Feestdagen & Blijde verrassing!

Hallo allemaal,

Drukdrukdruk met alle voorbereidingen voor Nederland! Even een korte, want ik heb gewoon echt geen tijd. Terwijl ik de dagen begin af te tellen tot aan mijn vertrek, staan de ontwikkelingen hier in Cambodja ook niet stil. Politiek gezien is het redelijk rustig (al was er vorige week een 3e driedaagse demonstratie), maar Cambodja is wederom door watersnood getroffen. Zelfs bij ons in de straat en door heel Phnom Penh (zie foto's en filmpje) was het meerdere keren raak. Het droge seizoen breekt langzaam aan en alweer een reeks nationale feestdagen zijn voorbij. Onder andere het 3-daagse "Phum Benh", een religieus feest ter ere van overleden familieleden, waarbij men offers brengt aan de overleden hongerige geesten. Daarna nog een week geen werk omdat het einde semester was, terwijl de volgende "korte vakantie" alweer op de loer ligt… Waterfestival. Ook al zijn de meeste festiviteiten voor de derde keer op rij afgelast, de vakantie gaat gewoon door.

Met z'n allen eten op het platteland

Gezamelijk offers brengen in de boeddhistische tempel

Aan de oever van de Mekong

Lekker frisse neus halen tussen de groene rijstvelden

Twee jaar geleden ging het feest niet door omdat het jaar daarvoor tijdens de festiviteiten bijna 400 mensen werden doodgedrukt op en om de inmiddels afgebroken voetgangersbrug naar "Diamond Island". Vorig jaar rouwde Cambodja om de dood van de zeer geliefde koning "Norodom Sihanouk" en dit jaar dus om het geld voor de festiviteiten te investeren in de slachtoffers van de watersnood. Al heb ik zo mijn eigen bedenkingen waar dat geld naartoe gaat. Wederom zoals ik al vaker in mijn blog schreef, financieel ongunstigere periodes voor mij want voor de buitenlander in Cambodja geldt; geen werk, geen schijven! En met mijn reis naar Nederland voor de boeg…niet bepaald gunstig.

Kids spelen in de regen terwijl ouders water uit hun huizen scheppen

Geen waterfestival, maar genoeg water!

Om deze reden smeedt ik momenteel een financieel plan voor de toekomst, dat ik in Nederland wil gaan introduceren. Bovendien begin ik het op en neer gereis naar 3 werkplekken meer dan beu te worden. Ik probeer nu de onafhankelijkheid te creëren waar ik al zo lang naar zoek en dat met een eerlijk product, zeg maar een win-win situatie. Tevens kan ik dan mijn tijd efficiënter indelen en extra veel tijd in de activiteiten van "Stichting Cambodja-Kids" steken, wat nu alleen maar in het weekend kan. Daarbovenop komt nog dat ik met dit plan uiteindelijk zelf een flinke duit in het zakje van mijn projecten hoop te kunnen doen, dus dat maakt alles nog extra spannend voor mij. Wat ik precies ga doen hou ik tot aan mijn volgende blogbericht nog even geheim ;-)

Kan nog even niks verklappen

Zondag picknicken...

Met ons vrienden-clubje

Wat een uitzicht…wauw!

Ik kan wel alvast melden (voor de mensen uit Venlo en omstreken) dat er in Venlo op 15 December een kerstactie gehouden gaat worden voor de stichting. Dit is een herhaling van de actie van vorig jaar, georganiseerd door "Spaarkas de Kleplaupers" van "Preuf en praotlokaal de Klep", mijn voormalige stamkroeg. Vorig jaar werd er met het verkopen van kerstdecoraties een mooie boom versierd en maar liefst een bedrag van ruim 200 eurie opgehaald…mooi toch! Dit jaar ben ik er dus zelf bij en zal een een korte presentatie geven over hoe de stichting er nu voor staat en wat de toekomstplannen zijn. Allemaal komen dus! Zet maar alvast in je agenda; Kerstactie Stichting Cambodja-Kids, 15 December 2013 in Preuf en Praotlokaal de Klep, Venlo centrum, vanaf 15.00 uur. Ik kan je ook alvast verklappen dat ik voor eventuele sponsoren (groot of klein) een typisch Cambodjaans cadeautje in petto heb…dus kom en laat je verrassen!

Doe je ook mee met onze actie?!

Daarnaast ga ik nog 4 meet & greets doen voor alle bekenden, vrienden en familie omdat ik simpelweg in tijdnood zit. Kerst en nieuwjaar komt natuurlijk ten goede aan hechte familie, dus dat valt al weg. Dan heb ik nog wat afspraken staan met voor mij zeer speciale relaties, moet ik nog wat belastingzaken oplossen, het nieuwe product promoten en een nieuw paspoort aanvragen. Al met al zul je begrijpen dat die "meet & greets" de enige oplossing zijn om iedereen de kans te geven om even bij te kletsen. De data maak ik dit weekend nog bekend op mijn Facebook pagina en die van de stichting. Ik zal ze ook in het volgende blogbericht "posten". Daarbij komt nog een andere verrassing waar ik geen rekening mee gehouden had en welke nog meer tijd (en hopelijk niet te veel geld) opslorpt;

Ik heb geen sterallures hoor… het is gewoon de enige oplossing!

Dara komt zeer waarschijnlijk mee!!!

In vorige berichten meldde ik nog dat hij in verband met zijn nieuwe baan bij "Sofitel Phokeetra Luxury Hotels" niet mee kon komen. Dara heeft zijn contract als sales manager inmiddels binnen en heeft al een flink aantal nationale feestdagen doorgewerkt om zo snel mogelijk extra vakantiedagen bij elkaar te sprokkelen. Onze lieve vriend Hans, die inmiddels al twee keer bij ons in Cambodja op bezoek was, heeft ons geholpen met de visumeisen en heeft Dara officieel uitgenodigd om in Nederland op bezoek te komen. Hij bevindt zich in een gedegen financiële positie om dat voor ons te doen, waarvoor wij erg dankbaar zijn. De documenten zijn vandaag per express-post aangekomen en Dara deze week te horen of zijn vakantie goedgekeurd is. Dan als een dolle de visumaanvraag doen, met nog een pittig gesprek voor de boeg en dan hopen dat hij de "sticker" in zijn paspoort krijgt. Onze hoop is groot en we zijn positief gestemd… en nu flink duimen!

Nu alleen deze sticker nog!

Die positieve gestemdheid was niet van meet af aan, moet ik eerlijk bekennen. Toen Dara me pardoes vertelde dat hij mee ging, reageerde ik vreemd genoeg met ontzetting. Ik werd kwaad want ik ben eigenlijk best een "control freak". Ik had in mijn hoofd al alle dagen in Nederland uitgestippeld en nu moest hij zonodig roet in mijn eten gooien. We hebben daarop 2 dagen lang niet met elkaar gepraat (schaam schaam!) en Dara was helemaal teleurgesteld. Nadat ik besloot om eens rustig aan tafel te gaan zitten en mijn controle te laten varen, hebben we rustig aan het plan in elkaar gesleuteld en sloten weer vrede… aaah, gelukkig!

Planning laten varen en loslaten

Bij wijze van stoom afblazen zijn we op de daaropvolgende zaterdag voor het eerst sinds ruim een jaar, weer eens op stap gegaan. Samen met Seca en Enrique. Eerst naar de travestieten-shows bij "Blue Chili" en daarna stampen op pompende beats in "Pontoon Club"…het was heerlijk, al moesten we op de terugweg door rivieren van straten, soms tot kniehoog. Het hield maar niet op met regenen en tegen alle verwachtingen in hielden onze brommers het vol totdat we thuis waren. Daarna moesten we allebei keihard lachen van verwondering dat we ook de nukken van moeder natuur hadden doorstaan. Inmiddels loopt alles en Dara probeert met alle pijn en moeite zijn schrabbers bij elkaar te houden, want dat is niet bepaald zijn sterkste kant! Als alles goed gaat komt hij wat later, waarschijnlijk op 21 december, dus net op tijd om eens echt kerstmis mee te maken… en vrieskou, hihi!

Hoezo attitude?!

Je ziet soms bijna geen verschil

Dara met een van de toppers

In tha club…!

Hier hou ik het vandaag bij, want mijn hoofd en agenda zitten momenteel tot aan mijn vertrek bomvol…het moet maar even. Ik probeer mijn hoofd (en maag) rustig te houden met meditatie en Boeddhistisch gedachtegoed, maar het lukt niet continu. Ik kan niet beloven dat ik snel weer schrijf, maar minimaal nog een keer voor vertrek. Tot dat moment…

Dit kevertje kwam ik deze week nog tegen…formaat volkswagen!

De mazzel!

Uit het slop, richting reisdoel!

Beste bloglezers,

Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.

Kort maar krachtig!

Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)

Links; Osama met sik en een "big smile"

Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.

Ja...gooien maar!

Aan de lopende band

Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.

Grote kinderen worden weer klein!

Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".

...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!

De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.

Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.

De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.

Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!

In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!

Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!

Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.

Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)

Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.

Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"

Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.

Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!

Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!

De handen waren sneller dan mijn lens!

Ouwe bekende; "Capri sonne"

Met z'n zessen voor de laptop

Ook 'n oreo?! Yammie!

Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.

De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin

Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!

Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!

Ik lig liever hoog en droog!

Ik wacht netjes totdat het droog is!

Tot gauw
 

Verkiezingen & evaluatie verbouwing AAA

Hallo lieve lezers,

Het werd wel weer eens tijd voor een update...nietwaar? Ik ben druk bezig geweest en ook om mij heen is er behoorlijk wat aan de gang. Laat ik bij het begin beginnen.

Jochen is inmiddels al weer 2 weken weg en de renovatie is klaar. De ruimte voor de kids is erg mooi geworden, maar dat heeft behoorlijk wat inspanning gekost. Niet zozeer voor de werkers die het hebben gerealiseerd maar vooral om het geheel in goede banen te leiden. Zoals ik laatst al vertelde heeft Jochen vaak goeie ideeën om een plan te realiseren (hij heeft ook voor de sponsoren gezorgd), alleen zijn die "westerse" plannen niet zomaar om te zetten naar Cambodjaanse ideeën en maatstaven. Het vraagt om strikte coördinatie en evaluatie en dat met veel regelmaat.

De door ons gesponsorde lampen met energie zuinige LED-peren

Duitse ambassade (hoofdsponsor) heeft de ruimte inmiddels officieel opgeleverd. Ik kon er helaas niet bij zijn, ik moet gewoon werken doordeweeks. De oplevering moest een week uitgesteld worden, want er was nog geen stroomkabel gelegd en er zat nog geen spet verf op de muur. Dat is een van de redenen waarom ik zelf nooit geld van de stichting zou investeren in een gebouw van een andere organisatie. Ik investeer slechts in de belangrijkste levensbehoeften van de kids, (studie) materialen en verhuisbare inboedel, zodat ik eventuele problemen met huisvesting altijd een stap voor ben. Langetermijn-denken is geen overbodige luxe in Cambodja.

Een van de 4 ventilatoren... op de net gesauste muren

Ik zal je even uitleggen hoe de vork in de steel zit met Cambodjanen die een non-profit organisatie runnen. Dat heb ik de afgelopen drie en half jaar wel geleerd. Het enige verlies dat "Stichting Cambodja-Kids" zou kunnen lijden zijn $ 200 aan ventilatoren en verlichting (zie bovenstaande foto's). Ik zou het desnoods nog van de muur kunnen schroeven en thuis opslaan. Enfin... Cambodjanen zijn in essentie erg betrokken bij het lot van de mensen om hen heen. Kennissen, vrienden, buren... iedereen kan zonder aankondiging binnenvallen. Je kunt zonder meer aanschuiven voor een maaltijd, vooral in de dorpen waar iedereen elkaar kent en bijna iedereen arm is. Gastvrijheid is eerder regel dan uitzondering, al is het in grote steden wat minder omdat mensen elkaar (net zoals in elke grote stad) vaak nauwelijks kennen. Er is echter een ding dat bij elke Cambodjaan bovenaan staat en dat is zijn familie. Familiebanden worden van kinds af aan sterk aangetrokken en in een land waar geen sociale voorzieningen zijn heb je vaak ook geen andere keus.

De ramen zitten erin

Ook de familie van AAA vormt in deze geen uitzondering, hoe cru het ook mag klinken. Toen hun hoofdsponsor zich eind 2012 compleet terugtrok was er paniek in de tent! Wie betaalt nu de rekeningen en wie zorgt voor eten? Ik kan je eerlijk vertellen dat de familie zelf niet arm is, die kunnen zichzelf goed redden. Als ze zelf geen inkomsten kunnen genereren zal de Apsara school gesloten moeten worden, maar kunnen ze nog altijd het grondstuk verkopen waar de school en hun huis op staat. De grondprijzen in Phnom Penh zijn momenteel erg hoog en de familie heeft een behoorlijke lap. Dat is zogezegd hun pensioen en ook een "appeltje voor de dorst" voor hun kinderen. Net zolang als er in Cambodja geen sociale zekerheid is en een Cambodjaanse familie zelf niet behoorlijk kan overleven van hun inkomsten, zullen ze ook geen buitenstaanders ondersteunen. Dat zou in het geval van AAA kunnen betekenen dat de kinderen die er nu nog verblijven uiteindelijk terug naar hun uitzichtloze situatie zouden moeten. Sinds september verblijven er nog maar 3 van de 9 inwonende kids bij de familie. Ze slapen in het huis van de familie op de vloer... nog altijd beter dan geen slaapplek, maar toch reden tot bezorgdheid.

Sreynit oefent met Apsara-makeup 

De zorg van Stichting Cambodja-Kids gaat vooral uit naar deze kinderen. Samen met "Engel brauchen Fluegel E.V." van Jochen hopen we met ingang van September van dit jaar 7 kinderen onder te brengen in het gerenoveerde vertrek. De drie kids die er al wonen en nog eens vier die staan te springen om terug te komen. Net zolang er geen geld is om de maandelijkse kosten hiervoor te dekken, kan de ruimte niet gebruikt worden. De familie wil hier niet voor betalen. Jochen is momenteel met een sponsor-wervingsactie bezig voor deze vaste lasten en ook ik probeer het via de nieuwe website, Facebook en andere "social media" rond te spreken. Sponsorgelden van donateurs van "Cambodja-Kids" worden uitsluitend en rechtstreeks gebruikt voor de kinderen. Voor directe levensbehoeften (electriciteits- en waterverbruik van de ruimte, maaltijden, schoolgeld, kleding) en educatieve doeleinden. Daarnaast wordt er een zo groot mogelijk "potje" gereserveerd voor het realiseren van ons eigen ontwikkelingscentrum. Ons streven is om binnen 5 jaar de plannen klaar te hebben om vervolgens een eigen pand te bouwen of huren, gerund door lokale werknemers.

Langetermijn-plannen... ons eigen ontwikkelingscentrum

Jochen heeft de lonen voor de eigenaresse en haar dochter inmiddels stopgezet omdat ze tussentijds zes woonruimtes hebben bijgebouwd die al verhuurd worden, dus kunnen ze al grotendeels in hun inkomsten voorzien, wat ook de uiteindelijke bedoeling was. Het is bovendien moeilijk aan sponsoren uit te leggen als je loon betaalt aan eigenaren van een school. Ze waren er uiteraard niet zo blij mee en hadden gedacht nu elke maand een extra zekerheidspremie te kunnen innen, maar het was een duidelijk signaal van Jochen om te laten zien dat voor niets alleen de zon op gaat. Je ziet het, ontwikkelingswerk kan soms behoorlijk moeilijk zijn. Tot zover even een evaluatie van het "reilen en zeilen" bij AAA, in het kader van de transparantie naar potentiële sponsoren toe. Die openhartige eerlijkheid zal ik zo houden!

Transparantie... we spelen open kaart met onze sponsoren!

De afgelopen 3 weken ben ik met regelmaat slachtoffer geworden van de uitbundige en zwaar overdreven verkiezingscampagnes en parades. Aanhangers van politieke partijen blokkeren met duizenden het toch al verschrikkelijke verkeer en zorgen er daardoor voor dat je voor een 4 kilometer lange trip naar huis een uur nodig hebt. Na 'n keer of 8 begon ik me er behoorlijk over op te fokken... "rustig Leon", zei ik tegen mezelf... diep ademhalen! Toch verrekte moeilijk hoor soms... geduld houden als je na een lange werkdag naar huis wilt. Al helemaal met de achterliggende gedachte dat iedereen toch al weet wie er gaat zegevieren. Als het niet op de eerlijke manier gaat, stelen ze wel wat stemmen hier en daar. De corruptie blijft hier nog wel een tijdje aanhouden.

Uitgerekend nu ik zo gezond bezig ben, heb ik verleden week behoorlijk last gehad van een bijna vergeten kwaal uit mijn alcoholisten-verleden... AAMBEIEN! Ik zal je de details besparen maar ik kan je vertellen dat ik het niemand gun. Ik kan me nog als gisteren herinneren dat ik na een zuipfestijn tijdens carnaval ("vastelaovend" voor de Venlonaren onder ons) eens een hele nacht bij mijn tante in bad heb doorgebracht omdat ik het gevoel had dat ze gingen exploderen... en de volgende dag gewoon weer vroeg in de ochtend aan de "schnaps". Ik zou niet weten waar ze nu vandaan komen want ik druk zelfs niet tijdens het Po*pen! Met aambeien is het net als met herpes; als je ze (het) eenmaal hebt, kom je er nooit meer vanaf...

Die heb je hier niet... dan maar zonder!

En nu het goeie nieuws; Ilona Claassens heeft de Nijmeegse 4-daagse met haar rolstoel helemaal voltrokken, een waanzinnige prestatie. Vooral de 7 heuvelen waren erg zwaar en het was behoorlijk warm schreef ze nog in een persoonlijke mail. Helemaal geweldig is het feit dat Ilona van deze gelegenheid gebruik maakte om voor onze stichting hier een sponsor evenement van te maken. Ze heeft ongeveer 600 euro (!) opgehaald. Daar kunnen we hier heel veel mee doen. Twee duimen omhoog, petje af en een dikke zoen voor Ilona. Prachtig meid, we zijn trots op je! Kijk ook nog eens op de speciale Facebook pagina die ze ervoor maakte, voor een overzicht en bijbehorende foto's. Klik hier

Ilona met haar moeder tijdens de 4-daagse

De nieuwsbrief-functie op de nieuwe website van "Stichting Cambodja-Kids" werkt inmiddels ook. Donaties kunnen reeds met "paypal" gedaan worden of via een bankoverschrijving. Binnenkort is ook betalen met "iDeal" mogelijk en we onderzoeken nog het "mobiel doneren", voor kleine bedragen vanaf 1 euro... dus voor iedere beurs wat! Ik krijg de youtube filmpjes nog niet geïntegreerd, daar werk ik momenteel aan. Ook de FAQ (veelgestelde vragen) is in de maak. Voor de rest is het een volledig werkende website met vooral veel foto's en achtergrondinformatie. Ik wacht nu alleen nog op voldoende aanmeldingen voor de nieuwsbrief. Dit is behoorlijk wat werk en het zou zonde zijn als de meter op 4 aanmeldingen zou blijven steken. Ik beloof je dat we je maximaal 3 a 4 keer per maand zullen mailen, waarschijnlijk maar eens per 2 weken, dus waar wacht je nog op...? We hebben al meer dan 2000 hits, dus daar kan het niet aan liggen. Volg alle ontwikkelingen en klik hier om je in te schrijven op de homepage.


Met mijn rug- en nekpijnen gaat het stukken beter, met name omdat ik sinds vorige maand een nieuwe bureaustoel heb. Mijn stichtingsbestuur vond dat ik die stoel wel verdiend had na een flinke besparing op de website, die ik geheel zelf (met wat online hulp) in elkaar gezet heb. Hij ziet er erg luxe uit en zo voelt hij ook, een genot voor mijn lijf. Desondanks was hij voor westerse begrippen erg betaalbaar, amper 70 euro. Dat bedrag heb ik zelf al ruimschoots uitgegeven aan mijn gang naar de masseur en de stoel zal zijn aanschaf dubbel en dwars waard blijken, daar kunnen jullie op rekenen.

Voormalige situatie...ai!

Nieuwe situatie...wat een comfort!

Vorig weekend heb ik met de kids van AAA zelf tollen gemaakt. Met een oude cd, flessendop, knikker en een cd-kleurplaat zijn we flink aan het werk geweest en hebben oud "speelgoed" doen herleven. De week ervoor hebben we een terugkerende favoriet - glitter-tekeningen - gemaakt. Zo zie ik de kids opbloeien terwijl ze bezig zijn... soms zijn ze zo geconcentreerd bezig dat je een speld kan horen vallen. Een genot om mee te maken. De tollen waren zo'n succes dat ik ze ook op de kleuterschool gemaakt heb. Mijn Cambodjaanse collega's vragen zich af waar ik de dingen vanaf tover... simpel, boeken en internet natuurlijk. Kijk maar eens naar het filmpje... Sreylee laat je zien hoe goed de tol werkt!

Glittertekening van Samona

Knikker in het gat lijmen

Kleurrijk plaatje en dop op de voorkant

Iedereen is geconcentreerd bezig

Een grandioze opruim-woede maakte deze week deel uit van een nieuw inzicht. Tijdens het lezen van het boek "time-management for dummies" gingen er allerlei toeters en belletjes in me rinkelen. Hoe creëer ik meer tijd zonder meer te werken. Plannen! Een doelenlijst (50 stuks!) maken voor de komende 10 jaar, indelen in 4 categorieen (binnen 1, 3, 5 of 10 jaar), dan een selectie van de 12 belangrijkste (3 uit elke categorie) maken en een actieplan opstellen. Prioriteiten stellen en onnodige zaken links laten liggen. Zo eeh... dat verschaft meer duidelijkheid in je willen, kunnen en doen dan je je kunt voorstellen. Zo doende eerst orde op zaken door al het papier-, computer-, en huishoudelijk spul uit te zoeken (is nog niet helemaal af, pfff!) en me van alle zooi ontdoen. Ook hier heb ik inmiddels behoorlijk wat bulk opgebouwd. Mijn bureau was twee dagen later een plaatje uit de Ikea showroom, heerlijk.

Tijd voor orde op zaken

Afgelopen donderdag kreeg ik de schrik van mijn leven, maar dan in positieve zin. Dara kwam thuis van zijn werk en ik was nog steeds bezig met de documenten op mijn laptop. Dat beestje is inmiddels de 4 jaar gepasseerd en op sterven na dood. Zoveel gebruikt dat de muispad een zwarte slijtvlek (zie foto) heeft, een aantal toetsen hamerslagen nodig hebben om te reageren en hij om de haverklap uitvalt door oververhitting als ik meer dan 2 programma's tegelijk gebruik. Vorige week nog kocht ik van ellende een ventilator-platform voor extra koeling en een los toetsenbord, klaar om het orden-gevecht met honderden digitale documenten aan te gaan.

Overzichtelijk en opgeruimd "werkstation"

Enfin... Dara gaat voor me staan met een blauwe iOne tas, en ik had het nog niet door. "Happy Birthday, for you!", zegt ie ineens. Hij haalt een witte doos uit die tas waar "Apple" op staat... ik denk, die maakt een grapje en houdt me voor de gek met een lege doos van iemand anders. "Doe normaal zeg ik", maar hij drukt me de doos in mijn handen. "For you", nogmaals... De doos voelt vol aan en ik kijk erop en lees "Mac Book Air"..."nee zeg ik, doe niet zo gek" en geef hem de doos terug..."dat kun je niet doen, je bent gek en ik ben pas over 2 dagen jarig". Na eerst 10 minuten autistisch naar de doos hebben zitten kijken, maakt hij hem open en drukt me het 1,3 kilo lichte ding in mijn handen. Ik leg hem op mijn bureau en kijk er weer naar. Ik ben helemaal uit mijn doen en weet niet wat ik ermee moet, tot Dara het mat zilveren apparaat openklapt en zegt... "druk op de aan-knop". Binnen 3 seconden is hij opgestart en de batterijduur... ook niet te geloven; 10 tot 12 uur... wauw!

Wauw... met mijn sterrenbeeld als achtergrond!

Inmiddels van de schrik bekomen (4 dagen later) begin ik het nut en de "wow-factor" van Apple te begrijpen. Mijn principiële aversie ten opzichte van alles wat Amerikaans is smelt langzaam weg en ik begin het heel erg handig te vinden. Bovendien heeft Dara er zijn spaargeld van meer dan een jaar in gestoken. Van schrik had ik niet eens "dankjewel" gezegd. Die schrik was niet om de prijs of het product maar om het gebaar. Ik vind het moeilijk om cadeau's van anderen aan te nemen en dit is voor mij ook een geste die heel veel over onze relatie zegt.

Een cadeau kan een mooie bevestiging zijn voor je relatie

Met mijn verjaardag (afgelopen zaterdag) was de halve stad leeggelopen. Mensen die oorspronkelijk niet uit Phnom Penh komen moesten in hun geboortestad- of dorp gaan stemmen. Veel winkels en restaurants waren gesloten en diegenen die wel open waren zaten volgepakt. Uiteindelijk was er nog wel plek bij onze vaste stek (Sinh Foo), waar ik in elk geval een ruime vegetarische keuze heb. Het duurde extra lang vanwege het personeelstekort die dag. Ik had zin in een ordinaire pizza en gefrituurde aubergine-beignets. Bovendien heb van elk bord wel iets gehad, behalve vlees. Ook de massagesalon, welke onze afsluiter zou zijn, was helaas gesloten. Een goede reden om op tijd naar bed te gaan.

Seca & Enrique

Nari

Pizza Napolitana... dat was lang geleden... heerlijk!

De verkiezingen brachten toch een bepaald gespannen sfeer met zich mee. Met name omdat de enige voorname concurrent van de huidige premier Hun Sen, door een pardon van de Cambodjaanse koning vorige week in Cambodja was teruggekeerd. Sam Rainsy, die tot dan toe 4 jaar lang in Frankrijk in ballingschap had gewoond en van daaruit zijn party regeerde ontketende een golf van enthousiasme bij het Cambodjaanse volk, met name omdat hij zich al eerder populair had gemaakt via Facebook. In 2009 vluchtte hij om politieke redenen (na meermaals met de dood te zijn bedreigd) naar Parijs, waarna hij mede door toedoen van de huidige premier tot 11 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld terwijl hij in ballingschap zat. Deze straf zo ingaan zo gauw hij voet op Cambodjaans grondgebied zou zetten.

Sam Rainsy wordt eervol welkom geheten door "zijn" volk

De politieke aantijgingen werden door de koning uiteindelijk officieel van de hand gewezen. Het pardon van de koning kwam voor Hun Sen op een ongunstig tijdstip omdat deze ook na bijna 30 jaar regeren aan de macht wil blijven om zijn zakken en die van zijn familie te blijven vullen, hiermee de corruptie waar het hele volk al die tijd al onder lijdt in stand houdende en daarmee de rijken rijker maakt en de armen nog armer. In de jaren '90 werd Hun Sen zelfs beschuldigd door de VN van politieke moorden en het aannemen van geld van drugshandelaren voor het financieren van een coup. Reken er maar op dat ook deze verkiezingen grotendeels al van tevoren bepaald waren.

Een van vele aantijgingen van de media op het machtsmisbruik van premier Hun Sen

Dara kwam gisteravond, toen het gerucht dat Hun Sen in Phnom Penh al verloren had, met een grote zak rijst binnen en liet de grote wastobbe vol water lopen. Er waren wat kleine opstootjes uitgebroken en hij wilde het zekere voor het onzekere nemen. "Voor het geval dat ze water en elektriciteit afsluiten en we niet de straat op kunnen" legde hij uit. Ik moest er (als nuchtere Hollander) een beetje om lachen, maar liet hem begaan. Uiteindelijk zal Hun Sen los gezien van de uitslag aan de macht blijven omdat hij het nog net zover heeft kunnen draaien dat Sam Rainsy zich via een maas in de wet, niet kandidaat kan stellen voor premier. Ondanks dat geeft zijn terugkeer Cambodja nieuwe energie en hoop op een betere toekomst.

Tot slot citeer ik nog een paragraaf uit de volkskrant die de situatie duidelijk schetst:

"De oppositie hekelde de corruptie onder Sens regime, en het onrecht met name door het grootschalig inpikken van grond door invloedrijke bedrijven en zakenlieden, waardoor duizenden van hun land werden verdreven. De staatsbureaucratie is bovendien zo groot dat tegenstanders van Sens beleid nauwelijks een kans maken." 

Zo... dat geeft jullie voorlopig wel genoeg stof tot nadenken

Tot gauw!