ik het niemand gun. Ik kan me nog als gisteren herinneren dat ik na een zuipfestijn tijdens carnaval ("vastelaovend" voor de Venlonaren onder ons) eens een hele nacht bij mijn tante in bad heb doorgebracht omdat ik het gevoel had dat ze gingen exploderen... en de volgende dag gewoon weer vroeg in de ochtend aan de "schnaps". Ik zou niet weten waar ze nu vandaan komen want ik druk zelfs niet tijdens het Po*pen! Met aambeien is het net als met herpes; als je ze (het) eenmaal hebt, kom je er nooit meer vanaf...

Die heb je hier niet... dan maar zonder!

En nu het goeie nieuws; Ilona Claassens heeft de Nijmeegse 4-daagse met haar rolstoel helemaal voltrokken, een waanzinnige prestatie. Vooral de 7 heuvelen waren erg zwaar en het was behoorlijk warm schreef ze nog in een persoonlijke mail. Helemaal geweldig is het feit dat Ilona van deze gelegenheid gebruik maakte om voor onze stichting hier een sponsor evenement van te maken. Ze heeft ongeveer 600 euro (!) opgehaald. Daar kunnen we hier heel veel mee doen. Twee duimen omhoog, petje af en een dikke zoen voor Ilona. Prachtig meid, we zijn trots op je! Kijk ook nog eens op de speciale Facebook pagina die ze ervoor maakte, voor een overzicht en bijbehorende foto's. Klik hier

Ilona met haar moeder tijdens de 4-daagse

De nieuwsbrief-functie op de nieuwe website van "Stichting Cambodja-Kids" werkt inmiddels ook. Donaties kunnen reeds met "paypal" gedaan worden of via een bankoverschrijving. Binnenkort is ook betalen met "iDeal" mogelijk en we onderzoeken nog het "mobiel doneren", voor kleine bedragen vanaf 1 euro... dus voor iedere beurs wat! Ik krijg de youtube filmpjes nog niet geïntegreerd, daar werk ik momenteel aan. Ook de FAQ (veelgestelde vragen) is in de maak. Voor de rest is het een volledig werkende website met vooral veel foto's en achtergrondinformatie. Ik wacht nu alleen nog op voldoende aanmeldingen voor de nieuwsbrief. Dit is behoorlijk wat werk en het zou zonde zijn als de meter op 4 aanmeldingen zou blijven steken. Ik beloof je dat we je maximaal 3 a 4 keer per maand zullen mailen, waarschijnlijk maar eens per 2 weken, dus waar wacht je nog op...? We hebben al meer dan 2000 hits, dus daar kan het niet aan liggen. Volg alle ontwikkelingen en klik hier om je in te schrijven op de homepage.


Met mijn rug- en nekpijnen gaat het stukken beter, met name omdat ik sinds vorige maand een nieuwe bureaustoel heb. Mijn stichtingsbestuur vond dat ik die stoel wel verdiend had na een flinke besparing op de website, die ik geheel zelf (met wat online hulp) in elkaar gezet heb. Hij ziet er erg luxe uit en zo voelt hij ook, een genot voor mijn lijf. Desondanks was hij voor westerse begrippen erg betaalbaar, amper 70 euro. Dat bedrag heb ik zelf al ruimschoots uitgegeven aan mijn gang naar de masseur en de stoel zal zijn aanschaf dubbel en dwars waard blijken, daar kunnen jullie op rekenen.

Voormalige situatie...ai!

Nieuwe situatie...wat een comfort!

Vorig weekend heb ik met de kids van AAA zelf tollen gemaakt. Met een oude cd, flessendop, knikker en een cd-kleurplaat zijn we flink aan het werk geweest en hebben oud "speelgoed" doen herleven. De week ervoor hebben we een terugkerende favoriet - glitter-tekeningen - gemaakt. Zo zie ik de kids opbloeien terwijl ze bezig zijn... soms zijn ze zo geconcentreerd bezig dat je een speld kan horen vallen. Een genot om mee te maken. De tollen waren zo'n succes dat ik ze ook op de kleuterschool gemaakt heb. Mijn Cambodjaanse collega's vragen zich af waar ik de dingen vanaf tover... simpel, boeken en internet natuurlijk. Kijk maar eens naar het filmpje... Sreylee laat je zien hoe goed de tol werkt!

Glittertekening van Samona

Knikker in het gat lijmen

Kleurrijk plaatje en dop op de voorkant

Iedereen is geconcentreerd bezig

Een grandioze opruim-woede maakte deze week deel uit van een nieuw inzicht. Tijdens het lezen van het boek "time-management for dummies" gingen er allerlei toeters en belletjes in me rinkelen. Hoe creëer ik meer tijd zonder meer te werken. Plannen! Een doelenlijst (50 stuks!) maken voor de komende 10 jaar, indelen in 4 categorieen (binnen 1, 3, 5 of 10 jaar), dan een selectie van de 12 belangrijkste (3 uit elke categorie) maken en een actieplan opstellen. Prioriteiten stellen en onnodige zaken links laten liggen. Zo eeh... dat verschaft meer duidelijkheid in je willen, kunnen en doen dan je je kunt voorstellen. Zo doende eerst orde op zaken door al het papier-, computer-, en huishoudelijk spul uit te zoeken (is nog niet helemaal af, pfff!) en me van alle zooi ontdoen. Ook hier heb ik inmiddels behoorlijk wat bulk opgebouwd. Mijn bureau was twee dagen later een plaatje uit de Ikea showroom, heerlijk.

Tijd voor orde op zaken

Afgelopen donderdag kreeg ik de schrik van mijn leven, maar dan in positieve zin. Dara kwam thuis van zijn werk en ik was nog steeds bezig met de documenten op mijn laptop. Dat beestje is inmiddels de 4 jaar gepasseerd en op sterven na dood. Zoveel gebruikt dat de muispad een zwarte slijtvlek (zie foto) heeft, een aantal toetsen hamerslagen nodig hebben om te reageren en hij om de haverklap uitvalt door oververhitting als ik meer dan 2 programma's tegelijk gebruik. Vorige week nog kocht ik van ellende een ventilator-platform voor extra koeling en een los toetsenbord, klaar om het orden-gevecht met honderden digitale documenten aan te gaan.

Overzichtelijk en opgeruimd "werkstation"

Enfin... Dara gaat voor me staan met een blauwe iOne tas, en ik had het nog niet door. "Happy Birthday, for you!", zegt ie ineens. Hij haalt een witte doos uit die tas waar "Apple" op staat... ik denk, die maakt een grapje en houdt me voor de gek met een lege doos van iemand anders. "Doe normaal zeg ik", maar hij drukt me de doos in mijn handen. "For you", nogmaals... De doos voelt vol aan en ik kijk erop en lees "Mac Book Air"..."nee zeg ik, doe niet zo gek" en geef hem de doos terug..."dat kun je niet doen, je bent gek en ik ben pas over 2 dagen jarig". Na eerst 10 minuten autistisch naar de doos hebben zitten kijken, maakt hij hem open en drukt me het 1,3 kilo lichte ding in mijn handen. Ik leg hem op mijn bureau en kijk er weer naar. Ik ben helemaal uit mijn doen en weet niet wat ik ermee moet, tot Dara het mat zilveren apparaat openklapt en zegt... "druk op de aan-knop". Binnen 3 seconden is hij opgestart en de batterijduur... ook niet te geloven; 10 tot 12 uur... wauw!

Wauw... met mijn sterrenbeeld als achtergrond!

Inmiddels van de schrik bekomen (4 dagen later) begin ik het nut en de "wow-factor" van Apple te begrijpen. Mijn principiële aversie ten opzichte van alles wat Amerikaans is smelt langzaam weg en ik begin het heel erg handig te vinden. Bovendien heeft Dara er zijn spaargeld van meer dan een jaar in gestoken. Van schrik had ik niet eens "dankjewel" gezegd. Die schrik was niet om de prijs of het product maar om het gebaar. Ik vind het moeilijk om cadeau's van anderen aan te nemen en dit is voor mij ook een geste die heel veel over onze relatie zegt.

Een cadeau kan een mooie bevestiging zijn voor je relatie

Met mijn verjaardag (afgelopen zaterdag) was de halve stad leeggelopen. Mensen die oorspronkelijk niet uit Phnom Penh komen moesten in hun geboortestad- of dorp gaan stemmen. Veel winkels en restaurants waren gesloten en diegenen die wel open waren zaten volgepakt. Uiteindelijk was er nog wel plek bij onze vaste stek (Sinh Foo), waar ik in elk geval een ruime vegetarische keuze heb. Het duurde extra lang vanwege het personeelstekort die dag. Ik had zin in een ordinaire pizza en gefrituurde aubergine-beignets. Bovendien heb van elk bord wel iets gehad, behalve vlees. Ook de massagesalon, welke onze afsluiter zou zijn, was helaas gesloten. Een goede reden om op tijd naar bed te gaan.

Seca & Enrique

Nari

Pizza Napolitana... dat was lang geleden... heerlijk!

De verkiezingen brachten toch een bepaald gespannen sfeer met zich mee. Met name omdat de enige voorname concurrent van de huidige premier Hun Sen, door een pardon van de Cambodjaanse koning vorige week in Cambodja was teruggekeerd. Sam Rainsy, die tot dan toe 4 jaar lang in Frankrijk in ballingschap had gewoond en van daaruit zijn party regeerde ontketende een golf van enthousiasme bij het Cambodjaanse volk, met name omdat hij zich al eerder populair had gemaakt via Facebook. In 2009 vluchtte hij om politieke redenen (na meermaals met de dood te zijn bedreigd) naar Parijs, waarna hij mede door toedoen van de huidige premier tot 11 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld terwijl hij in ballingschap zat. Deze straf zo ingaan zo gauw hij voet op Cambodjaans grondgebied zou zetten.

Sam Rainsy wordt eervol welkom geheten door "zijn" volk

De politieke aantijgingen werden door de koning uiteindelijk officieel van de hand gewezen. Het pardon van de koning kwam voor Hun Sen op een ongunstig tijdstip omdat deze ook na bijna 30 jaar regeren aan de macht wil blijven om zijn zakken en die van zijn familie te blijven vullen, hiermee de corruptie waar het hele volk al die tijd al onder lijdt in stand houdende en daarmee de rijken rijker maakt en de armen nog armer. In de jaren '90 werd Hun Sen zelfs beschuldigd door de VN van politieke moorden en het aannemen van geld van drugshandelaren voor het financieren van een coup. Reken er maar op dat ook deze verkiezingen grotendeels al van tevoren bepaald waren.

Een van vele aantijgingen van de media op het machtsmisbruik van premier Hun Sen

Dara kwam gisteravond, toen het gerucht dat Hun Sen in Phnom Penh al verloren had, met een grote zak rijst binnen en liet de grote wastobbe vol water lopen. Er waren wat kleine opstootjes uitgebroken en hij wilde het zekere voor het onzekere nemen. "Voor het geval dat ze water en elektriciteit afsluiten en we niet de straat op kunnen" legde hij uit. Ik moest er (als nuchtere Hollander) een beetje om lachen, maar liet hem begaan. Uiteindelijk zal Hun Sen los gezien van de uitslag aan de macht blijven omdat hij het nog net zover heeft kunnen draaien dat Sam Rainsy zich via een maas in de wet, niet kandidaat kan stellen voor premier. Ondanks dat geeft zijn terugkeer Cambodja nieuwe energie en hoop op een betere toekomst.

Tot slot citeer ik nog een paragraaf uit de volkskrant die de situatie duidelijk schetst:

"De oppositie hekelde de corruptie onder Sens regime, en het onrecht met name door het grootschalig inpikken van grond door invloedrijke bedrijven en zakenlieden, waardoor duizenden van hun land werden verdreven. De staatsbureaucratie is bovendien zo groot dat tegenstanders van Sens beleid nauwelijks een kans maken." 

Zo... dat geeft jullie voorlopig wel genoeg stof tot nadenken

Tot gauw!

Kantoorleed voortgezet

Poeh eeh (uitdrukking van Tommie van Sesamstraat)


Het valt toch niet echt mee...zo'n website opzetten. Ik dacht er afgelopen week wel mee gedraaid te komen, maar het viel behoorlijk vies tegen. Ik steek er werkelijk elke vrije minuut in, maar elke keer komt er weer iets bij. De pauze op het werk, de middagpauze thuis, het hele weekend door. Inmiddels ben ik er al een maand mee bezig. Dat komt met name door mijn perfectionistische trekjes. Ik blijf dingen aan't veranderen, waardoor ik die verandering steeds op alle 43 pagina's (!) van de website moet doorvoeren...'n beetje overdrijven mag ik daarbij toch wel? Met een weekje hoop ik toch echt klaar te zijn!

Het begint er steeds meer als een echte website uit te zien!

Afgelopen vrijdag moest ik daardoor opnieuw op de massagetafel. Ik voelde me 'n oud mannetje van tachtig en ik heb reeds een pak warmtepleisters met chilipeper versleten. Zaterdag kwam ik op het idee om de doorgezakte bureaustoel aan de kant te smijten en zette er een keukenstoel met een sierkussentje op de zetel voor in de plaats. Die heeft dan wel geen wielen (welke toch al niet meer deden wat ik wilde en je krijgt van die zwarte strepen op de vloer) maar ik zit precies met mijn knieën in een hoek van 90 graden en een rechte rug. Aangezien ik me geen nieuwe stoel kan permitteren, het proberen waar. En warempel...het resultaat was zondag al te merken. Nek is al iets minder stijf.

Doe nog maar 'n doosje!

Daarnaast dwing ik mezelf nu om elk uur 5 minuten vanachter de laptop te verdwijnen. Ik doe wat strekoefeningen, heb 2 werkbladen met 'kantooroefeningen' van internet geplukt en geplastificeerd op de muur geplakt en ga wat drinken...want zelfs dat vergeet ik. Zelfs op de verjaardag van Outhdom (neefje van Dara) die 4 werd zat ik in kleermakerszit te werken. Het was een Cambodjaanse picknick-verjaardag (geen stoelen, alleen van die matjes op een houten vloer in een hut die op het water uitkijkt. Normaal vind ik dat wel een rustgevend idee, zo dicht bij de natuur, vooral als je doordeweeks in een betonnen stad woont.

Lekker aan het water...

Verjaardagstaart enigzins beschadigd...

Ware het niet dat de halve stad in het wiekent gaat picknicken, dus het gesnater en gekwetter bereikt soms oorverdovende volumes. Ik was blij dat we 2 uur later na het uitblazen van de kaarsjes alweer naar huis konden, ik wou verder en de batterij van de laptop was leeg. Er waren trouwens maar 4 mensen, waaronder de jarige jop zelf, zijn nichtje en grootouders die een stukje taart bemachtigd hadden. Na een ongelukkige beweging lag de taart op zijn kop op de planken vloer, precies op het looppad waar alle vieze kaasvoeten overheen schuifelen. Jammer...ik had net zo'n zin in taart.

kaarsjes blazen...

...weg taart! :-(

Maar oké, volgens Krijn, de sponsor van het domein en de webhosting, heb ik me straks wel ruim 1000 eurie uitgespaard omdat ik de website zelf bouw, al heb ik ook een tienrittenkaart voor de masseur nodig. En omdat het voor het eerst is, moet ik nog veel uitzoeken, dus duurt het logischerwijs wat langer. Ik kan je wel beloven dat het er goed uit gaat zien. Ik verander langzaam in een kantoorpik. Wie weet ga ik straks wel in de 'IT-branche' werken, haha!

Pitchu in de wasmand...jagen op gecko's

Het bezoek aan AAA was deze week helaas wat kort, maar tenslotte werk ik aan de website zodat ik straks meer sponsorgelden voor de kids kan binnenhalen. Ik was wel wat teleurgesteld omdat ik constateerde dat de bouw half stil lag. Reden hiervoor was dat de familie de werklui zelf nodig hadden voor het afronden van hun eigen nieuwbouw, waarmee ze zichzelf gedeeltelijk van inkomen kunnen voorzien door ruimtes te verhuren. Op zich niet zo'n probleem, maar ze hebben nu ook een deel van de toekomstige klaslokaal erbij betrokken en dat was niet de afspraak.

De ramen zijn geplaatst

...maar het klaslokaal wordt ongevraagd tot woonruimte verbouwd!

Er wordt momenteel troep gespoten tegen termieten...jakkes!

Ik sprak Jochen over Skype en die was er behoorlijk pissig over. De Duitse ambassade heeft namelijk een gedeelte van die ruimte al gesponsord en dat kan dus problemen gaan opleveren. Ze willen natuurlijk geen geld in een ruimte steken die NIET voor de kinderen bedoeld is, dus daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Jochen komt komende zaterdag weer terug uit Myanmar, dus moeten we weer opnieuw in overleg. Cambodjanen hebben vaker de neiging om maar gewoon "ja, doe maar" te zeggen, terwijl ze ondertussen gewoon hun eigen plannen voortzetten. Dat wil nogal eens wrijving geven en zo leer je soms op een vervelende manier de mindere kanten van de Cambodjaanse cultuur kennen. Ik hou jullie op de hoogte over de afloop.

De groeten!

Verlovingsfeest & Renovatie AAA hervat!

Hallo alweer,

Even een samenvatting van de meest belangrijke gebeurtenissen vanaf het laatste bericht;

Pitchu's nieuwe rustplek, de badkamer!

Dara's dinerfeestje ter ere van zijn op komst zijnde verjaardag (5 dagen te vroeg!), was voor mij wat minder geslaagd. Zoals gezegd had ik de hele dag staan koken en net voor hun komst kreeg ik de volgende mededeling; "mijn nieuwe collega's weten nog niet dat we een relatie hebben en je moet doen alsof je mijn huisgenoot bent"...verdomme 10 jaar over gedaan om uit de kast te komen, moet ik er weer in! Ik begrijp de culturele druk, maar ik kan dat acteerwerk niet meer opbrengen. Cambodjanen hebben sowieso de neiging om je het hemd van het lijf te vragen, vooral of je getrouwd bent en wat je allemaal doet...dus toen ze er daadwerkelijk waren, ging het wat stroef.

Prestatiegericht Cadeau; een lederen werkmap!

 Ik gedroeg me als 'de huisgenoot,' en na het eten draaide ik me om naar mijn laptop. Ik bootste een nep-werksfeer na, tot zichtbare ergernis van Dara...ik kon me gewoon niet mengen in de gespreksstof. Ik kan dat gelieg niet meer hebben...ik ben wie ik ben, wie dat niet accepteert blijft maar weg! Heb Dara na afloop gezegd dat dit mijn laatste acteer-etentje was, volgende keer zonder mij. Zijn gasten kwamen overigens 'op Cambodjaanse wijze' een uur te laat en waren vervolgens binnen 2 uur weer weg. Kon ik te minste weer opgelucht mezelf zijn!

Aankomst op het verlovingsfeest

 Het verlovingsfeest van Enrique en Seca was mijn eerste "op zijn Cambodjaans" en wat een erg serieuze ceremonie lijkt, is voor de moderne Cambodjaan en zeker voor mij als buitenlandse "Infiltrant" eigenlijk niet meer dan het in ere houden van traditities. Net als Sinterklaas vieren, maar dan anders. Flink wat poespas in de vorm van "formele" gesprekken tussen de ouders van de bruid en de nieuwe echtgenoot, gekleed in een jasje van overdadige fruit offerandes en doorsluizen van envelopjes en eventueel het aanbieden van de bruidsschat. Omdat Enriques ouders inmiddels te oud zijn om te komen, werd hij bijgestaan door zijn Spaanse vriend Daniel, tevens de werkgever van Seca.

Enrique met bos rozen

Ouders van Seca

Zonder heisa omschreven gaat het als volgt; de ouders van de bruid verklaren dat hun dochter geen andere scharrels heeft en normaliter doen de ouders van de bruidegom hetzelfde. Daar wordt dan zo'n kwartier over geklessebest en dan wordt toegezegd (of niet). Dan worden de overdadig versierde manden met fruit aangeboden en eventueel het geld (de bruidsschat) maar dat kan ook later in privé. De toekomstige bruid krijgt een bos bloemen van haar verloofde en dan worden de ringen uitgewisseld en nog een mondvol woorden.

Een van de vele fruitmanden

Bevestiging van het aanzoek

Daarna gaat iedereen in reces voor een uur of 2 en wordt er gegeten. Tijdens de ceremonie worden ook zoetigheden, fruit en drinken aangeboden aan de gasten om de honger tussendoor te stillen. We gingen rond het middaguur naar 'Tonle Bassac', een buffetrestaurant, met gelukkig voor mij een ruim aanbod in vleesloos voer. Dankzij de vloedgolf aan overbodig veel fruit, ging ik daarna met een flinke zak vitaminen en een doosje Cambodjaanse zoetigheden (lijkt 'n beetje op Turks fruit) naar huis. Heb er de afgelopen week heerlijk van genoten. De zoetigheden heb ik mee naar AAA genomen. Wat moet een familie anders met 25 kilo fruit,...weggeven dus!

De ringen...

Nog even saampjes op de foto...klaar is kees!

Alles bij elkaar had het zo'n 4 uur geduurd. De ceremonie zelf had wat mij betreft ook in 5 minuten gekund. "Ik wil met jullie dochter trouwen, vinden jullie dat goed"? Even wachten op de toezegging, bosje bloemen, ringen om...klaar! Al die omslachtigheid, 't kost zoveel tijd en in dit geval ook nog ns behoorlijk wat geld. Dara moest daarna onmiddellijk op weg naar Siem Reap voor zijn werk. De rest van de week zou ik alleen doorbrengen. Een verademing omdat ik een week lang bevrijd zou zijn van zijn wanorde en geknoei, maar zeker ook een gemis in huis.

Dara was in Siem Reap tijdens zijn verjaardag afgelopen donderdag en dat vond ik best sneu, kon er zelfs niet van slapen. Als pleister op de wond kreeg hij als verrassing van zijn collega's in Siem Reap een taart. Dara vond het werk in Siem Reap erg leuk. Zijn collega's daar zijn erg gastvrij en werken samen als één familie. Hier in Phnom Penh is dat wel anders. Dat komt met name omdat ze een bullebak van een Franse manager hebben. Hij behandelt de 'Khmer' alsof ze slaven zijn met geen greintje respect voor culturele verschillen en tolereert geen enkel weerwoord...zijn wil is wet. Dat staat Dara nu al tegen, dus ik weet niet hoe lang hij dat met zijn 'mondige' karakter nog blijft volhouden. Bovendien werkt hij momenteel gemiddeld 12 uur per dag (6 dagen per week), terwijl de officiële kantooruren net als bij ons van 8 tot 5/6 zijn. Voor de overuren krijgt hij geen cent meer. Ondanks dat hij nu bijna het dubbele verdient, had hij met zijn vorige baan enorm veel vrijheid en werkte thuis. Hij had er gemakkelijk nog een parttime baan bij kunnen nemen. We zullen zien hoe het loopt.

Collega's met hun kinderen in Siem Reap

Zondagmiddag zou ik zoals gezegd iets voor "Internationale kinderdag" doen, ware het niet dat er precies één kind te bespeuren was. De anderen waren dat weekend naar hun ouders. Ik heb de tijd nuttig besteed door met Meneer Sopha en Mevrouw Metry van 'Apsara Arts Association' de renovatie door te spreken. Intussen kan ik blij vermelden dat het plafond in het 'meidenverblijf' (zie foto's) er in zit. Deze week is de elektrische bekabeling aan de beurt. Ik vond eigenlijk dat dat eerst zou moeten, maar het gaat met goedkeuren van Jochen, op de Cambodjaanse manier. Overal plastic strips dus...maar vooruit, niet zeuren...er komt schot in de zaak.

Plafond voor betimmering

Jochen komt komende donderdag eindelijk na 9 maanden zelf weer even poolshoogte nemen. Eerst 3 dagen, daarna geeft hij een fotografiecursus in Myanmar en komt hij nog 2 weekjes terug. Als afsluiter van zijn verblijf willen we de renovatie afgerond hebben en officieel laten openen door de Duitse Ambassade, die hebben tenslotte ook $2000,=  gesponsord. Dan zijn we echter nog niet klaar maar komt de volgende uitdaging. Geld bij elkaar sprokkelen voor de inrichting en sponsoren vinden voor de continuering van het project. We moeten iemand in dienst nemen voor het toezicht op de meiden (soort 'Nanny') en de maandelijkse kosten (eten, kleding, schoolgeld voor basisonderwijs et cetera) moeten ook ergens vandaan komen.

Mooi bedekt!

Met name daarom, werk ik momenteel dagelijks aan het afmaken van de website. Ik hoop als ik helemaal klaar ben met de opzet en de Facebook- en twitterpagina, dat de stichting wat beter gaat rollen. We hebben slechts een aantal (om precies te zijn 5) vaste sponsoren, te weinig nog om projecten uit te breiden. We vragen niet om veel. Al kun je maar 2, 5 of 10 Euro (meer mag uiteraard ook ;-)) missen, hier kunnen we er veel voor doen. Aan het eind van dit bericht zal ik je er nog eens aan herinneren.

Afgelopen zaterdag kreeg ik plots maagkrampen. Ik kan me niet meer herinneren hoe lang dat geleden was. Zeker omdat ik geen vlees meer eet, dacht ik dat het risico op maagproblemen te verwaarlozen was. Niet dus! Ik kan me ook geen voorstelling maken waar het van kan zijn, aangezien ik al dagenlang mijn eigen maaltjes kookte...misschien niks met eten te maken. Ik heb ook al 'n dikke week 'n koortslip, dus misschien 'n virusje? Ik nam per uitzondering een 'spasfon', een effectief pilletje. Krampen verdwijnen meestal binnen 'n half uur, ook deze keer.

Omdat 't helpt!

 Nou neemt het hoogst waarschijnlijk niet de oorzaak weg, maar ik had geen zin in gesukkel. Ik neem zelden medicijnen en ook nu heb ik er slechts één geslikt. De mildere krampen van de laatste dagen heb ik op een natuurlijke manier geïncasseerd. Zo licht mogelijk gegeten (rijstsoep met groente en gember), maar ik kon mijn koffie niet laten staan. Ik weet dat het niet goed is, maar ik laat al zoveel dat ik me 'mijn koffie' niet laat afnemen. Vanmorgen voelde ik me al stukken beter, ook de koffie viel goed en ik heb weer boterhammetjes met echte boter, pindakaas en zelfgemaakte mango jam (yummy) gegeten. Nu hopen dat het zo blijft.

Gaat alweer stukken beter!

Ondanks de krampen ben in zondag toch naar de kids gegaan. We hebben 'Mandala's' gemaakt. Voor de leek; cirkelvormige tekeningen die iets over je persoonlijkheid kunnen zeggen of de stemming waarin je verkeerd. De kleuren die je kiest, zeggen iets over je stemming. Het spreekt voor zich dat hoe lichter de kleuren die je kiest, des te vrolijker je stemming. Ik ben verder niet gaan analyseren, dat is moeilijk uit te leggen aan de kids en ze genoten er toch al van...meer is niet nodig!

Kleuren...

...uitknippen en op gekleurd papier plakken

Mooi he?!

De  kleurpotloden die ik de laatste 5 maanden gebruik waren wederom een miskoop. Kocht begin van dit jaar 7 goedkope sets. Omdat ze veelvuldig gebruikt worden, vallen ze regelmatig en ouders met kleine kinderen weten waar ik het over heb. Ze breken van binnen. Vervolgens slijp je ze totdat je een ons weegt en hou je van die 'kleuterpodloodjes' over. Elke keer breekt de nieuwe punt weer af. Weer een les geleerd. Zondagavond liep ik toevallig tegen een aanbieding aan van een goed merk, Staedler. Ik kocht meteen 10 sets (12+goud&zilver gratis) en omdat er een verharde laag om de kleurkern zit, breken ze nauwelijks. Ook de viltstiften die ik 'n hele tijd geleden voor 'n prikje op de markt kocht behoren in de categorie "miskoop". Na 5 keer gebruiken, waren ze opgedroogd. Voor een paar dollar meer, gaan ze wel een jaar mee...uiteindelijk bespaar je dus geld én ellende.

Die rooie is alleen nog nuttig voor kleinduimpje!

Voor 'n paar cent meer; Staedler met ABS (Anti Breek Systeem)

Tot slot nog even teruggekomen op het plan "Redt Apsara Arts Association". Na de verbouwing hebben we een minimum budget nodig om de maandelijkse kosten van de inwonende meiden te dekken. In beginsel 6, later waarschijnlijk meer. Voor 6 kinderen elke dag eten, stroom en water, schoolgeld, boeken en af en toe wat nieuwe kleding. Jochen doet zijn uiterste best om structurele sponsoren te krijgen in Duitsland en ik hoop met "Stichting Cambodja-Kids" daaraan bij te kunnen dragen. Dat hangt mede af van jullie 'support'. Wil je steunen met een eenmalige- of  maandelijkse gift groot of klein, elke euro is welkom en ik zorg er persoonlijk voor dat het goed terecht komt. Maak je bijdrage over op bankrekeningnr. 1539.54.191 (Rabobank) t.n.v. 'Stichting Cambodja-Kids' o.v.v. "Redt AAA" (of je eigen boodschap). Namens de kids en mij alvast hartelijk bedankt!

Pitchu voelt zich helemaal thuis tussen de kids van AAA

Tot snel