Uit het slop, richting reisdoel!

Beste bloglezers,

Eindelijk ben ik uit het slop genaamd "lichamelijk ongemak" gekropen. Na mijn pijnlijke hemorroïden-aanval meer dan drie weken duurde moest ik het bij wijze van afsluiting vorig weekend nog even bekopen met een spoedgriep. Spoedgriep? Wat is dat? Ik heb het beestje maar een naam gegeven maar wat me vorig week vrijdag overviel kwam als de bliksem en was (gelukkig) weer bijna net zo snel verdwenen. Ik gaf rond 4 uur les op de kleuterschool en had een vreemd "mondgevoel", het was alsof het water vreemd smaakte. Op weg naar mijn laatste parttime karwei vóór het weekend, maakte een vreemd duizelig gevoel zich van me meester. Gedurende de les (dit keer volwassenenonderwijs) voelde ik mijn lichaamstemperatuur stijgen en een onaangename spier- en hoofdpijn (bekende symptomen) naar binnen sluipen. Thuis aangekomen was mijn temperatuur binnen twee uur naar bijna 39 graden gestegen. Ik nam een grieptabletje (meestal gebruik ik niks omdat ik dat onzin vind), want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het onbehagen warempel compleet verdwenen, vreemd... Ik vermoed dat opgehoopt slaaptekort de dader was. Wel was in de nasleep zo goed als al mijn energie opgebrand, dus ik besloot om me de rest van het weekend rustig te houden. Waarschijnlijk had mijn lichaam dat 'n keer nodig.

Kort maar krachtig!

Ik ging die zondag wel naar de kids, want die kijken altijd uit naar mijn komst en ik wilde ze niet teleurstellen. De week ervoor had ik behoorlijk wat werk gestoken in het maken van stresspoppetjes. Ballonnen vullen met bloem door een trechter, aanstampen met een stokje (pfff... flink onderschat, zo'n 20 minuten per stuk) dichtknopen en versieren. Na het vullen van 6 ballonnen zag ik eruit als een dopedealer wiens zak met handel zojuist geknapt was, haha. Het was wel lachen, we hadden er zelfs een moslim bij met hoedje en sik en noemden hem bij wijze van grap "Osama". En voor de Islamitische lezers onder ons (zou zomaar kunnen) niet meteen sikkeneurig worden hè...! Ik ben multicultureel ingesteld en stem niet op Wilders, maar hou wel van een goede grap ;-)

Links; Osama met sik en een "big smile"

Omdat mijn energieniveau niet zo degelijk was had ik vorig weekend niet zoveel zin en kracht om een heel knutselproject op te zetten, dus werd het origami... ook leuk. Eigenlijk had ik nog een veel leukere verrassing voor erna... pannenkoeken! Ik had het beslag al thuis geklopt en ging met nog meer materieel op pad als voor een complete kampeertrip. Na het vouwen van een serie origami figuren haalde ik mijn pan tevoorschijn, wat vreemde blikken uitlokte. Ik goot wat olie in de pan, daarna wat beslag en na het stollen gooide ik de pannenkoek door de lucht en ving hem weer netjes op zijn andere kant weer op... je had die gezichten eens moeten zien. De volwassenen hadden ook lont geroken en schaarden zich bij de kids.

Ja...gooien maar!

Aan de lopende band

Er ontstond een klein fabriekje. Ik legde de reeds voldane meellappen op een bord, dat werd vervolgens verwisseld voor een leeg bord en verdween de eetkamer in. Daar werd het ruim besmeerd met de chocoladepasta en gecondenseerde (zeer zoete) melk die ik uit mijn tas getoverd had. Werd opgerold, in tweeën gehakt en zorgvuldig op een kartonnen bordje geplaatst. Een ding werd ik een beetje sacherijnig van. Cambodjaanse kinderen zijn erg beleefd en nederig tegenover de ouderen en lieten ze voorgaan in het verorberen van de eindresultaten.

Grote kinderen worden weer klein!

Toen er al 10 koeken verdwenen waren en er nog geen einde zichtbaar was, werd ik een beetje kriegel en riep ze een halt toe. "De volgende eten jullie zelf", riep ik luid genoeg, zodat ook de volwassenen het konden horen. Ik zag wat verwarde blikken heen en weer schieten tussen de kids en de graaiende volwassenen, maar dat kon me niet schelen. Soms heb ik maling aan die culturele nederigheid, de pannenkoeken waren tenslotte voor de kinderen bedoeld en niet voor de reeds goed doorvoede oudere monden. Volwassenen kunnen in Cambodja soms best egoïstisch zijn en kinderen zeggen onderdanig "ja en amen", maar die vogel gaat dus niet op als ik er ben. Dan maar een potje breken... al is het tegen wil en dank! De kids genoten er met volle teugen van, misschien stiekem zelfs een beetje meer door mijn "actie".

...mensen ook eens aan een ander denken en niet alleen hun eigen behoeftes bevredigen!

De ruimte voor de kids is helaas nog niet in gebruik (zie onderstaande foto met de toekomstige inwonende kids, ten tijde van de oplevering in Juli 2013, sorry voor de Duitse inscriptie) en het tijdstip wordt nog uitgesteld tot eind oktober. Het zit namelijk zo: De familie van AAA gaat met een aantal kids op "werkbezoek" voor zes weken (vanaf de 2e week van september) in Korea. Ze zijn ingehuurd door een grote Koreaanse firma en gaan aldaar dagelijks vier Apsara shows opvoeren. De vluchten, eten en accommodatie worden vergoed, en reken maar dat de familie daarbovenop nog een flinke vergoeding krijgt, anders zouden ze er niet aan beginnen.

Op die manier kunnen ze zelf in hun financiële behoefte voorzien wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Zo hoeft daar geen sponsorgeld in gestoken te worden, wat ik met "Stichting Cambodja-Kids" ook überhaupt niet van plan ben. Alles is en blijft uitsluitend voor de kids! De school moet gedurende die periode helaas wel dicht omdat Metry en haar dochter er niet zijn en zonder onderwijzers is er natuurlijk geen les mogelijk. Ik blijf wel voor de overgebleven kids activiteiten toen tijdens die periode. Jochen heeft tussentijds bijna alle sponsoring voor de vaste lasten van de kids bij elkaar gekregen.

De website heeft tussentijds door mijn "bezige-bijen-bestaan" wat achterstand opgelopen. Ik heb geen updates meer gedaan, dat is dus het volgende punt op mijn agenda. Ik krijg de youtube functie maar niet aan de praat en ik moet nog een "in 't zonnetje" pagina maken. Hier komen alle initiatieven op te staan die mensen organiseren ten behoeve van de stichting. Dat hebben ze immers verdiend en is een leuk voorbeeld voor mensen die ons in de toekomst zouden willen helpen met een sponsorevenement. Ik hou je op de hoogte.

Youtube... handig, nou moet het alleen nog werken op mijn website!

In de tussentijd ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis naar Nederland. Ik ben normaal niet zo'n planner maar omdat ik niet veel tijd heb, zit er niets anders op. Ik heb ruim drie weken, maar het is niet zomaar vakantie. Ik wil onder andere wat activiteiten organiseren voor de stichting en ik heb wat dagen nodig om samen te zijn met de mensen die me liefs zijn en dan zijn de ruim drie weken die ik heb eigenlijk nog veel te kort. Bovendien ben ik er in de tijd van kerst en nieuwjaar, dus dan word ik al opgeslokt door familie... reken maar!

Binnenkort; ruim 3 weken lang tulpen, molens, klompen en kaas!

Ik moet daarnaast nog wat administratieve zaken regelen zoals een nieuw paspoort en belastingzaken en dan blijft er al niet veel meer over. Ik heb mijn vliegticket overigens al zes weken geleden geboekt, maar wil de precieze datum niet noemen. Ik verwacht een omgekeerde cultuurschok want ik ben Venlo inmiddels ontgroeid. Ook een lichamelijke omschakeling qua weer (leef al bijna 4 jaar in een tropisch klimaat) staat me te wachten, dus wil ik de eerste dagen in rust acclimatiseren en bijkomen van de reis. Daarna zal het wel een circus van evenementen gaan worden, totdat ik weer vertrek.

Ticket is geboekt; retour Bangkok-Amsterdam met Eva Air (Taiwan)

Ik ben op een idee gekomen hoe ik de hordes mensen die ik ken, de kans kan geven om een glimp van me op te vangen en effe bij te kletsen. Nee ik heb geen sterallures en ben geen filmster (al klinkt dat in de vorige regel zo), maar iedereen die ik ken bezoeken zit er nou eenmaal niet in. En zo kwam ik op het volgende; Ik ga een aantal "meet & greets" te organiseren. Ik zit te denken aan 3 á 4 middagen en/of avonden bij mijn favoriete stekjes. Mijn oude stamkroeg "De roeije liew", inmiddels verhuisd en omgedoopt tot "Kefee de klep" leek mij alvast een leuke.

Het nostalgisch ingerichte "preuf en praotlokaal de klep"

Daarnaast misschien nog bij "Motown music cafe" op een rustig tijdstip en eventueel bij de nieuwe "Wijnbar XO" van Mark en Frank. Dit lijkt mij een leuke manier om iedereen even te zien en om effe te knuffelen uiteraard. Ik kan helaas geen rondjes geven, want dat geld hou ik liever voor de kids en ik heb in eerste instantie geen vetpot om mee te nemen. Ik neem aan dat iedereen zich wel een betaalde consumptie kan veroorloven voor een potje kletsen met mij. Ik laat het jullie spoedig weten. Moet nog wat data prikken (verschillende tijdstippen en dagen, ook voor de lui met onregelmatige diensten!) en dan maak ik er een Facebook pagina voor aan.

Mijn (in het verleden) favoriete "swingcafe" Motown!

Afgelopen zondag had ik een film-middag voor de AAA-kids gepland. Disney-klassieker; "Ariël, de kleine zeemeermin". In de jaren '90 wel honderd keer gezien met Bendji en Jamilla, mijn (toen nog) kleine neefje en nichtje. Sreynit, een van de inwonende meisjes, had vorige week toevallig een Engels boekje van deze bewuste film en dus heb ik hem meteen gedownload. Het was overigens de eerste keer dat ik hem in het Engels zag, best vreemd als je die nNederlandse liedjes uit je hoofd kent. Zakken chips, oreo koekjes en (ja, ook een echte klassieker) "Capri sonne". Je weet wel; die aluminiumfolie drinkzakjes met rietje, waarbij de kans dat je rietje er aan de andere kant weer uitkomt (dus twee gaatjes) of dat je helemaal onder het zoet-plakkerig goedje komt te zitten als je er per ongeluk in knijpt, boven de 35% ligt. En ja hoor...allebei gelukt!

De handen waren sneller dan mijn lens!

Ouwe bekende; "Capri sonne"

Met z'n zessen voor de laptop

Ook 'n oreo?! Yammie!

Desondanks, of misschien juist daarom, was het heerlijk om te zien hoe ze ervan genoten. Mijn mac-book op een stoel en allemaal (Cambodjaanse stijl) in de kleermakerszit. Ze hebben de film muisstil afgekeken. Als afsluiter nog een half uur "Charlie Chaplin", dat werkt overal ter wereld voor alle leeftijden, het blijft tijdloos. Ik was zo stijf als een hark en had een houten kont, toen ik mezelf anderhalf uur later uit de knoop haalde.

De 3 jarige Lyly geniet van Charlie Chaplin

Daarna heb ik het nog een keer dunnetjes overgedaan bij Raksmey (pleegdochtertje van Jochen) thuis met de kids uit haar "woonpark". Ik moest het geld voor haar schoolboeken nog afleveren, dus heb ik daar meteen een combinatiebezoek van gemaakt. Acuut werd er een poedelnaakt baby'tje bij me op schoot gezet (moeders was met het avondeten bezig) en daar zat ik dan nog 'n keer ruim een uur als geïmproviseerde oppas voor zeven. Dit keer zongen we kinderliedjes (in het Engels) die ik voor de kleuterschool gebruik (zie voorbeeld hier beneden) en na ruim een uur was het alweer etenstijd. Het was een heerlijke dag, niet alleen voor de kids!

Pitchu heeft er inmiddels een tweetal nieuwe hobby's bij; op tafel slapen en paraplu's aanvallen, waarvan de foto en het filmpje die volgen getuige zijn. Intussen regent het hier nog wel even vrolijk door (tot ongeveer half november) en Pitchu weet inmiddels ook dat ze niet over de drempel mag als het balkon nat is, in verband met vieze voetafdrukken op de vloer... ja sommige tics leer je je baasje nooit af, hihi!

Ik lig liever hoog en droog!

Ik wacht netjes totdat het droog is!

Tot gauw
 

Ziekenboeg in de tropen!

Hallo lieve lezers,

'n Dag na mijn laatste bericht begon ik me wat zwak te voelen. Tegen de avond had ik een rode kop, begon te hoesten en ervoer pijn door mijn hele lijf...hellup, griep! Nou is er voor griep eigenlijk geen echt middel op de markt (mensen denken vaak van wel) omdat het een virusinfectie is. Het heeft ook geen snars te maken met kou of op de tocht staan, wat menig mens ook niet kan geloven. Zo is koorts een goed teken van je lichaam. Het verhoogd de temperatuur om stoute bacteriën te vermoorden. Griep krijg je door een verlaagde weerstand...zie hier, het is rondom 35 graden en ik ben blij met elk verkoelend zuchtje wind en ik krijg toch de griep.

Dat ik te laat naar bed ging en nog maar 4 uur slaap over had na het schrijven van mijn laatste verhaal...dat werkt weerstand verlagend. Dus begon de ellende na het uit de lucht plukken van 'n paar onvriendelijke bacillen die mij ongetwijfeld op een afstandje gade hadden geslagen...en subiet van de gelegenheid gebruik maakten om de zaak te "verzieken". Ondanks de wetenschap dat pilletjes niet helpen, slikte ik wat paracetamol-achtig spul tegen hoofd- en lijfpijn en een groen langwerpig ding tegen slijmvorming, tezamen met een doos strepsils. Ik ging de rest van de week werken met mijn nek vol tijgerbalsem en een Cambodjaanse sjaal in plaats van een stropdas om mijn nek!

Zo stond ik voor de klas (let op; foto in scene gezet!)

Later zou blijken dat een natuurlijk middeltje dat ik voor Dara's keelproblemen in Thailand kocht (Kamillosan spray) wonderbaarlijk verzachtend werkte. Het is een verzameling etherische olieen waaronder kamille, pepermunt, salie, anijs, dennennaald, bergamot en eucalyptus. Het enige niet natuurlijke ingredient is Methyl Salicylate...vergelijkbaar met de werking van paracetamol. Het heeft een wat sterke smaak, maar o zo verzachtend...het blijkt zelfs te helpen tegen nervositeit. Kost in Cambodja slechts $5,=. Zal in Nederland ergens tussen 10-15 eurie zijn...de moeite waard, en baadt het niet, dan...?!

Geweldig spul en ook nog eens grotendeels natuurlijk

Nu een ongemak dat ik de laatste keer verzweeg en wat me enig schuldgevoel heeft opgeleverd. Toen we de laatste keer naar het strand gingen, was Pitchu wederom loops. Ik heb haar als een bodyguard bewaakt en hordes zwerfhonden weggejaagd. Twee redelijk kolossale exemplaren bleven stug volhouden, ik kon amper relaxen in mijn boek. Ik besloot mijn duurbetaalde fles water als wapen te gebruiken, wat na 2 uur "kssst, kssst" roepen beter bleek te werken. De volgende ochtend sloot ik zo behoedzaam als mogelijk de deur van de bungalow, want Dara en Seca sliepen nog, om vervolgens op het strand te gaan mediteren. Toen ik terugkwam trof ik Pitch aan temidden van de 2 honden die ik daags tevoren bruut had weggejaagd. Verdomme!...riep ik gechoqueerd uit. Het waren grote honden, maar dat was de eerste keer ook geen probleem geweest.

Wat nu...? De deuren waren waarschijnlijk open gewaaid door de zeebries en ik wist niet wat er tijdens mijn meditatie gebeurd was. Ik had met Dara al besloten om haar te steriliseren, maar we hadden besloten te wachten tot ze niet meer loops was. Na 'n week wachten besloten we afgelopen woensdag tot een bezoek aan de dierenarts. Ik had al gelezen dat er een "morning-after-pil" in de vorm van inenting bestond, maar daar kleefden te veel onaangename risico's voor Pitchu aan vast...waaronder zelfs kanker...dacht het niet. Ik kreeg 'n app-bericht van Dara dat hij met de dierenarts had besloten om de baarmoeder te verwijderen.

Op de operatietafel...arme schat!

Ik kreeg meteen een inzinking en twijfel sloeg toe. 'Weet je het zeker?', vroeg ik Dara. 'Absoluut', verzekerde hij me. 'Ze blijft nog steeds interessant voor reutjes en ze kan er nog steeds plezier aan beleven...alleen kan ze niet meer drachtig worden', zei hij overtuigd. 'OKÉ dan', zei ik aarzelend, 'als jij het zegt, zal het wel'. In mijn hoofd voelde ik me een moordenaar, een aborteur...maar ik wist dat het te zwaar zou zijn voor Pitchu om na zo'n korte tijd opnieuw te werpen...en dan pups van een vreemde en nog grotere (strand-/ zwerf-) hond. Ik heb me ondanks de overtuiging dat het de beste keus was, twee dagen behoorlijk rot gevoeld, want na de operatie bevestigde de dierenarts dat ze drachtig was...al waren het niet meer dan minuscule bloedklompjes. Pitchu is inmiddels bijna volledig hersteld. Al met al een hele ziekenboeg hier dus.

Maria belde me met een trieste mededeling. Haar plannen om tot eind maart te blijven konden niet doorgaan. Haar gezondheidsproblemen beginnen haar parten te spelen. Allereerst kan ze allesbehalve normaal eten omdat ze een vergrote alvleesklier heeft. Daarnaast begint haar heup op te spelen. Ze loopt met de dag slechter, met name omdat ze last van botontkalking heeft. Haar Italiaanse arts heeft haar aangeraden zo spoedig mogelijk terug te komen. Er zit een grote kans in dat ze aan een kunstheup moet gaan geloven. Zij maakt zich alleen maar zorgen om de kids, in het bijzonder Pet, die ondanks een opklaring nog vrij zwak is. Wat zal er gebeuren als haar extra aandacht wegvalt? Ik kan hooguit een keer per 2 weken poolshoogte gaan nemen, dus het is afwachten. Maria vertrekt 3 maart...ik hoop dat het met haar gezondheid allemaal goed komt.

Door het kleien van vorige week kwam ik afgelopen zaterdag op het idee om pizza te gaan maken...alles vers natuurlijk. Ondanks dat ik de hele week heb liggen blaffen, had ik geen zin om de hele dag plat te blijven liggen. Ik ben gaan winkelen voor ingrediënten, wat behoorlijk prijzig uitviel. Alleen de kaas al kost een vermogen hier...maar vooruit, niet klagen. Verse tomatensaus gemaakt. Alle verse ingrediënten gesneden en zelfs het deeg op de authentieke manier met de hand gekneed. Geduldig wachten totdat het gerezen is en opnieuw kneden. Het was inmiddels te laat geworden om naar Apsara te gaan, dus besloot ik om het tot maandag uit te stellen. Zondag zou ik met Maria nog naar de kids gaan en maandag was "Meas Bokchea", een belangrijke boeddhistische feestdag. Dit keer was ik blij met de extra vrije dag, kon ik tenminste 'n beetje uitzieken.

Zoals de echte pizza-bakker het doet

Ik had geen oven (bij AAA hebben ze er wel een), dus hoe moest ik nou pizza bakken? Ik kwam op het idee om ze in mijn anti-aanbak-pan te bereiden. Werd zowat overal op internet afgeraden...maar ik ben en blijf eigenwijs, en wat denk je? Heerlijk! Dara en ik hebben allebei een hele opgepeuzeld. De eerste was wat donker omdat ik eerst de techniek moest beheersen, maar was er niet minder lekker om...ik hou wel van knapperig, net als "die pizza vanne Mario, fantastico crossa", haha!

uit de pan...

op het bord, snufje oregano...

In stukken knippen en oppeuzelen...hmmm!

Zondag ben ik samen met Maria en Savon (Cambodjaans meisje, ex-medewerker van het hotel waar Maria altijd logeert) naar het weeshuis gegaan. Ik had het geheel wat vertraagd, want ik had zojuist een grote woordenwisseling met Dara gehad. Hij was thuisgekomen terwijl ik achter mijn laptop rapporten voor school aan't maken was en een pan water op het gas stond. Die pan water was voor hem bedoeld, want voor zijn keel drinkt hij alleen nog gekookt kraanwater, op advies van de dokter. Dara is paranoia wat betreft gas en denkt dat de gastank elk moment kan ontploffen. Je leest inderdaad vaak in de krant en op internet dat er hier en daar weer een gasexplosie is geweest met grote brand tot gevolg. Mensen zijn hier niet verzekerd (ik wel) en worden soms opgesloten in het gevang voor het veroorzaken van een brand omdat ze de schade niet kunnen betalen en omdat de brandweer hier corrupt is en alleen komt blussen als je vooraf belooft dat je flink wat geld betaald.

Als er brand uitbreekt in Phnom Penh...dan brand het ook flink!

Enorme ravage na gasexplosie door kookgasfles

Ik begrijp zijn gedachtegang, maar ik word paranoia van zijn politiegedrag hieromtrent. Deze discussie (oké ik had de helft van het water laten inkoken, maar was niet van plan om het helemaal te vergeten) duurde zowat 'n uur, waarbij we bijna besloten om uit elkaar te gaan, wat natuurlijk een belachelijk gegeven is. Desalniettemin kosten deze discussies mij enorm veel energie omdat Dara niet kan inzien dat ik de intentie heb om het gas uit te maken zodra ik het huis verlaat. We zien wel hoe het euvel verder afloopt.

OKÉ...het weeshuis! De kids waren weer hartstikke blij dat we er waren. Pet was een beetje teleurgesteld dat Pitchu er niet bij was, maar begreep dat ze eerst beter moet worden. Veel kids waren wederom weg, met de zusters naar een kerk in de stad. Ook Maria krijgt er langzaam slechte zin van omdat de zusters vooraf niet zeggen of er plannen zijn, ooit een grote bron van frustratie voor mij en dat is begrijpelijk. Daar sta je dan met je zak brood (en ik met een schooltas vol knutselspul) en plannen voor een leuke zondag. Ik heb me inmiddels voorgenomen mijn verwachtingen in te perken...is de teleurstelling ook meteen minder. Eerst domino spelen...voor miniprijsjes (kauwgum, stukje zeep, ballon, etc.), ze zijn verdomme fanatiek...hoe klein ze ook zijn, gokken zit Aziaten in het bloed!

Cambodjaanse kinderen leren al op jonge leeftijd kaartspelletjes

Daarna besloot ik om wat gezichtjes te gaan schminken. Zonnetje, hartje, poes...etc. Niet professioneel, want het zijn maar 6 kleuren en niet te mengen, maar toch leuk. Toen viel inmiddels de bus binnen met de rest van de kids en hadden we alle drie onze handen vol. Maria kreeg het brood niet snel genoeg gesmeerd, Savon onderhield de fanatieke bende gokkers met domino en ik kreeg een horde gezichten voor de kiezen. 2 uur lang raakte ik niet uitgesmeerd, want eens geschminkt bleven ze terugkomen voor uitbreiding. Horloge erbij, gezichtje op de hand, kortom eindeloos plezier...heerlijk. De schemer viel en dat betekende dat we alweer huiswaarts moesten, wilden we de verkeersdrukte mijden. Het duurde echter nog 10 minuten voordat het afscheid rond was. Ik gaf Raksmey (de oudste) nog een flinke zak aardbeien-/ bosbessenwafeltjes en ik schoot toch nog stiekem een kiekje met mijn mobiel, kon het niet laten...

Met 6 kleuren...

...moet je improviseren

Maandag was het tijd om de kids van AAA te gaan verrassen met pizza's bakken. Eerst vroegen ze zich af wat ik nou moest met die tas vol bakjes groenten, saus en een deegroller. Toen het woord "pizza" viel was het enthousiasme nier meer te stuiten. Eerst deed ik het voor met de eerste plaatpizza die ze zelf mochten beleggen. Daarna mocht eentje (eerst tossen) het deeg voor de 2e rollen (terwijl de 1e al aan 't schroeien was) en liet ik ze lekker aanmodderen.

Rollen...

...rommel erop...

 Het duurde wel verdomde lang want de oven van de Apsara school is er eentje uit het stenen tijdperk (gasoven), we zaten hem met z'n allen gaar te kijken. Gasovens verwarmen niet gelijkmatig dus op sommige plekken was ie n beetje erg knapperig en op andere zacht. De tweede lukte beter omdat die in het midden van de oven op een rooster had mogen klaarzweten. Doch het belangrijkste, de smaak was niet te versmaden...er was geen kruimel meer over.

IS IE NOU NOG NIET GAAR!?

...SMULLEN!!!

De website van "Stichting Cambodja-kids" is in de "hermaak" gegooid. Krijn Kok, een bekende van de zus van Tineke, de Secretaris van Stichting Cambodja-kids en tevens een van mijn beste vriendinnen, wil de website kosteloos voor ons gaan maken...helemaal te gek. Zo kunnen wij in elk geval weer een trapje hoger klimmen en de stichting nog bekender maken. Het wordt tijd. Binnenkort zal ik nog wat meer over Krijn schrijven en over de website, we gaan er hard aan werken. Jij alvast bedankt krijn...je hulp wordt zeer gewaardeerd!

De ouders van Dara komen op 16 maart voor het eerst sinds 8 jaar naar Cambodja op bezoek. Zo lang heeft Dara  (en ook zijn zus) ze ook al niet meer gezien. Ze wonen bij zijn oudste zus en diens man in de Verenigde Staten (Californië). Ik ben benieuwd naar het weerzien en eerlijk gezegd ook naar hun reacties op het feit dat Dara met mij samenwoont...en niet met een Cambodjaanse vrouw. Ze weten het natuurlijk wel, maar het blijft vreemd en moeilijk cultureel aanvaardbaar. Ik heb meteen van die gelegenheid gebruik gemaakt om via hun een E-reader te laten meebrengen. Die zijn hier niet te krijgen (en laatst in Thailand kon ik ze ook al niet vinden) omdat er in Azië geen markt voor is. Bestel je ze online dan zijn ze al gauw 100 dollar duurder.

Dit is em, niet veel bijzonders...is ook maar om te lezen!

Ik ben het beu om boeken uit te printen, te kopen en mee te slepen. Op de E-reader kan ik honderden boeken opslaan en hij weegt 200 gram en het leest net als papier. Het is namelijk geen LCD scherm, maar E-ink. Het beeld word met witte en zwarte puntjes geladen en gebruikt daarna ook geen stroom. Deze heeft een ingebouwde LED verlichting die uiterst zuinig is zodat je ook in bed kunt lezen zonder dat je je partner stoort. De batterij is het unicum, die gaat tot maar liefst een maand lang mee op een lading, met het licht aan...zonder dus nog langer. Ik ben geen voorstander van Amerikaanse producten en ook niet zo van technologische snufjes maar ik doe dit ook uit milieutechnisch (papier=boom) oogpunt. Elk geprint boek kost me gemiddeld 3 tot 5 dollar en de Nook Simple reader met Glowlight  kost 120 dollar. Met beschermhoes en BTW (Amerikanen tellen dat er verdomme later pas bij, kwam ik nu achter) kost hij me 150. In Nederland koop je daar nog geen 5 goeie boeken voor, dus tel uit je winst...hij is inmiddels besteld en over een weekje of drie landt hij (samen met Dara's ouders, haha) in Phnom Penh. Ik hou je op de hoogte.

Mijn huidige leesvoer, diep psychologisch!

Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!