Dubbel bezoek & kindergevangenis

Hallo mensen in het kouwe kikkerlandje...

Zaterdag 23 maart

Ik zweet me hier te pletter terwijl jullie de lente ingaan onder nul. Sprak zojuist mijn moeder, tante en andere bekenden nog op facebook (soms toch nog ergens goed voor) over de vrieskou die voor morgen weer te verwachten is...belachelijk! Ik vind het moeilijk om me voor te stellen hoe koud het in Nederland ook alweer kan zijn. Terwijl ik dit schrijf zit ik onder een plafondventilator in een eethuisje in Siem Reap achter een (hete...je denkt hij is niet goed snik) kop koffie, vers limoensap met ijs en een grote fles water. Dara is even aan 't werk voor diverse hotels, zijn ouders zijn naar de tempels en dus heb ik ff tijd om dit (op mijn mobieltje!) te schrijven.

Veel succes ermee...brrr!

In het weekend na mijn laatste bericht had ik weer een flinke woordenwisseling met Dara. Opnieuw over het gas. Dit keer was het eigenlijk terecht want ik had brood geroosterd en de pan daarna op klein vuur door laten smeulen. Ik probeerde uit te leggen dat de overkill aan waarschuwingen er langzamerhand ook een rol in spelen. Hoe vaker je de dingen tegen iemand herhaalt, des te averechtser het resultaat. Voorheen gebeurde het nooit, nu al 3 keer in een maand.

Ik was hem voor door te zeggen als hij met de relatie wilde stoppen hierom...hij dat maar moest doen. Van binnen draaide mijn maag van opwinding. Mijn bloed borrelde en ik wilde schreeuwen. Dara ging de deur uit. Ik liet bewust mijn telefoon thuis en vertrok ook. Ik moest eruit. Ik stapte op de brommer en reed een uur lang richtingloos Phnom Penh uit, net zolang totdat mijn gemoederen begonnen te zakken. Op de terugweg besloot ik naar Apsara te gaan, waar ik mijn boek over liefde (general theory of love, hoe ironisch klinkt dat) uitlas terwijl de leerlingen dansten en de traditionele instrumentale Apsara-muziek mij langzaam kalmeerden en op mijn gemak stelden. Ik heb een tekening gemaakt om mezelf te herinneren aan het gas, gelamineerd en op de tegels geplakt.

geheugensteuntje tegen gasparanoia

De toekomst van AAA is nog steeds onzeker omdat er nog geen sponsor is voor de school. Jochen doet zijn uiterste best...we hebben elkaar beloofd dat we alles in werking zullen stellen om in elk geval voor de kids die bij een eventuele sluiting dakloos zullen worden te zorgen...hoe, dat is tot nu toe nog niet aan de orde maar wel een realistisch scenario. Jochen komt begin April om wat knopen door te hakken. Tot die tijd wacht ik de nieuwe website van de stichting af en hoop dan wat meer sponsoren te kunnen werven.

Vorige week zijn Dara's ouders op het vliegveld van Phnom Penh geland. Dara wachtte ze samen met zuslief, schoonbroer en neefje op en ik kwam na met Pitchu op de brommer omdat de auto vol was. Ze verwachtten nogal de nodige bagage. Allereerst kwam ik net te laat aan...de verwerking op de luchthaven gaat vlug in Phnom Penh...er zijn ook maar 4 gates. Dus voor Jan...stond ik daar, kon ik weer terug naar het huis van z'n zus. Niet zo'n beste 1e indruk voor je schoonouders dacht ik nog.

Dara met zijn ouders op de markt in Siem Reap

Toen ik aan kwam tuffen werd net de laatste doos naar binnen gesleept. De bagage leek wel voor een voetbalteam...vroeg me af hoe ze in de auto hadden gezeten.Vanuit de VS mag je 50 kilo(!) p.p. meenemen...flinke portie vergeleken met een miezerige 20 kilo die je afgemeten uit Europa mag vervoeren. Herinner me nog dat mam vorig jaar €15O mocht bijbetalen voor 6 kilo overgewicht. Zo te zien hadden ze kosten nog moeite gespaard om die 100 kilo ook werkelijk mee te nemen.

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht, maar ik werd hartelijk begroet en kreeg een zak chocola overhandigd waar je "U" tegen zegt. Beetje "over the top" (wel 4 kilo) en erg lief bedoeld...we gaven de helft aan zijn zus, ook beter voor mijn lijn. Heb al elke dag wat naar binnen gesnoept, dus...In Cambodja is homoseksualiteit nog altijd een moeilijk onderwerp. Er is een bepaalde "culturele" verwachting dat kinderen trouwen, voor ouders zorgen als die de pensioenleeftijd bereiken (pensioen hebben ze hier nauwelijks...hooguit overheidspersoneel) en later op hetzelfde kunnen rekenen als ze zelf oud zijn. Kinderen zijn dus niet te verwachten in dit geval. Toch fluisterde Dara's mam me op een onbewaakt moment toe dat ze dankbaar was dat ze mij als schoonzoon had. In Cambodjaans gemengd met gebrekkig Engels gaf ze me te kennen dat ze nu 'n 2e zoon  heeft en 3 kleindochters, de 2 van haar oudste dochter en Pitchu! Ik moest erom lachen maar het raakte me wel. 

Mijn e-reader is ook ongeschonden aangekomen, zij het met een laagje condens...de kou van het bagageruim in de vlieger. Inmiddels heb ik mijn oude leesverslaving weer opgepakt...wat wil je ik heb een "illegaal" leespakket gedownload met wel 600 Nederlandstalige boeken. Een verademing aangezien meer dan 95% van mijn leesvoer in 't Engels was. Wist gewoon niet waar te beginnen. In het weekend heb ik slechts zitten bladeren en zondag had ik plots een goed boek te pakken.

Nieuwe aanwinst, vers uit Amerika

"Open", de biografie van Andre Agassi...ja de tennisser! Ik hou totaal niet van sport, maar ik dacht ineens terug aan mijn jeugd toen de enige sport die me op tv beviel tennis was. Samen met mam keek ik soms uren achter elkaar naar tennistoernooien op tv...juist wanneer hij speelde. Ik had nooit durven denken dat een tennisser zulk een pakkend boek zou kunnen schrijven. Het gaat ook niet alleen om tennis...juist niet. Het gekke aan het hele verhaal is dat hij tennis haatte...als 6 jarige werd hij al door zijn vader gedwongen uren per dag te trainen, hij moest en zou de beste tennisser van de wereld worden...of hij nou wilde of niet. Dat maakt het zo interessant. De talloze keren dat de pers hem slecht maakte...en dan weer prees, zoals het altijd gaat als je wint of verliest. Het is met een ongekende openhartige eerlijkheid geschreven...niemand wordt gespaard...ook hijzelf niet. Meer vertel ik niet...LEZEN zou ik zeggen! Ik las het 436 pagina's tellende boek in 4 dagen uit.

Aanrader!!!

Ik herlees nu een boek uit mijn jeugd, toen ik lezen nog haatte. Ik moest het lezen van school...net zoals Andre van zijn vader moest tennissen. Een van de hoofdredenen waarom ik zo'n hekel aan school had. "Het achterhuis" van Anne Frank. Ben al op de helft en kan me er geen woord van herinneren...op het feit na dat het over een joods meisje uit de 2e wereldoorlog gaat, dat uiteindelijk...de rest weten jullie ook wel, als je op school 'n beetje hebt opgelet! Nadat ik de middelbare school opgaf in 1996 (ik was 21) kreeg ik juist ineens een sterke behoefte om te lezen. Ik was op zoek naar mezelf en kon nu lezen wat ík wilde. Dat was (en is nog steeds) vooral psychologisch en filosofisch voer, inspirerende biografieën behoren hier ook toe en ook boeddhistische filosofie mag zeker niet ontbreken. Ik lees amper romans...dat komt nog wel als ik ouder (is geen vooroordeel) ben. 

Herinneringen aan 2e klas MAVO

Ik wil nu vooral zoveel mogelijk weten over de psychologie van de mens. Uiteraard haal je dat niet uit boeken, doch je combineert het gelezene met de alledaagse ervaring en probeert er overeenkomsten in te vinden, wat me aardig lukt. Zoals de bulk kinderpsychologie die ik inmiddels al verslonden heb, me echt op weg helpt. Ik zie dingen in mezelf als kind en de kinderen om me heen die ik nooit eerder zag. Mensen interesseren me...thrillers en horrorverhalen lees ik zelden, die kijk ik voorlopig nog wel op DVD! Ik las me in 4 jaar tijd letterlijk "uit de kast", Koninginnedag 2000...ik zal het nooit vergeten.

Ik op Koninginnedag 2000

De klei die ik laatst voor de kids had gemaakt (dit sluit totaal niet aan op wat ik zojuist schreef, maar goed) was één plakboel geworden en de kleuren vervaagd. Ik was er uren mee bezig geweest en wilde het niet zomaar kieperen. Dus met wat extra bloem heb ik het geprobeerd weer op te kalefateren. Alle kleuren bij elkaar gekwakt, water, bloem en zout erbij...klonters! In de blender gestopt...één groene smurrie. Opnieuw opwarmen...shit...blijft plakkerig. Pak meel naar de klote (sorry voor de taal), 2 uren van mijn weekend weg en een berg afval voor Jan...ja die...soms zit het mee...soms krijg je er 'n punthoofd van! Ben uiteindelijk met de kids maar sjablonen gaan spuiten...ook leuk. Volgende week (dit weekend ben ik er dus niet) gaan we weer pizza bakken. Ze blijven er maar naar vragen...das niet gek als je weet hoe lekker ze smaken!

Veel werk voor Jan L*L...

Tussendoor kreeg ik nog spontaan bezoek uit Venlo. Evelien Saris, ook een vriendin van Inge (bestuurslid van de stichting) en Nicole die in 2010 hier was had me via facebook gevraagd voor een "meet". Ik vind het heerlijk als ik na lange tijd weer eens plat Venloos kan ouwehoeren dus spraken we af bij "top banana", 'n leuke backpackers-tent. Na mn werk aten we een hapje en kakelden we uren aan een stuk. Een Engels reisgenootje kwam erbij en ze had een beetje wateroogjes. Ze had net een hele "happy pizza" gegeten.
Voor de leken...een pizza met wiet erop...berucht en beroemd onder de toeristen in Cambodja. Van 'n halve ga je meestal al behoorlijk spacen en het resultaat was duidelijk...ze was op een andere planeet beland. Ik kan het me nog herinneren van de tijd dat ik vaker spacecake at...je hebt er weinig controle over en je moet het maar laten gaan, de dag erna voel je het nog...en je slaapt als 'n blok beton

Het was behoorlijk grappig. Wij praatten verder in dialect want ze kon toch niks volgen en hielden ondertussen een oogje in 't zeil. We verhuisden naar de overkant waar een leuke band stampende Rowwen Hèze-achtige muziek speelde. Moeilijk om niét op te bewegen...er werd warempel nog bier gegooid ook! De Engelse meid knapte er zichtbaar van op en was weer even op onze wereld. We kletsten nog wat op het dakterras en ik nam ter afsluiting mijn eerste glas bier sinds Inge hier was...5 maanden geleden...en meteen weer hoofdpijn, ook de dag erna. Weer een teken om er helemaal mee te kappen, ik heb het echt gehad en ik vond er ook echt niks meer aan. Twee dagen later aten we nog een keer samen in het vegetarisch restaurant bij mij 2 deuren verderop, volgens Evelien het lekkerste dat ze tot nu toe in Azië at (en dat zonder vlees), waarna we afscheid namen. "Het was erg gezellig Lientje...hopelijk kom je na je avontuur in India nog 'n keer op bezoek."

Afgelopen donderdag weer een onaangename verrassing. De zogenaamde Montessori kleuterschool waar ik werk had einde semester. Maandag dus geen werk en ook een flinke verandering in de lesstruktuur. In eerste instantie voor mij een opluchting...geen boeken meer, maar de kids aan het praten krijgen. Eindelijk op mijn manier, dacht ik. Jammer dan! Allereerst zijn alle kinderen helemaal van hun stuk gebracht, klasjes uit elkaar gerukt en door elkaar gemengd. En nu mogen ze geen Cambodjaans meer spreken... Alleen maar Engels...we hebben het hier over kinderen tussen 2 en 5! Een half uur lang in het Engels tegen ze praten en dan moeten ze een kwartier oefenen, alsof ze verdomme op het voortgezet onderwijs zitten. Ik ben geen erkend leraar maar ze snappen hier geen ruk van de ontwikkeling van kinderen.

Alle kids waren uit hun doen en ik nog meer. Ik blijf lachen en lief doen zodat ze zich op hun gemak voelen, maar van binnen wil ik schreeuwen, brullen als een leeuw...mijn sterrenbeeld! Ik moet snel iets anders vinden anders schiet ik nog 'n keer uit mijn slof. Ik weet dat mijn suggesties in de wind zullen worden geslagen omdat de ouders van deze kids "resultaat" willen zien, en snel ook. Mijns inziens verandert het steeds meer in een peuter-/kleutergevangenis en daar weiger ik aan mee te werken. Ik moet maar zien waar het schip strandt.

Ik was blij dat ik voor vrijdag al een snipperdag had gevraagd omdat de ouders van Dara naar Siem Reap wilden. We moeten toch wat "quality time" met ze doorbrengen en zo slim als Dara is, regelde hij via zijn werk een chique 4-sterren hotel. We hebben 2 nachten 2 luxe kamers en hoeven er maar eentje te betalen en dat tegen flinke korting. Een enorm ontbijtbuffet, ook voor deze vegetariër uiterst interessant, is inclusief. Vanmorgen ging ik reeds over de streep met brood én omelet én fruit én luxe muffins, maar hup...vakantie.
De enige voorwaarde is dat Dara 2 uurtjes moet besteden met de manager van het hotel om hem het boekingssysteem te leren dat hij hem verkocht heeft. Ik heb de halve dag aan het zwembad gelegen en we hebben ook onze lunch daar genuttigd. Wel wat prijziger maar een tuktuk naar het centrum zou de besparing van een lokaal restaurant te niet doen omdat we 4 km buiten het toeristengedruis liggen.

Even weg van de stress...

...zeer nette kamer voor weinig!

Pitchu mocht helaas dit keer niet mee omdat er geen honden in het hotel mogen. Ze logeert bij Seca, daar kunnen we gerust over zijn. Pitchu is wel de oude niet meer sinds de operatie. Ze is honds-lui (hihi), verwelkomt me minder vaak als ik thuis kom (tenzij ze weet dat ze mee naar buiten mag), eet als een bouvier en wordt vet. De dierenarts had er al voor gewaarschuwd.

Pitchu met reeds bredere rug

Dat mollige vind ik niet zo erg, hoop alleen dat haar spontaniteit weer terug komt. Ze wil niet meer spelen met Lou-lou, de reu waar ze puppies van had en bij Seca thuis schermt ze vals haar territorium en eten af voor Seca's 3 honden. Wie een poging waagt, krijgt een ferme afstraffing...inclusief haar eigen dochter.
Ik zit inmiddels al bijna 3 uur in het eethuisje op Dara te wachten, die nog 2 afspraken bij andere hotels had. Het is inmiddels donker, ik heb al een bordje verse loempiaatjes achter de kiezen en het loopt vol hier...het nachtleven komt op gang...

Proloog (zoals aan 't eind van een boek);

Ik zit nu in de ontbijtzaal met mijn ereader en wacht op Dara met zijn ouders en oom. Vanmiddag weer terug naar Phnom Penh (7 uur in de bus...bah!)...nog even om het geheel af te maken:

Dara's afspraken liepen gisteravond ruim uit...ik besloot om 8 uur toch mijn eten te bestellen. Het eetcafé zat vol en om dat ik alleen een tafel bezet hield, besloot ik bij een man van rond de 60 aan te schuiven...'n ouwe backpacker. Ik wilde hem niet storen dus ik las in mijn boek. Hij sprak me aan en vroeg of ik in Cambodja woonde (ik zie er waarschijnlijk niet zo uit als de doorsnee toerist) en wat ik deed. Ik vertelde hem de korte versie van mijn relaas totdat hij zei; "dus je bent Nederlander?". Niet om een accent, want dat heb ik niet, maar omdat hij Nederlandse woorden op mijn e-reader zag. Hij had ook totaal geen accent (veel Hollanders overduidelijk wel) omdat bleek dat hij sinds zijn 5e al in Engeland opgroeide. Zijn vader bleef Nederlands tegen hem spreken en hij bezoekt regelmatig familie. Sinds zijn pensionering reist hij veel en hij moest het gesprek helaas beeindigen omdat hij de volgende morgen vroeg weer verder moest. Jammer...

Knus in de tuktuk gepropt

Zoon en moeder poseren

In het eetcafeetje

Vaak als ik Nederlanders Engels hoor praten (en dat hoor je duidelijk), blijf ik in het Engels door praten en peil ze eerst. Alhoewel het mijn medelanders zijn heb ik niet altijd zin in een gesprek...al helemaal niet bij die van het soort "ik krijg nog een dollar van je want ik heb gisteren een drankje minder gehad", op dat soort Hollandse zuinigheidsquotes knap ik af. Dan maar geen Nederlands praten...wachten op interessanter volk!
Toen Dara uiteindelijk tegen negenen aankwam, had hij het eten verdomme nog eerder dan ik. Hij gebruikte zijn communicatieve charmes hiervoor, wat hem duidelijk gelukt was...dondersteen! Onderweg naar het hotel zei Dara dat ze onze kamers hadden ontruimd omdat het hotel overboekt was. Ik was best pissig want ik hou er niet van als ze aan mijn spullen komen (onthechten Leon!)

Die geërgerde houding verdween snel. Ze hadden ons met z'n 5en in de koloniale suite ondergebracht zodat ze 2 andere boekingen konden voldoen. 60m2 luxe...2-kamer-suite met jacuzzi, 2e toilet, massieve tropisch hardhouten meubelen en vloeren en zelfs een bar. Beetje te decadent voor mij maar wel leuk voor 'n nachtje. Omdat ik er toch was besloot ik om dan maar in de jacuzzi te gaan baden...wat leidde tot een heerlijke nachtrust.

In een koninklijk bed...

...jammer voor de bossen, al dat tropisch hout...

compleet met bar...

en vergeet de jacuzzi niet!

Die rust werd voor de 2e opeenvolgende morgen wreed verstoord door luidruchtige Koreanen...wat een ongemanierd rauw volk. Vóór 6 uur al ruziën, over de gangen schreeuwen en bonken op deuren terwijl elke kamer een discreet belletje heeft. Nou ben ik rond deze tijd toch al op om te mediteren, maar het is toch irritant...word liever door het alarm gewekt. Ik kan me voorstellen als je op vakantie een uurtje langer wilt blijven liggen, je uit je vel zou springen of terug schreeuwen...maar ja...verdraagzaamheid Leon, besluit ik dan weer.

Tot gauw

'n Weekje d'r tussenuit!

Even een kort bericht vóór vertrek:

Na alle sores van de laatste weken ben ik klaar voor een weekje vakantie...al is het met een dubbel gevoel. Het is nu half 2 en over ruim 'n uur springen we in de tuktuk richting "Phnom Penh International Airport". Dat "International" mag best weggelaten worden want er mogen niet eens grote chartervliegtuigen landen. Ze hebben precies geteld 4 gates en er wordt (i.v.m. de enorm groei in de toeristische sector) hevig gespeculeerd over een nieuw vliegveld. Dat het er gaat komen is zeker, men wil alleen nog niet kwijt waar. Dit in verband met de run op grond, die in een nieuw ontwikkeld gebied vaak het 10-voudige meer waard kan worden...soms nog meer!

Over dat dubbele gevoel gesproken; We hebben Pitchu en de puppy's gisteravond al met de tuktuk (in de stromende regen) naar Seca gebracht, waar ze de komende week hun onderkomen hebben. We missen haar (en de pups) nu al. Daarnaast ben ik nog steeds lichtelijk ongerust over het geheel. Seca is een echte dierenliefhebster, daar ben ik niet zo bang voor. Maar ze is er niet fulltime, en het wemelt van de kinderen in het huis van haar ouders en die gaan over het algemeen wat ruwer om met dieren dan de gemiddelde westerling. Ik heb al wat overdreven gewaarschuwd dat Pitchu zal bijten als het haar niet bevalt wat er met haar kleintjes gebeurt.  Bij de pups zelf komen inmiddels ook van die vinnige scherpe tandjes door, en die kunnen ook overal in vast haken!

Voedingstechnisch bekeken kan er niet zo gek veel mis gaan. Ik heb voor de pups een speciale pap in elkaar gebrouwen, met volle melk, honing, havermout en gemalen rundvlees. Ja...ik laat het er niet zomaar op aankomen. Ik heb alles in porties ingevroren zodat het alleen maar ontdooit hoeft te worden en eventueel even opgewarmd. Ik spuide tien minuten lang een zee van tips en adviezen uit over Seca (meer een soort obsessionele overbezorgdheidsspeech) in de hoop dat het belangrijkste zal blijven hangen. Niemand kan zoveel onthouden als hetgeen ik in korte tijd uitkraamde. Ik moet het voor nu maar even loslaten...

Ik had alle bagage deze week al bij elkaar geraapt (altijd te veel) en aangezien we alleen met handbagage reizen, van die kleine koffertjes op wielen, ben ik bang dat ik op het vliegveld aan't bijbetalen kom. De 7 kilo per persoon zijn al met zo'n 2 kilo overschreden, dus toitoitoi!

Nu nog hopen dat de dieven ons huis met rust laten. We hebben inmiddels buiten het normale deurslot twee hangsloten als extraatje laten plaatsen en we laten het balkonlicht (gelukkig 'n spaarlamp) gewoon 24 uur per dag branden, als klap op de vuurpijl hebben we het nieuw geïnstalleerde camerasysteem...speciaal voor het veiligheidsgevoel. Maar ja, als ze echt binnen willen komen...doen ze dat toch! Bovendien vind ik die camerasystemen een lachertje. Een LCD-scherm met vier vakjes waar je het gebouw vanuit elke hoek kunt bekijken, maar geen computer waar de beelden worden opgenomen. Wat heeft dat nou voor nut als je slaapt. En niemand zit er de hele dag naar dat scherm te kijken...toch?!

Ondanks het dubbele gevoel ben ik wel aan een "echte" vakantie toe. In Cambodja is dat vaak ver te zoeken als je een baan hebt. Er zijn geen vakanties zoals je die bij ons kent...slechts (verplichte) nationale feestdagen. En omdat dat er zoveel zijn (afhankelijk van de sector waarin je werkt 32 tot soms wel 40 dagen per jaar) blijft er niks over voor geplande vakanties. Vaak zijn het 2 of 3 dagen in het midden van de week, das dan kun je er niet echt op uit. Met wat mazzel heb je 5 aaneengesloten dagen. Maar dan heb je nog de enkele dagen. Hier kun je niks anders mee dan uitslapen en in mijn geval de huishouding op orde brengen of naar de Apsara gaan en wat met de kids in elkaar sleutelen.

Dit keer hadden we vroeg geboekt en ik heb op school extra vrij gevraagd, uiteraard onbetaald. Waterfestival is dit jaar op 27, 28 en 29 november, precies middenin de week...dus die maandag en vrijdag heb ik er zelf bijgeplakt. Zo kunnen we eindelijk eens écht een volle week eruit. We vliegen zo meteen van Phnom Penh naar Bangkok en aansluitend (twee uur tussenstop) naar Phuket. Dat was Dara's keuze, ik zou er nooit naar toe zijn gegaan...maar oké. Daar blijven we 3 nachten en dan vliegen we naar Chiang Mai, mijn favoriete stad in het noorden van Thailand. Op de dag van aankomst wordt aldaar waterfestival gevierd. Het luchtruim wordt dan gevuld en verlicht met duizenden Lana-balonnen. Heb al diverse waterfestivals meegemaakt, maar ik kijk echt uit naar deze. De 30e vliegen we terug naar Bangkok waar we nog een nachtje blijven om de volgende dag weer terug naar huis gelanceerd te worden.

Klinkt wat decadent...al dat gevlieg, maar dat is te wijten aan alle aanbiedingen die we in februari op internet vonden. Binnen één maand plakten we 5 verschillende vluchten aan elkaar tot één reis voor pakweg 125 euro per persoon. Met de bus kom je niet eens halfweg voor dat geld en dan heb je meer tijd nodig...wat ik niet heb. Dara zit me inmiddels al achter de veren om me klaar te maken, dus ik moet jullie verlaten tot een nader te bepalen tijdstip. Dit keer helaas zonder foto's...hup eentje dan...oké twee!

Stoeien...

Men neme een neus voor het testen van nieuwe tandjes!

Doooeeeeii!

Meer tegenslag, maar er gloort hoop!

O.K...daar zijn we weer!

Het houdt niet op. Laatst gaf ik al aan dat het niet altijd gemakkelijk is om ontwikkelingswerk te doen. De tegenslagen stapelen zich momenteel op. Gelukkig niet zozeer op persoonlijk vlak, maar de plannen staan net als de bouw even stil. Uiteraard geven we de moed niet op. Het zit zo...

Tis wel weer genoeg geweest met de tegenslagen!

Apsara Arts Association had tot voor kort een hoofdsponsor (genaamd KASUMISU)die begin dit jaar al de helft van het sponsorgeld had ingetrokken. Vanwege een flinke daling in sponsorinkomsten heeft KASUMISU vanaf begin deze maand alle donaties stopgezet. Een project in Afrika ging voor, helaas voor AAA. Het is begrijpelijk dat hulporganisaties soms noodgedwongen dit soort keuzes moeten maken, maar als het jouw organisatie betreft is het toch frustrerend en teleurstellend. Zelfs voor mij doet het 'n beetje pijn omdat ik er met mijn hart in zit en ze zo graag een voorspoedige toekomst gun...hier even een korte impressie van een les "Monkey-dance", hopelijk kan het door blijven gaan:

Afgelopen maand werden er al geen voorstellingen gegeven en de salarissen voor de leraren kunnen vanaf komende maand (morgen) niet meer betaald worden. Dit valt de familie erg zwaar en ze lopen met hun ziel onder de arm. Vooral Metry, de oprichtster (tevens mijn student) lijdt er zichtbaar onder, ziet haar droom in het water vallen. Teeneinderaad zijn ze van hun spaarcenten begonnen met de bouw van 2 extra ruimtes achter het meidenverblijf welke ze zouden kunnen verhuren als woonruimte, zodat ze in elk geval de vaste lasten van de school nog kunnen blijven betalen. Als dit mislukt, dan loopt het project voor de meiden ook serieus gevaar. Hier is tot nu toe al zo'n €2500 in geïnvesteerd, hopelijk geen weggegooid geld!

Tot nadere berichtgeving gesloten

Vanaf komende maand te huur (al zou ik er niet graag wonen)

 Jochen is inmiddels druk bezig een sponsor te zoeken in Duitsland, die de ondergang van "de Apsara-school" zou kunnen voorkomen. Het in werking stellen en onderhouden van het meidenverblijf kost ook elke maand geld en dat is ook niet zomaar even afgeschoven. Ik druk keihard mijn duimen dat het gaat lukken, want ik heb naast hart en ziel ook veel energie in het project gestoken. Het investeren in materieel en het voortzetten van de renovatie wordt bij deze dus nog even uitgesteld, wachtend op beter nieuws.

Ook mijn opgeleverde rouwbouw-klaslokaal blijft even zoals 't is

Buiten het feit dat me bij het horen van dit nieuws even de spreekwoordelijke deksel op de neus viel was ik vorige week behoorlijk verdrietig. Savin, een van mijn favoriete kids was van de ene op de andere dag ineens weg. De zoon van Metry legde me uit dat zijn tante hem nodig had in zijn geboortedorp. Waar het op neer komt is dat de familie geld nodig heeft en deze jongen daarvoor moet gaan werken. Hij is net 13 geworden. Kinderarbeid is in Cambodja de gewoonste zaak van de wereld en cultureel gezien zijn kinderen ruwweg een bron van inkomsten en oudedagsvoorziening. Voor de familie is het verder niet van belang of je een kind een betere toekomst biedt door middel van scholing, ze hebben het geld nú nodig, niet morgen! Wij westerlingen denken vaak toekomstgericht en daardoor kan ontwikkelingshulp vaak "doodlopen".

Savin tijdens zijn laatste uitstapje met AAA

Het is dus zaak om zorgvuldig af te wegen welk kind je kiest als je hulp biedt. In het geval van Savin verliest Metry een van haar beste dansers en ik een maatje. Metry kan hier niks aan veranderen omdat de familie het hoogste recht heeft, voogdij kennen ze in Cambodja niet. Savin was altijd erg behulpzaam met het opzetten van mijn activiteiten en hij genoot daar van. Hij voelde zich belangrijk en het had mij bijna een jaar gekost om zijn vertrouwen te winnen en een band met hem op te bouwen. 7 Jaar geleden waren hij en zijn zusje (Srey-nit) door AAA opgenomen omdat hun moeder psychische problemen had en haar kinderen verwaarloosde en sloeg. Srey-nit is één jaar jonger en heeft wat meer geluk, simpelweg omdat ze een meisje is. Die zijn minder geschikt voor zwaar werk, vandaar dat zij voorlopig nog wel een tijd zal blijven. Savin zal als 13 jarige misschien 25 dollar per maand thuis brengen voor behoorlijk zwaar werk. Zijn toekomst...? Ik wil er even niet aan denken...pfff!

Srey-nit (zusje Savin) oefent haar danspasjes

Ook Kanha heeft zichzelf weer enigszins in de penarie weten te brengen... Vorige week belde ze me voor het eerst sinds weken weer eens op. Meestal zit er dan iets niet in de haak of ze vraagt om geld, wat inderdaad het geval was. Ze vertelde dat ze wederom het huis van de zusters weer heeft verlaten om op zichzelf te gaan wonen. Met hulp van haar peetvader heeft ze een kamer gehuurd. Hij heeft voor 3 maanden betaald en daarna moet ze maar verder zien. Na het laatste gesprek met Jochen, dat prima was verlopen, had ze wederom roet in het eten gegooid via een aantal ontactische acties.

Nu dacht ze dat ze het feit dat ze er nu alleen voor staat kon gebruiken als pressiemiddel om mij verantwoordelijk te stellen voor haar dagelijkse levensbehoeften en eventuele schoolgeld. Allereerst moet ik zelf de eindjes aan elkaar knopen en ook al zou ik me het kunnen permitteren, dan zou ik het nochtans niet met geld doen. Bovendien blijven ze zich op die manier afhankelijk opstellen en blijft er van hun eigenwaarde en gedrevenheid helemaal niks meer over...en zo is het einde zoek. Als ze zelfstandig wil zijn zal ze ook zelf voor haar ammunitie moeten zorgen. "Als je peetvader 3 maanden huur kan ophoesten, moet hij ook maar je levensonderhoud bolwerken", zei ik enigszins met pijn in mijn hart. Ik had haar een hele tijd geleden al gewaarschuwd dat ik in een dergelijke situatie niet voor suikeroompje zou gaan spelen, maar ze had gehoopt dat ze door mij voor de leeuwen te gooien, ik wel overstag zou gaan, maar...zo zijn we helaas niet getrouwd!

Het komt niet zomaar uit de lucht gevallen!

Ik hoorde de hele week niks en ik hoopte met een portie ongerustheid in mijn hart de juiste keuze gemaakt te hebben door haar deze levensles te leren. Gisteren belde ze me dat ze een parttime baantje had gevonden door privélessen Engels te gaan geven. "Kun je me helpen broeder", vroeg ze vertwijfeld. "Ik wil zelf geld verdienen maar heb een boek nodig om les te kunnen geven". Dat vond ik een goede start, dus vandaag heb ik haar wat gekopieerd materiaal gebracht en een degelijk woordenboek en haar kort uitgelegd hoe ze het moet gaan aanpakken. Ik heb er wel eerlijk bijgezegd dat een boek je nog geen leraar maakt. "Je zult zelf ook hard moeten studeren om je studenten een stap voor te blijven".

Ik heb beloofd wat tijd vrij te maken om haar wat technieken bij te brengen in de hoop dat ze daarmee (voorlopig) in haar levensonderhoud kan voorzien. Ze krijgt $20 per maand voor 3 lessen per week, ik betwijfel of dat iets uithaalt, maar het is een poging waard. Ze moet daarvoor elke keer zo'n 4 kilometer heen en terug lopen (!), dus ik heb al voor mezelf besloten dat ze een fiets krijgt als ze blijft volhouden. Ik heb gister meteen een boek met bijbehorende instructie CD's gekocht, welke ik ook voor de Apsara-school zal gaan gebruiken, maar dat heb ik haar nog niet gezegd. Als ze ermee uit de voeten kan, krijgt ze het. Voor wat hoort wat!   

Een boek maakt je nog geen leraar!

De extra fulltime klas van de afgelopen maand heeft me toch een bak extra energie gekost. Ondanks alles ben ik de Apsara blijven bezoeken. Deze week vonden ze een vervanger. Ik ben blij toe, de vermoeidheid vind ik het extra geld niet waard om dit tot eind februari vol te blijven houden. Om wat lucht in mijn hoofd te creeeren ben ik vorig weekend Dara achterna gegaan naar Sihanoukville...ff weg uit Phnom Penh, frisse neus halen aan zee!

Het weer wilde niet zo meewerken

 Omdat maandag een nationale feestdag was, waren alle bussen volgeboekt die zaterdag. Alleen nog kaartjes voor half 3. Eerst Pitchu naar de zus van Dara gebracht. Daarna naar de kapper, bij de Apsara langs om uit te leggen dat ik die dag geen les kon komen geven. Alles op mijn elfendertigst dus. Om 2 uur begon het te stortregenen was plotseling mijn sleutelbos zoek (veel voorkomende stoornis), terwijl ik nog naar huis moest en plotseling toch nog aan de late kant dreigde te raken. Niet getreurd...de bus vertrok mede door het weer (zoals in inmiddels wel gewend ben) pas 'n uur later en ik kwam pas na achten op mijn bestemming aan.

FF bijkomen...nog gratis ook!

Dara moest van zijn werkgever een week werken in Sihanoukville om nieuwe hotels en guesthouses voor zijn online-boekingsbureau te werven. Seca was de dag ervoor al met Dara meegekomen. Kamers gratis, dus dat was een meevaller, zelfs het ontbijt was inclusief! Ja, mijn mannetje is goed in geld over de balk smijten, maar hij heeft ook grote overtuigingskracht. Het "Golden Sea Casino & Hotel" had hij laatst al aan de haak geslagen en hij had veel boekingen in de wacht gesleept, vandaar 3 gratis overnachtingen als bedankje!

Dara en Seca in de hal van "Golden Sea Hotel & Casino"

Kamer met zeezicht

Diezelfde avond nog naar "Eutopia", een soort "Baya Beach Club" maar dan buiten. Pompende muziek en zuipende toeristen die al dansend en drinkend af en toe een duik in het zwembad nemen, totdat ze uitgeteld zijn. Voor mij de eerste ervaring in "op stap zonder alcohol". In eerste instantie kwam ik wat moeizaam op gang maar toen de "betere" muziek zijn intrede deed, kwam ik toch los. Weer een nieuwe openbaring...het kan dus toch, plezier hebben zonder te zuipen...wat me de avond erop zelfs zonder problemen lukte, met een tonic in de hand!

Na-aper!

Alcoholvrije lol

Gekke-bekke-trekke

Zondagmorgen brommer huren...regen. Wachten bij de verhuur totdat het droog was, boek kopen, terug naar het hotel...weer regen, ruzie met de plakkende plastic regenjas...zeiknat! s' Middags naar het strand, lunch gekocht op de markt. Wordt gekookt in een soort gaarkeuken, je brengt de ingrediënten en zij koken het voor je tegen betaling van een vaste prijs per kilo...grappig.

Poseren bij het hakblok

Alsof het nog niet warm genoeg is

Lekker opgepeuzeld (ik vegetarisch) in een privé stek (soort kiosk langs het strand) en flink wat vers fruit na... In mijn boek gedoken, hangend in een geïmproviseerde hangmat (visnet in een boom, niet écht comfortabel) totdat het weer begon te miezelen. Een comfortabele strandtent gezocht, daar brak de zon door. Flink zeelucht opgeslagen in mijn lijf voor de terugkeer naar Phnom Penh...de volgende morgen alweer...kort maar krachtig, toch even genoten!

Hangplek voor onze picknick

Hmmm...de zon prikte toch nog ff door de wolken

Volgende punt...Pitchu! Ja, Dara en ik zijn verzot op ons klein beest...heb je uitgebreid diverse malen kunnen lezen...maar nu...help, Pitchu is zwanger! Ja ik weet, bij een hond zeg je drachtig...maar dat doet er even niet toe. Wat moet je er mee? Ik had me nog zo voorgenomen om haar niet te laten dekken. Toen ze vorige maand loops was, zei ik nog tegen Dara; "We moeten voorzichtig zijn, dus ik neem haar niet mee naar de Apsara-school, totdat het voorbij is". "Ach, kan geen kwaad", zei Dara. "Bovendien is Lulu (de hond van AAA en tevens Pitchu's vriendje) te groot voor haar". Nou, dat blijkt nu dus van niet! Pitchu gedroeg zich de afgelopen weken al wat vreemd en de laatste paar dagen leek haar buikje ineens groter en zijn haar tepels gezwollen.

dikke buik...opgezette tepels...

Het bezoek aan de dierenarts vanmorgen gaf de doorslag; ongeveer één maand drachtig. Weer een zorg erbij. Allereerst wil ik ze niet zelf houden. We nemen Pitchu het liefst overal mee naartoe en met 2 of meer honden wordt dat al gauw een probleem. Mijn grootste zorg als dierenliefhebber is het feit dat ik het beste voor de pups wil. Hard zoeken dus...goeie baasjes in Cambodja zijn nog zeldzaam. Honden zwerven vaak de hele dag op straat, een alledaags fenomeen in Cambodja waar ik niet blij van word. Daarbij komt nog dat Dara en ik tijdens het Cambodjaanse "Waterfestival" een week vakantie in Thailand gepland hebben, hotels en vliegtickets al geboekt!

...hiephiep hoera...wat moeten we ermee!?

Seca, beste vriendin van Dara heeft al aangeboden dat ze Pitchu en de pups (die dan ca. 1 maand oud zullen zijn) samen met haar familie zal opvangen. Seca houdt veel van honden, daar komt Pitchu tenslotte vanaf, maar het baart me toch zorgen. Bij haar ouders is het een komen en gaan van mensen (grote familie) en ik weet dat Seca er niet altijd zal zijn. Cambodjanen spelen graag te pas en te onpas met pups, ongeacht hun leeftijd. Pups hebben zeker de eerste 8 weken rust nodig en hun moeder en niet kinderen die met ze rondlopen alsof het levende teddybeertjes zijn, dat wil ik koste wat kost voorkomen...dus ik weet nog niet wat ik doe...misschien ga ik wel helemaal niet op vakantie!

Gaan we die stoelen bezetten of blijven we thuis...?

Dara heeft inmiddels samen met Seca een visum voor Europa aangevraagd. Via haar Spaanse baas bij de Franse ambassade. Zoals de meesten van jullie weten, werd de visumaanvraag die ik via mijn vader deed in 2010 toentertijd afgewezen. Als het Dara dit keer lukt, gaat hij misschien naar Spanje in December. Hij wil dat ik dan mee ga en dat we daarna ook Nederland bezoeken. Hij heeft vaak grote dromen... Ik moet gewoon werken, ik kan niet zomaar even 'n maandje af nemen (korter vind ik zinloos) en hopen dat ik daarna weer gewoon met m'n werk verder kan gaan, ik heb namelijk geen contract. De rekeningen en huur lopen ook door en bovendien zijn tickets vrij duur als je je geld in dollars verdient. Ik heb wel genoeg gespaard voor ons reisje Thailand maar een maandje Nederland is toch ff een heel ander verhaal. Ik wacht het allemaal maar even af en we zien wel waar het heen gaat...

  

Lang leve de vrije geest! Deel 1

Na een oponthoud van alweer 2 weken werd het weer 'ns tijd voor 'n nieuw bericht. Ik ben momenteel bezig met het vormgeven van mijn persoonlijke visie, met name als leraar...die gebruik ik op zijn beurt weer om de ontwikkelingsplannen van mijn lessen en goede doelen bij te stellen en dat kost wat tijd.

Wat bedoel ik hiermee? Toen ik afgelopen maand aan een nieuw semester op school begon had ik een soort openbaring. Een verhelderde visie op onze huidige wereld. Nee, niet dezelfde als een aantal schrijfsels geleden, waarbij ik me machteloos voelde over onze huidige wereld. Ik ben nog steeds sceptisch...zo sceptisch "als de pest" zou je kunnen zeggen, waardoor ik juist open sta voor nieuwe (vaak betere) ideeën en kritisch kijk op de gevestigde orde. Het geheel wordt in balans gehouden door mijn dagelijkse meditaties die ik inmiddels al meer dan 4 maanden volhoud.

Oké de visie...sorry als ik jullie (vooral hedendaagse ouders) provoceer. Via dit blogbericht daag ik je bij deze uit om mij tegen te spreken...krijg ik misschien ook weer eens wat reacties! We leven vandaag de dag in een maatschappij beheerst door het recht van de sterken, de rest hobbelt er vaak als een kudde makke schapen achteraan. "Gemiddelde" ouders moeten beiden werken om in de geneugten des levens te kunnen voorzien. Eigen huis, flatscreen, smartphones voor elk gezinslid ouder dan 10, merkkleding, vakanties en wat dies meer zei. Dus maken wij ons als ouders (ik ben zelf een uitzondering en ben daar blij mee) slaven van ons door de commercie opgedrongen leventjes. Meer dan eens verzuipen we in de schuld en nemen we er een parttime baan bij...kunnen we straks tenminste de iPhone-5 kopen, en hup...ook een voor de kids!

Belangrijker dan een hecht gezinsleven?!

Sinds we met z'n allen begonnen deel te nemen aan deze tendens (ergens na de 2e wereldoorlog werd het langzaam in gang gezet) van het meer nodig hebben moest er natuurlijk wel een oplossing zijn voor de kinderen...want mam moest nu ook voor brood op de plank zorgen en ruilde haar schort in voor een fiets naar de fabriek en later een auto voor naar kantoor. Die oplossing was er al gedeeltelijk...school. Zo is het in het onderwijs vandaag de dag duidelijk geworden dat het niet alleen maar "simpel" lesgeven betreft, maar ook een scala aan opvoedkundige taken...of we het willen of niet.

Het antisociale effect van consumentisme

Mam pikt op weg naar huis even wat "Chinees" of "McDrive" op en pap komt een uurtje later anders komt die iPhone er niet! Nadat ze op de bank in een moordtempo (heet niet voor niks fastfood) hun pakket suiker en vet naar binnen geschrokt hebben, haasten ze zich stuk voor stuk naar hun eigen laptop...als ze daar al niet achter zaten te eten. Samen de dag doornemen bestaat uit het "checken" van commentaren op je laatste facebook-post en mensen "online" vermoorden in een partijtje Warcraft. Ik wil niet generaliseren maar veel "moderne" gezinnen stevenen er rap op af. Ieder individu isoleert zich in zijn eigen wereldje. Zelfs hier in Cambodja voltrekt dit fenomeen zich in de klaslokalen onder mijn neus.

Wanneer spelplezier overgaat in verslaving

Ik ben geen tegenstander van technologie anders zouden jullie dit nu niet lezen, maar we worden langzaamaan afgestompt in vele gebieden. We verliezen ons intellect en worden emotioneel koele kikkers, want hoe slim wordt je nou van zo'n online spel en wat verbetert het aan je relaties? Hoe belangrijk is het gezinsleven nog? We beginnen synthetisch ontwikkelde autisme-symptomen te vertonen. Stoor je zoon of dochter eens tijdens het spelen van een online (live) game. 90% Kans dat je een geïrriteerd getint antwoord of (erger nog) geen antwoord maar slechts een hatelijke snauw krijgt. En zo achtervolgt het je tot op de strandstoel in Lorret de Mar, waar je kids jouw zuurverdiende vakantiegeld (en tijd) verkwanselen aan de meegebrachte playstation of tablet-pc. De zee is slechts achtergrondmuziek en entourage, we schieten nog een plaatje om op facebook te posten. Vergeet vooral niet om alles te "like-en", anders word je misschien wel door iemand "ge-unfriend"!

Gezellig op vakantie!

"Hoe heeft het zover kunnen komen?" vraag je je misschien af...of misschien denk je dat ik zwaar overdrijf...maar ik denk dat dit precies de bedoeling is geweest. Waarom? Omdat het voor een kleine groep mensen van uiterst belang is dat wij "gewone burgers" dom blijven...juist ja! "Maar we gaan toch naar school?" zul je dan misschien als verweer opwerpen...en dat is nou precies waar de ellende begint...en ooit is begonnen...want geloof me (of niet); VAN SCHOOL WORD JE NIET VEEL SLIMMER! Kijk maar eens naar het onderstaande filmpje van John Taylor Gatto, tot vier keer toe verkozen tot "beste leraar van New York", die naar 30 jaar lesgeven tot een bizarre conclusie kwam:

Terug dus waar ik zojuist mijn inleiding begon...school. Hoe durf ik nou te beweren dat de meeste kinderen (dat klinkt wat beschaafder dan "alle") van scholing niet slimmer worden? Beginnen bij het prille begin...Als kleine peuter ontdek je de wereld als een wonderbaarlijke plaats waar prachtige (soms ook minder bevredigende) ontwikkelingen plaatshebben. Je hebt weinig zorgen...je ontdekt dat ijsjes heerlijk zijn en echte "zandtaartjes" niet, dat veel dingen stuk kunnen en soms weer gemaakt kunnen worden, dat vuur heet is, dat een sliding op asfalt pijn doet, dat je een ketting kunt maken van meizoentjes en noem maar op. Je wordt in deze lessen vaak bijgestaan door "grote mensen" die dat met veel zorg (soms iets té veel) en liefde doen. Je weet precies wat je leuk vind en kunt daar uren mee bezig zijn. Het fijnste vond ik nog dat het gepaard ging met (tenminste in mijn familie) veel geknuffel en gezoen, ik ben gek op zoenen! En dan ineens...is het voorbij!

Niks mooiers dan opgroeien in een liefdevolle omgeving!

Je wordt weggerukt van je liefhebbende ouders en moet van de regering naar de kleuterschool. De levensvonk in je word hier al verwijderd en je neemt plaats in een systematische gehersenspoelde totaal onnatuurlijke omgeving, school. Ik herinner me nog steeds de leus "4 jaar mag, 5 jaar moet!"...om ouders te waarschuwen dat ze anders strafbaar zijn. Kinderen huilen vaak de eerste dagen en soms weken, wat gewoon een natuurlijk verzet tegen het trauma genaamd "school" is. Vervolgens moet je ineens de hele dag naar het gezwets van iemand luisteren die je niet kent en zo snel mogelijk word je geleerd om zo lang mogelijk op een stoel te zitten en je mond te houden, tenzij er naar gevraagd wordt. Je hebt verdomme net leren rennen, moet je er alweer mee stoppen! Met een beetje mazzel is de kleuterleid(st)er een prettig mens, maar toch was je liever bij moeder thuis gebleven.

Ik wil niet...ik wil bij jou blijven...

Ik had in mijn kinderjaren een groot geluk. Mijn ouders waren al op mijn 2e gescheiden (wat op zich niet zo leuk was) en mam en ik woonden in bij opa en oma én mijn jongste oom, Peter. Ik zie hem nog altijd als mijn grote broer, met name omdat ik genoot van onze tijd samen. Oma stierf op 58 jarige leeftijd, datzelfde jaar nog aan kanker, wat ook veel verdriet in onze reusachtige familie (13 kinderen) bracht. Desondanks was ik toch een erg gelukkig kind, ik kreeg aandacht van iedereen en werd omringd met enorm veel liefde. Ook aan mijn vaders kant van de familie (7 kinderen) kwam ik niks te kort, alles was dubbelop. Als kleuter sloot ik me een keer op in de kast omdat ik zo graag thuis wilde blijven. Ik viel in slaap terwijl iedereen in paniek naar me zocht. Uiteindelijk vonden ze me, slapend en wel, rechtop in de kast. Zo kun je zien dat ik me toen al liever met die liefde omhulde, dan de kilte van een schoolgebouw op te zoeken. Die paniek om mijn verdwijning zie ik nu alleen maar als een bevestiging van de liefde waarmee ik omgeven werd.

Verstoppen voor school

Vervolgens word je na de kleuterschool voorbereid op nog meer stilzitten en leer je lezen en schrijven, rekenen en nog meer van die bullshit waar je als 6 jarige niet om hebt gevraagd. Als je dat eenmaal kent mag je dat tot in den treuren herhalen en word je in kunstmatige categorieën ingedeeld. Je wordt beloond met een stickertje in je schrift als je je best hebt gedaan en bij 10 stickers krijg je een ansichtkaart. Ben je dom, dan krijg je dus niks. Aan de hand van een test (vroeger heette dat de "cito-toets") worden de slimme kinderen gescheiden van de dommen en die weer van de nóg dommere. Ja, je hebt als jonge leerling al heel wat classificaties en vernederingen moeten doorstaan voordat je in het volgende trauma wordt geworpen. Je hebt in het gunstigste geval 8 jaar van je jeugd doorgebracht met dezelfde groep kids. Sommigen hebben het bloed onder je nagels vandaan gehaald, aan anderen heb je je emotioneel gehecht.

Stilzitten en luisteren...

Na de kleuterschool verhuisden mam, opa en ik terug naar onze geboorte-wijk (Genooi, nu Venlo-Noord) waar ik erg graag woonde. Iedereen buurtte bij iedereen en mensen zaten s' zomers buiten en roddelden erop los. In mijn jonge jeugd was ik een dagdromer (vaak droomde ik over hoe mijn vader en moeder weer bij elkaar kwamen) en werd door één leraar om dat feit zelfs "opa" genoemd. Ik was als kind (tot ver in mijn tienerjaren) vaak ziek en ondanks het feit dat ik ook vaker echt ziek was moet ik nu op 37-jarige leeftijd bekennen dat ik daarvan zeker 80% schoolziek was. Ik denk dat mijn moeder het wel wist en als dat niet zo is; "Sorry mam, maar ik was veel liever thuis bij jou dan op school!"

1983, 2e klas, meneer Willemse...ik hang linksboven op het klimrek (rood-wit Haribo t-shirt)

Het ging soms zelfs zó ver dat ik mezelf ziek "maakte", net zolang totdat ik moest overgeven. Zo graag ging ik naar school...ik haatte het! Mijn moeder kon er verder niks aan doen. Ze deed haar plicht als burger, maar kneep een oogje dicht als ik me weer eens niet goed voelde en een week ziek was. Je kunt nu 2 dingen denken. "Jij was niet goed in orde als kind" of "als een kind zulke dingen doet om niet naar school te hoeven, is er iets goed mis met ons onderwijssysteem". Ik laat de keus aan jou!  

Als ik hier een Nederlandse boekhandel had...

Na de basisschool mag je al die ellende van de kleuterschool weer helemaal overnieuw beleven, maar net effe anders. Het voortgezet onderwijs noemen ze dat...wat wordt er nou precies voortgezet? Met wat mazzel zitten er nog een paar klasgenoten op dezelfde school en met heel veel geluk in je klas, zodat je sterker staat. Nét op datzelfde klote-moment ga je ook nog puberen. Je bent onzeker en gefrustreerd, je behoort je seksueel gezond te ontpoppen, moet horen bij een bepaalde groep en daarnaast nog formules, talen en regels uit je hoofd knallen. Als je van al dat gedoe in het werkelijke leven 5 procent gebruikt, vind ik je een waar genie! "What the fuck" moet ik nu nog met "De stelling van Pythagoras" of  de definitie van "Economie" (een wetenschap die zich bezighoudt met de productie, consumptie en distributie van schaarse goederen en diensten...nou en?!), ik zou het niet weten. De gefortuneerde brugpiepers zijn populair en de minder gelukkigen zijn de pispaaltjes.

Ik bewandelde een heel gunstig middenpad. Ik was geliefd bij de popu's maar kon me ook zonder problemen onder de geplaagden begeven. Ik amuseerde me met zowel de meisjes als de "mannen". Ik snap nu nog niet hoe ik dat klaarspeelde. Op mijn 10e stierf opa van mijn moeders kant, hij dementeerde zwaar wat mijn moeder veel zorgen baarde, maar we waren toch als een gezin. Mam had het er zwaar mee en ik miste hem enorm. Op mijn 15e stierf mijn opa (vaders kant) en woonde ik een jaar bij mijn oma, ze was bang om alleen te zijn en ik vond het heerlijk om bij haar te zijn. Uiteraard was ik een middelmatig leerling (het boeide me voor geen ruk), ik slaagde voor de MAVO en ging door naar de HAVO. Daar begon de ellende pas goed. Ik begon uit seksuele frustratie mijn zelfbeeld te vervormen en school maakte het geheel niet beter. Ik bleef zitten op 4 HAVO en daarna (5 HAVO) zakte ik voor mijn examens. 3 Jaar naar de klote! Ik hing liever in de discotheek waar ik als DJ werkte en bij mijn oom in de kroeg, waar ik échte levenservaring opdeed en ook nog eens veel zwart geld mee verdiende, waar ik overigens nooit een cent van spaarde.

Vervolgens naar MBO-detailhandel waar ik begon met wiet roken. Ik zag het nut van bepaalde levenszaken niet meer en school was een blok aan het been. Op 22 jarige leeftijd verliet ik het MBO en ging na een aantal maanden uitkering trekken, op mezelf wonen en werken. Ik sloot me emotioneel af voor de buitenwereld en ook voor mijn familie speelde ik "mooi weer". Na mijn eerste relatie met een meisje (wat zo'n 5 maanden duurde) brak ik emotioneel in 2-en en kwam eindelijk op mijn 25e "uit de kast". Daarna zou blijken dat ik nog zeker 5 jaar nodig had om het echt te verwerken en me "waardig" te voelen. Mijn familie is hierin een onaflatende steun geweest en ondanks mijn wispelturige momenten (verhuizen naar verschillende steden, veel alcohol drinken, blowen) zijn ze me blijven bijstaan.  Mijn keuze om in Cambodja te gaan wonen vinden ze geen prettige, maar ze weten dat ik hier mijn geluk nastreef.

Als kleuter verstopte ik me erin, op m'n 25e kwam ik er eindelijk uit!

Ik wil hiermee niet zeggen dat mijn identiteitscrisis door school kwam, maar een beter schoolsysteem had mij en na mij nog veel meer mensen kunnen en moeten ondersteunen in het emotionele mens-zijn, iets wat op scholen zwaar ondervertegenwoordigd is. Niet alleen maar het puur biologische idee van "kindertjes krijgen", want dat weten we nu wel. Over "anders zijn", of het nou om homo-, bi-,  hetero-, transseksueel of lesbisch gaat, er wordt op scholen nauwelijks gesproken, althans toen niet. Maar ook daarvoor is weer een bewuste reden, welke in in het volgende blogbericht zal behandelen, dit keer ging het puur om het menselijke (psychologische-, emotionele-) effect dat scholen hebben.

In het ergste geval word je als baby al aan vreemden overgeleverd, omdat je pappie en mammie zo'n hoge hypotheek hebben en een 3d-flatscreen van anderhalve meter aan de muur belangrijker vinden dan een hecht gezinsleven. Als je dan een opgeschoten, egocentrische tiener bent vinden ze het gek dat je ze negeert, dan wel contactarmoede of ADHD hebt. Die nieuwe laptop en merkkleding maken al die misgelopen genegenheid nooit meer goed. En leerplicht? Flikker toch een eind op zeg!

Goede tip: durf anders te zijn!

Mijn "nieuwe visie" pas ik al voorzichtig toe in mijn dagelijkse lessen, hier in Cambodja. Dat doe je niet zo een-twee-drie, het wordt door scholen namelijk niet gewaardeerd en het kwam pas recentelijk in me op, nadat ik mezelf behoorlijk begon te irriteren aan steeds maar dezelfde lessen. Ik probeer mezelf terug te zien door de ogen van mijn leerlingen en wil het anders aanpakken dan wat in de "gevestigde orde" gebruikelijk is...en dat zonder mijn baan te verliezen, wat uiteraard geen peulenschil is. Het is voorlopig half-om-half, doch bij Apsara Arts Association kan ik het nu gaan aanpakken zoals ik het wil omdat ik daar beslis. Het voelt fijn om een eigen "proefschool" te hebben. Mijn studentenaantal is tot nu toe wederom afgenomen, maar het eerste boek is bijna uit. Ik treur er niet om, wetende dat er een nieuwe (en jongere) garde klaar staat om Engels "nieuwe stijl" te leren.

Gisteren gaf ik daarvan al een voorproefje. Schilderen, tekenen, kortom gezellig bezig zijn en dat met Engels combineren. Ik word er erg blij van en de kids ook. Dat belooft een leuke toekomstige lesatmosfeer. Jochen heeft in de "meidenkelder" 2 extra muurtjes laten optrekken bij wijze van leslokaal, waar ik mee kan doen wat ik wil. Enige nadeel is de hoogte...1.85 meter, terwijl ik bijna 1.90 ben. Ik kijk echter niet meer uit naar het staande lesgeven zoals ik dat normaal zou doen, maar eerder gegroepeerde tafeltjes waar we schilderen of zittend op de vloer...alles behalve gewoon in de houding zitten of staan dus!

Zoveel ontspannender dan in een stoel...

Nogmaals...als ik je heb geprovoceerd als ouder of leraar, probeer te begrijpen wat ik bedoel en denk terug aan wat je zelf ooit als student ondervond. Naar mijn mening halen onderwijssystemen vaak kinderen weg uit hun vertrouwde omgeving die bovendien ook erg leerzaam kan zijn. Sommige kinderen kunnen daar blijvende emotionele schade door ondervinden, maar ook ouders zelf kunnen hier uiteindelijk hun hechte band met hun kind door verliezen. Dit is mijn mening en je mag hier uiteraard anders over denken...graag zelfs...zo blijven je hersencellen in elk geval gestimuleerd, want ben nou eens eerlijk, wanneer gebeurde dat voor het laatst...in de geschiedenisles van 12 maart 1984???

Vergelijk voor de lol eens een gevangenis met de school van je kind. Ik durf te wedden dat het je zal duizelen van de overeenkomsten. Tralies (hek om de school) , luisteren naar de cipier (leraar), zitten en stil zijn, blij zijn als je mag luchten (pauze) en nog meer treffende gelijkenissen kun je zelf bedenken. Vandaar dat ik (zoals ik al eerder in dit blogbericht aangaf) blij ben dat ik geen ouder ben, buiten het feit dat ik dat hier dagelijks 'n beetje probeer te zijn voor diegenen die er gewoonweg geen hebben. Ik zou zwaar gefrustreerd raken om het feit wat ik mijn kind zou aandoen, door het (via de opgedrongen leerplicht) naar school te moeten sturen, terwijl het zich vastklampt aan mij, smekend om niet in dat kille gebouw naar binnen te hoeven. Met tranen in mijn ogen zou ik het huilende hummeltje van mij los moeten wrikken om dit eigen vlees en bloed vervolgens richting de "kinderbajes" te duwen, hetzelfde lot tegemoet gaande wat mij zo'n 30-tal jaren eerder al ten deel viel. Ik heb nooit echt spijt gehad van het beëindigen van mijn schoolcarrière...ik was eindelijk verlost!

Zoek de verschillen!

Uiteraard zal ik niet ontkennen dat ik ook leuke en goede schoolherinneringen heb, maar alles wat je maar lang genoeg moet volhouden, went uiteindelijk. En als het toch moet, kun je het er maar beter het beste van maken voor jezelf. Volgende keer zal ik berichten over de stand van zaken omtrent de vorderingen van de renovatie van het meidenverblijf op de Apsara-school en het uitdiepen van het schoolsysteem als zijnde leerzaam of niet. Hoe we kennis overdragen en in hoeverre dat bijdraagt aan onze toekomst. Denken we zelf wel kritisch genoeg of slikken we de opgedrongen kennis door als hapklare brokken? Wat is de waarde van deze "algemene kennis" en hoeveel gebruik je daar als student in de toekomst werkelijk van? Hoe zou het anders kunnen/moeten? Maar dat dus in deel 2

Badkamer voor de meiden...bijna af!

Wil je mij helpen bij het creëren van een zonnigere toekomst voor Cambodjaanse kansarme jeugd? Maak je eenmalige gift of eventuele maandelijkse donatie dan over op:

Rekeningnummer 153954191 (Rabobank) t.n.v. "Stichting Cambodja-Kids" o.v.v. "Apsara"

Bedankt, we zijn blij met elke euro!

Tot de volgende keer dan maar weer