AAA-kids naar het weeshuis & belasting-terreur!

Hallo beste lezers,

Dit keer een redelijk kort bericht, merendeels omdat ik in staat van monetaire depressie verkeer. Zo'n beetje als Spanje maar dan persoonlijk. Ik wil het er niet te veel en te vaak over hebben want dan wordt ik er echt depressief van...

Toen ik eind Augustus 2010 in Nederland op bezoek was, na mijn 1e bijna-jaar in Cambodja, was die reden grotendeels om afscheid te nemen van mijn vrienden en om administratieve zaken te regelen. Met name belastingzaken en ziektekostenverzekering. Na een afspraak met de belastingdienst had ik een beter beeld van wat me te wachten stond.

Blauwe brieven...je word al akelig bij de gedachte!

In eerste instantie was ik wat roekeloos en misschien dom, maar het interesseerde me bar weinig, dus ik besloot om voorlopig NIET te betalen. Na een aantal maanden in Cambodja begon het toch wat aan me te knagen en trof ik een regeling met mijn vader voor afbetaling. Ook het teveel aan reeds betaalde ziektekostenpremie liet ik met terugwerkende kracht uitbetalen en verrekenen met de openstaande schuld.

Een aantal weken geleden spitte ik op internet wat technische informatie door over het aanvragen van een nieuw paspoort, wat in december van dit jaar aan de orde zal zijn, hoofdreden voor mijn toekomstige bezoek aan Nederland. Na het lezen van deze informatie werd ik toch wat ongerust. Het blijkt dat als je een nieuw paspoort aanvraagt in Den Haag (dit moet, omdat ik niet meer in mijn woonplaats geregistreerd sta) je word "gescreend" op openstaande belastingschuld. Deze dient eerst voldaan te zijn alvorens je de aanvraag doet. Als de wiedeweerga nam ik voor alle zekerheid contact met pap op en vroeg hem om even te "dubbel-checken" bij de belastingdienst. Wat blijkt? Ondanks dat één schuld zo goed als voldaan is, zijn er tussentijds nog 2 aanslagen bijgekomen over andere jaren dat ik subsidie kreeg.

Een bittere nasmaak overgebleven uit de tijd dat ik met een verwant (noem geen namen) ruim 4 jaar (2005-2009) samen in dezelfde woning doorbracht. In die periode zijn de bewuste inkomsten van die persoon altijd als nihil te boek blijven staan, waardoor ik (we) recht hadden op volledige subsidiebedragen. In werkelijkheid was dat achteraf niet zo (al na 1 jaar) en terwijl ik in Nederland was had ik daar al een flink deel van terugbetaald, erop vertrouwende dat me dat wel terugbetaald zou worden...niet dus!

Nou zit ik opnieuw met een pittig schuld-bedrag in mijn maag en een zorgwekkende stemming. Als ik dat bedrag niet bij elkaar krijg, wat er dik inzit, kan ik straks Nederland niet meer uit en is mijn toekomst hier naar de maan...DANK U WEL, o lieve vertrouweling uit mijn jeugd! Het is natuurlijk mijn eigen stommiteit, maar ik heb van nature blind vertrouwen in de mensheid. Na dit uitgespuwd te hebben wil ik er korte metten mee maken. Ik heb inmiddels een handreiking van een door mij zeer gewaardeerd persoon gekregen, die mij ruggensteun gaat bieden in dit dilemma. Engelen bestaan, en ze komen vaak uit hoeken waar je het nooit had verwacht. Ondertussen ga ik mijn best doen mijn uitgaven tot een uiterste te beperken, om een einde aan dit persoonlijke leed te bespoedigen. Tevens probeer ik een verwaarloosd idee nieuw leven in te blazen en nog meer te werken...alsof ik dat al niet deed!

Vorige week maandag was de verjaardag van de huidige koning "Sihamoni". Ik nam deze gelegenheid om een proef-project uit te voeren...een zogeheten uitwisselingsproject. De kids van de Apsara school waar ik wekelijks mee knutsel en wat Engels bijbreng, gingen met mij mee naar het weeshuis. Eerst wat knabbelwerk inslaan, water voor mij en de AAA-kids (het weeshuis kampt met watertekorten, zijn niet aangesloten op een watervoorziening van de overheid) en een tas vol met knutselspul. Toen we met de tuktuk aankwamen, lag het merendeel van de kids nog te slapen. Een voor een kwamen ze slaapdronken om de hoek kijken. Ik merkte wat terughoudendheid bij de AAA-kids, een schuchterheid die de hele dag zou aanhouden.

v.l.n.r. Sophavong, Samona & Sreynit in de speeltuin

Pet & Ik, stiekem geschoten!

Ik had besloten dat we vliegers zouden gaan maken. Veel spullen uitgeprint om in te kleuren en te versieren, uit te knippen en aan elkaar te knopen. Helaas heb ik er geen foto's van kunnen maken vanwege het verbod in het weeshuis. Later in de speeltuin, heb ik er stiekem een tweetal geschoten. Sreynit, Samona en Sophavong bleven naast elkaar zitten kleuren en fluisterden ondertussen. Ik kon duidelijk merken dat ze zich niet op hun gemak voelden. Ik had me daar enigszins op voorbereid, maar vond het toch jammer. Toen ik de muziekspeler in de strijd gooide werd de sfeer iets losser, maar grotendeels onder de wezen.

Thairu & Jingjing

Een speeltuin geeft meer ruimte om je te ontspannen en plezier te hebben, dus langzaamaan dirigeerde ik ze die richting uit. Ik gaf de draaimolen behoorlijke zwaaien waardoor de kids wel los "moesten" komen en ik zweette als een otter, de spanning verdween langzaam van hun gezichten. Al was het een half-geslaagd experiment, ik was toch tevreden. We gingen wat vroeger naar huis als gepland, na ongeveer 3 uurtjes zag ik dat het welletjes was geweest. Om de dag ontspannen af te sluiten vroeg ik de tuktuk-chauffeur om even te stoppen bij een nieuwe markt, die halverwege onze route lag. Daar heb ik ze getrakteerd op frisdrank en broodjes, welverdiend voor het opgebrachte geduld. Ik (en jullie misschien ook) vroeg me af waar de kloof tussen de 2 groepen kids (notabene landgenoten) precies door veroorzaakt werd.

Even relaxen in de "Steung Manchey New Market"

Ik vermoed dat het te maken heeft met hun verschillende manier en omgeving van opgroeien. De kids van AAA hebben dagelijks contact met de buitenwereld omdat ze in de stad wonen en ook naar school gaan. Ze komen met veel verschillende mensen in contact. De wezen daarentegen brengen het grootste gedeelte van hun jeugd door in een omheind complex, grotendeels afgesloten van de buitenwereld. Ze groeien op zonder gedegen opvoeding (geen ouders, slechts een paar ongeschoolde hulpen) en moeten voor zichzelf opkomen, waardoor ze soms wat ruwer met elkaar omgaan en waarschijnlijk wat grover taalgebruik hebben...maar dat kan ik alleen maar raden, ik versta nog niet genoeg Cambodjaans om dat argument te kunnen bekrachtigen.

Gekke bekken trekken in de tuktuk

Ze zien er wat minder goed verzorgd uit en steken wat dat betreft wat af bij de gemiddelde Khmer, die dit uiterst belangrijk vinden. Daarbij komt nog het feit dat de wezen hiv-besmet zijn (de AAA-kids weten dit), wat kan zorgen voor een lichte afkeer. Er is nog steeds geen degelijke voorlichting omtrent hiv en de taboesfeer overheerst, wat misverstanden en vooroordelen in de hand werkt. De kids van AAA meden overduidelijk lichamelijk contact. Een volgende ontmoeting zal ik voorlopig nog maar even uitstellen. Ik laat de zaak even berusten en zal de leiding van AAA tussen neus en lippen door eens polsen over hoe de kids het bezoek ervaren hebben. Tot zover het experiment en mijn bericht.

De mazzel en tot gauw,

Leon

Nieuw project dichterbij

Beste lezers,

Sorry nog voor het boekformaat van het vorige bericht, maar door alle computerproblemen ging het even niet anders. Ditmaal zoals ik laatst beloofde, vrijwel geheel gewijd aan het uit de doeken doen van het nieuwe project in ontwikkeling.

Ik had het tipje van de sluier al diverse malen gelicht, nu is het tijd voor wat meer details. Het idee voor de zeer nabije toekomst is een structureel plan, met name gericht op het bouwen van een stevige basis. Wij zouden dat in de volksmond scholing of educatie noemen...maar ik heb een hekel aan dat woord en ik zal je uitleggen waarom. Dit gaat veel verder...Voor menige ouder zal het onderstaande misschien (weet het eigenlijk wel zeker) wat rigoureus overkomen...dat is ook mijn bedoeling! Ik ga opnieuw controversieel zijn, dus wees gewaarschuwd. In een eerder bericht over mijn eigen ervaringen (vooral negatieve) als kind en tiener met school en mijn gepeperde meningen daarover, beloofde ik nog eens verder te schrijven. Lees terug over mijn eerdere aanval (augustus 2012) op het huidige onderwijssysteem via deze link; Lang leve de vrije geest! deel 1 Eigenlijk zou dit bericht dus "Lang leve de vrije geest! deel 2" moeten heten...

Jochen (mijn projectondersteunend partner uit Duitsland) heeft de afgelopen week 2 lezingen gehouden om daarmee sponsoren voor het project te werven. Hij heeft inmiddels diverse afspraken staan met diverse geïnteresseerden, waaronder een lid van de Hamburgse Rotary-club. De bedoeling is dat we in elk geval een hoofdsponsor (of meerdere deel-sponsors) vinden die de vaste lasten dekken. De gerenoveerde ruimte die in eerste instantie gebruikt zou gaan worden als woonruimte voor een aantal meiden zal als schooltje ingericht gaan worden. Er zijn nog maar 2 meiden over, en die hebben onderdak bij de familie van Apsara Arts Association. Als het project dan gaat lopen, kan ik zelfs mijn baan opgeven en mij hier volledig op storten want één sponsor heeft inmiddels (zo goed als) toegezegd mijn kosten te dekken...ik moet tenslotte ook overleven.

Grote sponsor???

Het plan;

De bedoeling van ons toekomstige plan is om kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar van een degelijke basis te voorzien, zowel intellectueel als emotioneel.  Kinderen worden hierbij met name ondersteund in het ontwikkelen van hun natuurlijke talenten. Met behulp van diverse "alternatieve" instructiemethoden, gaat elk kind zijn eigen ontwikkelingsfases door. Er wordt nauwelijks les gegeven zoals dat op conventionele scholen wordt gedaan, er wordt ondersteund en voorbereid. Kinderen van verschillende leeftijden leren met, van en door elkaar. Montessori is een slechts één voorbeeld van deze bewezen effectieve lesmethoden, welke zonder opdringende manier, wonderbaarlijk gelukkige, emotioneel evenwichtige en intelligente kinderen voortbrengt. Het streven is dat kinderen na dit traject (wij blijven ze uiteraard volgen) weloverwogen en zelfverzekerde keuzes kunnen maken in het ontwikkelen van een gelukkige toekomst. Waarom geen "gewone" school, zul je misschien zeggen...

Montessori intuïtief leermateriaal

Wat is er mis met onze huidige scholen?

Dat emotionele, of psychische deel, wordt in reguliere scholen vrijwel geheel ontkent. Ons huidige onderwijssysteem (en dat over de hele aardbol gezien) is een abstract en totaal van de buitenwereld gescheiden fenomeen. Kinderen die soms net hebben leren lopen worden door ons volwassenen, voorbereid op de toekomst. We vergeten daarbij dat elk kind reeds met unieke eigenschappen geboren wordt. Als je terugkijkt naar jezelf toen jij jong was (als je dat überhaupt nog kunt) weet je dat je toen al iets speciaals met je meedroeg. Totdat de volwassenen roet in het eten gooiden.

Spelen in vrijheid

Die speciale en in dit vroege stadium nog onbeschrijfelijke gave die elk kind bezit word vanaf het moment dat het kind een educatief instituut (school) betreedt, met psychisch geweld en disciplinaire onderdrukking verwijderd en in de kiem gesmoord. We breken daarmee de ziel en waardevolle persoonlijkheid die elk kind bezit en stoppen het vol moraal. Wij als volwassenen denken precies te weten wat een kind moet leren...en daar gaat het pas goed fout. De hoofdverantwoordelijke van dit systeem zijn overigens de overheden met het aanverwante bedrijfsleven, geloofsinstellingen en andere machthebbenden, die inmiddels al eeuwen lang verplichte curricula voor scholen hebben ontworpen, zodat er na een schoolcarrière van gemiddeld 18 jaar, gedisciplineerde, gemoraliseerde, brave en emotioneel afgevlakte werknemers van de productieband rollen. Tot het moment dat we school verlaten (al dan niet met een diploma of universitaire graad) zijn we via letters op papier (boeken) en personen die denken een godheid in hun weten te zijn (leraren) voorbereid op de "echte" wereld. En dan beginnen de problemen pas.

Openbare scholen helpen creativiteit om zeep

Wij worden op scholen slechts op een abstracte en kunstmatige manier bekend gemaakt met menselijke fenomenen en processen, binnen de muren van een klaslokaal. De gevoelens en verschillende persoonlijkheidskenmerken van elk individu worden daarbij in zijn geheel uitgevlakt. Op school wordt iedereen hetzelfde behandeld en moeten we allemaal hetzelfde weten, denken, kennen en leren...ja, zelfs hetzelfde zijn. Als we hier niet aan meedoen worden we als asociaal of zelfs dom bestempeld. Vakkenpakketten lijken keuzes te zijn maar zijn verder niets meer dan een uitgestippelde weg aan kennis naar een bepaald economisch doel (de sector of baan waarvoor je klaargestoomd dient te worden) dat door het "gezag" zwaar wordt gepromoot. Alternatieve paden worden afgeraden en bemoeilijkt. Als we eenmaal in deze sector zitten, begint onze lijdensweg waarin we onverhoopt zoeken naar geluk en bevrediging totdat we uiteindelijk onze laatste adem uitblazen, terwijl de nieuwe generatie (met hulp van ons) op dezelfde shit getrakteerd wordt. Was jij echt gelukkig op school? En daarna dan...?

Helaas is dat vaak de uiteindelijke waarheid!

Mijn ervaringen als leraar

Allereerst  als aanvulling op wat ik bovenaan al beschreef over het project...ik ben geen leraar! Nooit geweest en zal het nooit worden...in elk geval niet wat mensen zoals jij en ik onder het begrip leraar verstaan. Mijn 2 jaar ervaring als Engels leraar in Cambodja (zonder enig certificaat) hebben mij met de neus op deze feiten gedrukt, en zijn tot nu toe ervaringen die mij helpen om te begrijpen hoe het NIET moet. En dat is een goede ervaring. De Montessori kleuterschool waar ik nu werk is daarvan een sprekend voorbeeld. Er is geen greintje "Montessori" te vinden binnen de muren van deze "kindergevangenis"! Ik was in beginsel gevallen voor deze baan om Montessori methodes te leren en (zeer belangrijk) aan de nieuwe generatie door te geven. Helaas...het enige Montessori aan deze school is de naam. Ik heb dagelijks compassie met deze kleuters. Naar zeggen van de eigenaresse kunnen de methodes niet worden toegepast omdat Cambodjaanse ouders resultaat willen zien en geen snars begrijpen wat Montessori inhoudt. We hebben het hier verdomme over kinderen van amper 3 die net leren praten.

4 man sterk om de eerste de beste spontaniteit de kop in te drukken

Ik ben inmiddels door deze teleurstellende ervaring erg passief geworden en het enige wat ik doe is proberen om deze kids, zo lang ik er nog werk (hypocriet misschien, maar heb de inkomsten voorlopig nodig), zoveel mogelijk met een deken van liefde te omhullen. Ik doe ABC en 123, zing liedjes met ze (waar ik nog wel plezier in kan verschaffen), trek gekke bekken en speel typetjes, maar weiger mee te werken aan de primitieve disciplinaire maatregelen. Ik laat het op de vingers slaan met liniaal, schreeuwen, dreigen, in de houtgreep houden, pak op de broek geven en wat dies meer zei over aan de Cambodjaanse assistentes en bewakers (ja heus), die zelf naar alle waarschijnlijkheid vroeger op dezelfde manier zijn groot getrokken en niet doorhebben welke schade ze berokkenen. Ik zie het minachtend toe. In de pauzes spijker ik mezelf bij met Montessori en aanverwante methodes en lees veel over kinderpsychologie en culturele invloeden en stel zelfs vragen bij onze eigen opvattingen. Wie bepaalt er nou hoe ik moet denken!? Ik...en anders niemand, al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Zelfs het huisje onder de glijbaan heeft sinds kort tralies

In 'n rijtje het volkslied zingen, lijkt communistisch China wel!

Op de internationale school waar ik werk gaat het er niet veel anders aan toe. Ook daar doe ik mijn best om geen leraar te zijn...wat aardig lukt. Ik probeer mijn studenten in alle openheid te verklaren dat ze niet altijd alles wat "grote" mensen zeggen klakkeloos moeten aannemen, en meer te proberen om hun hart te volgen en te doen wat juist voelt. Ik geef wel les, maar praat veel over persoonlijke ervaringen met ze en probeer ze hun eigen verhalen te ontlokken, daarbij veel secties uit de boeken overslaand. Cijfers worden toch merendeels gemanipuleerd en mijn belangrijkste functie is het verbeteren van uitspraak. Met veel praten lukt dat dus wel, krijg er zelfs voor betaald, ha!

Ja hoor...gangnam style in de klas!

Hoe zou het dan wel moeten?

Daar is geen pasklaar antwoord voor, juist omdat elk individu anders is. Als je dat erkent, is het wel gemakkelijker om er mee aan de slag te gaan. Als je elk kind als een uniek persoon behandelt en vaardigheden ontwikkelt die het nodig heeft met behulp van zorgvuldig geselecteerde en ontwikkelde materialen, weet ik zeker dat de geboekte resultaten beter zijn...en veel belangrijker, dat het kind gelukkiger is. Het is bewezen dat gelukkige en blije kinderen automatisch beter gedisciplineerd zijn, beter informatie opnemen en zelfverzekerder zijn. Er is geen behoefte aan rebellie omdat rebellie ontstaat uit onbegrip voor het kind. Pas het maar toe op jezelf. Als jij je lekker voelt, heb je geen reden om te schelden of iets stuk te gooien...toch? Het moge duidelijk zijn dat er betere alternatieven zijn die zich richten op de wereld van het kind, bekeken vanuit het kind en niet zoals wij het willen zien.

Kleine relschopper...puur geval van gefrustreerde energie

Voorbeelden

Montessori is een goed voorbeeld van hoe het anders kan. Vroeg in de 20e eeuw begreep Maria Montessori (1870-1952) al dat elk kind uniek is in zijn existentie. Zij was de eerste aan de universiteit afgestudeerde vrouwelijke arts van Italië. Haar verregaande interesse in de ontwikkeling van het jonge kind leidde tot diverse interessante bevindingen en uiteindelijk haar methode. Haar erkenning van het belang van individualiteit leidde tot een radicaal nieuwe vorm van het benaderen van kinderen. Zelfs tot voor de geboorte. Vooral het eerste jaar van het kind is erg belangrijk. Door er voor te zorgen dat het kind zich veilig voelt in zijn omgeving en het aan zoveel mogelijk alledaagse gebeurtenissen bloot te stellen (het kind overal mee naartoe nemen) zal het zich gestaag als een evenwichtige persoonlijkheid ontplooien. Haar eerste school was eigenlijk bedoeld voor zwak begaafde kinderen, maar al gauw bleek dat de methode voor kinderen van alle geestesgesteldheden en van elke komaf geschikt waren.

Maria Montessori in een van haar "kinderhuizen"

Met behulp van op het "echte" leven gebaseerde spellen, leert het kind op een natuurlijke manier zelfstandigheid. Kinderen in een Montessori klaslokaal lopen vrij rond en kiezen werkjes die ze graag doen. Door dit vrij rondlopen creëer je rust in de energiepatronen van kinderen en heb je zo goed als geen uitspattingen van rebellie en terreur, zoals vaak gebeurt met energieke kinderen die uren in hun stoel moeten blijven zitten en dienen te luisteren naar wat de onderwijzer te zeggen heeft. Het kind wordt niet gestoord zolang het bezig is en leert zelf fouten te corrigeren, de begeleider geeft slechts van tevoren instructies en bereid alle werkjes voor. Zo gaan ze de vrije natuur in en worden er bezoekjes gebracht aan bijvoorbeeld bejaardenhuizen, weeshuizen en andere sociale instellingen om kinderen bewust te maken van de wereld waarin ze leven.

Montessori kids op een van hu vele "real life" uitjes

 Jonge kinderen willen ontdekken en hebben het geduld en de capaciteit nog niet om bergen gesproken informatie te verwerken. Tussen de leeftijd van 3 en 6 kunnen kinderen nog vrij goed "geholpen" worden met de Montessori methode. Daarna is het moeilijk om de conditionering gedurende hun eerste 6 levensjaren ongedaan te maken. Alhoewel ik niet beweer dat dit de geschikte methode is voor 100% van de kinderen, is het wel een van de meest waarschijnlijke. Er zijn niet voor niks zoveel Montessori-scholen over de hele wereld, in Nederland alleen al zo'n 160. Nadeel in deze is dat er nog te veel mensen als makke schapen achter de gevestigde orde aanlopen in plaats van het heft in eigen handen te nemen, wat onze kinderen zou kunnen behoeden voor dezelfde nachtmerries die wij in onze eigen jeugd al hebben moeten doorstaan. Je zou het ook egoïsme of gemakzucht kunnen noemen...

Overzichtelijk en gezellig ingericht modern Montessori klaslokaal

Elk kind bezig met zijn eigen werkje (en dus eigen ontwikkeling)

Hetzelfde tafereel, maar dan bijna 100 jaar geleden!

Naast Montessori zijn er veel aanverwante methoden die veel overeenkomsten vertonen. Een onverwacht verrassende overeenkomst is dat het geen nieuwe methodes zijn. Het betreffen allemaal visies van filosofen, teruggaand tot in de 17e eeuw! Het begon met John Locke (1632-1704) die toen al wist dat echt leren alleen gepaard kon gaan met ervaren en beleven in de realiteit. Zo is er het gedachtegoed van de Duitse Friedrich Fröbel (1782-1852) waar het werkwoord fröbelen (knutselen) vandaan komt en de Amerikaan John Dewey  (1859-1952) en nog 'n hele rij anderen. Al verschilden ze hier en daar qua aanpak, allen waren echter overtuigd van de natuurlijke gaven van het kind en het stimuleren hiervan om te komen tot een volwaardig ontwikkeld persoon. Deze eeuwenoude filosofieën worden heden ten dage nog altijd in alternatief onderwijs met succes toegepast, zij het in een modern jasje gestoken. Zo zijn computers uiteraard bijgevoegd in de nieuwerwetse methoden.

John Locke, de grondlegger

Fredrich Fröbel

John Dewey

Klinkt allemaal interessant voor mij en inmiddels heb ik het 3e boek inmiddels achter de kiezen...blijft het natuurlijk zaak om in de praktijk de theorie toe te passen. Desalniettemin, ik zie het kleurrijk tegemoet en hoop in 2014 (realistisch plannen is een must) te kunnen schrijven dat het schooltje loopt. Definitieve keuzes zullen waarschijnlijk een combinatie van methodieken worden, ik wil me niet te veel op één wijze fixeren. Uit onderzoek blijkt ook dat deze alternatieve methodes met name in ontwikkelingslanden uitermate goede resultaten brengen. Kinderen hebben met name ongeschoolde ouders en moeten vaker dan westerse kinderen zelf uitzoeken hoe dingen werken. Een goede voedingsbodem voor het opdoen van levenservaring, in tegenstelling tot hetgene wij vaak denken.

Zo werd er een experiment in Ethiopië gehouden met een aantal laptops. Een groep van 50 jonge kinderen kreeg de beschikking over een aantal Engelstalig geïnstalleerde apparaten. Geen van de kinderen was de Engelse taal machtig. Na een aantal weken waren er verbluffende resultaten bereikt. Nadat ze hadden ontdekt hoe ze het apparaat konden opladen en opstarten, wisten ze het internet te vinden. Kinderen werden niet geïnstrueerd, slechts geobserveerd. Na een aantal dagen trof men de kinderen aan, al meezingend met alfabet-liedjes op youtube en speelden ze educatieve woordspelletjes. Een jongetje opende een tekenprogramma (paint) en schreef het woord "Lion". Daar bleef het niet bij. Uiteindelijk paste elk kind zijn eigen bureaublad naar wensen aan. Andere kleur, leuke plaatjes, diverse programma's naar interesse enzovoorts. Lees hier het originele (Engelstalige) artikel van het project "One laptop per child".  

Zonder ooit een computer gezien te hebben, meteen ermee aan de slag!

Je ziet het...mijn toekomstplannen zijn niet zomaar wilde plannen uit het niets of ongegronde aspiraties. Mijn diepte-onderzoek begon eigenlijk al bij mijn eerste aankomst in Cambodja eind 2009. Mijn eerste ervaring met de kids in het weeshuis was een goede test. Uiteindelijk bleek het zoeken naar een structureler vorm van ontwikkelingshulp een betere keus. Broodjes en speelgoed brengen is leuk, maar helpt niet bij het ontwikkelen van een evenwichtige basis voor een betere toekomst. 

Afgelopen zondag...

...wederom een succes!

...sjablonen spuiten...

Volgende keer bespreek ik onder andere mijn laatste bevindingen opgedaan uit een uiterst controversieel boek over opvoeding...wat ik jullie zeker niet wil onthouden. De titel van het boek is "Radical Parenting" (revolutionair opvoeden) van Brad Blanton, een Amerikaanse psychotherapeut die onze huidige samenleving behoorlijk op de schop neemt, helaas vooralsnog niet in het Nederlands verkrijgbaar. Hij verklaart met name door zijn eigen opgedane (in beginsel verschrikkelijke) levenservaringen, waarom we met z'n allen liegen dat het barst, jij en ik inclusief! Ik heb tijdens het lezen meerdere malen mijn hand voor de mond geslagen, wetende dat deze beste man de waarheid spreekt.

Niet voor gelovigen...en leugenaars (of juist wel)!

Nou, voorlopig heb ik jullie genoeg gebombardeerd met mijn provocatief verhaal...ik bewaar de rest voor de volgende keer...kunnen jullie eerst bijkomen van dit. Denk maar niet dat je al van me af bent...tenzij je besluit niet meer te lezen. Ik hoop uiteraard van niet!

Tot gauw,

Leon

PS. Tot slot nog ff 'n ontroerend filmpje van een blind jongetje dat "take me to your heart zingt"...nu hopen dat hij wordt geholpen aan een zangcarrière...en niet aan een baan als braillist op het kantoor van een NGO...zou jammer zijn van zijn talent!

Lang leve de vrije geest! Deel 1

Na een oponthoud van alweer 2 weken werd het weer 'ns tijd voor 'n nieuw bericht. Ik ben momenteel bezig met het vormgeven van mijn persoonlijke visie, met name als leraar...die gebruik ik op zijn beurt weer om de ontwikkelingsplannen van mijn lessen en goede doelen bij te stellen en dat kost wat tijd.

Wat bedoel ik hiermee? Toen ik afgelopen maand aan een nieuw semester op school begon had ik een soort openbaring. Een verhelderde visie op onze huidige wereld. Nee, niet dezelfde als een aantal schrijfsels geleden, waarbij ik me machteloos voelde over onze huidige wereld. Ik ben nog steeds sceptisch...zo sceptisch "als de pest" zou je kunnen zeggen, waardoor ik juist open sta voor nieuwe (vaak betere) ideeën en kritisch kijk op de gevestigde orde. Het geheel wordt in balans gehouden door mijn dagelijkse meditaties die ik inmiddels al meer dan 4 maanden volhoud.

Oké de visie...sorry als ik jullie (vooral hedendaagse ouders) provoceer. Via dit blogbericht daag ik je bij deze uit om mij tegen te spreken...krijg ik misschien ook weer eens wat reacties! We leven vandaag de dag in een maatschappij beheerst door het recht van de sterken, de rest hobbelt er vaak als een kudde makke schapen achteraan. "Gemiddelde" ouders moeten beiden werken om in de geneugten des levens te kunnen voorzien. Eigen huis, flatscreen, smartphones voor elk gezinslid ouder dan 10, merkkleding, vakanties en wat dies meer zei. Dus maken wij ons als ouders (ik ben zelf een uitzondering en ben daar blij mee) slaven van ons door de commercie opgedrongen leventjes. Meer dan eens verzuipen we in de schuld en nemen we er een parttime baan bij...kunnen we straks tenminste de iPhone-5 kopen, en hup...ook een voor de kids!

Belangrijker dan een hecht gezinsleven?!

Sinds we met z'n allen begonnen deel te nemen aan deze tendens (ergens na de 2e wereldoorlog werd het langzaam in gang gezet) van het meer nodig hebben moest er natuurlijk wel een oplossing zijn voor de kinderen...want mam moest nu ook voor brood op de plank zorgen en ruilde haar schort in voor een fiets naar de fabriek en later een auto voor naar kantoor. Die oplossing was er al gedeeltelijk...school. Zo is het in het onderwijs vandaag de dag duidelijk geworden dat het niet alleen maar "simpel" lesgeven betreft, maar ook een scala aan opvoedkundige taken...of we het willen of niet.

Het antisociale effect van consumentisme

Mam pikt op weg naar huis even wat "Chinees" of "McDrive" op en pap komt een uurtje later anders komt die iPhone er niet! Nadat ze op de bank in een moordtempo (heet niet voor niks fastfood) hun pakket suiker en vet naar binnen geschrokt hebben, haasten ze zich stuk voor stuk naar hun eigen laptop...als ze daar al niet achter zaten te eten. Samen de dag doornemen bestaat uit het "checken" van commentaren op je laatste facebook-post en mensen "online" vermoorden in een partijtje Warcraft. Ik wil niet generaliseren maar veel "moderne" gezinnen stevenen er rap op af. Ieder individu isoleert zich in zijn eigen wereldje. Zelfs hier in Cambodja voltrekt dit fenomeen zich in de klaslokalen onder mijn neus.

Wanneer spelplezier overgaat in verslaving

Ik ben geen tegenstander van technologie anders zouden jullie dit nu niet lezen, maar we worden langzaamaan afgestompt in vele gebieden. We verliezen ons intellect en worden emotioneel koele kikkers, want hoe slim wordt je nou van zo'n online spel en wat verbetert het aan je relaties? Hoe belangrijk is het gezinsleven nog? We beginnen synthetisch ontwikkelde autisme-symptomen te vertonen. Stoor je zoon of dochter eens tijdens het spelen van een online (live) game. 90% Kans dat je een geïrriteerd getint antwoord of (erger nog) geen antwoord maar slechts een hatelijke snauw krijgt. En zo achtervolgt het je tot op de strandstoel in Lorret de Mar, waar je kids jouw zuurverdiende vakantiegeld (en tijd) verkwanselen aan de meegebrachte playstation of tablet-pc. De zee is slechts achtergrondmuziek en entourage, we schieten nog een plaatje om op facebook te posten. Vergeet vooral niet om alles te "like-en", anders word je misschien wel door iemand "ge-unfriend"!

Gezellig op vakantie!

"Hoe heeft het zover kunnen komen?" vraag je je misschien af...of misschien denk je dat ik zwaar overdrijf...maar ik denk dat dit precies de bedoeling is geweest. Waarom? Omdat het voor een kleine groep mensen van uiterst belang is dat wij "gewone burgers" dom blijven...juist ja! "Maar we gaan toch naar school?" zul je dan misschien als verweer opwerpen...en dat is nou precies waar de ellende begint...en ooit is begonnen...want geloof me (of niet); VAN SCHOOL WORD JE NIET VEEL SLIMMER! Kijk maar eens naar het onderstaande filmpje van John Taylor Gatto, tot vier keer toe verkozen tot "beste leraar van New York", die naar 30 jaar lesgeven tot een bizarre conclusie kwam:

Terug dus waar ik zojuist mijn inleiding begon...school. Hoe durf ik nou te beweren dat de meeste kinderen (dat klinkt wat beschaafder dan "alle") van scholing niet slimmer worden? Beginnen bij het prille begin...Als kleine peuter ontdek je de wereld als een wonderbaarlijke plaats waar prachtige (soms ook minder bevredigende) ontwikkelingen plaatshebben. Je hebt weinig zorgen...je ontdekt dat ijsjes heerlijk zijn en echte "zandtaartjes" niet, dat veel dingen stuk kunnen en soms weer gemaakt kunnen worden, dat vuur heet is, dat een sliding op asfalt pijn doet, dat je een ketting kunt maken van meizoentjes en noem maar op. Je wordt in deze lessen vaak bijgestaan door "grote mensen" die dat met veel zorg (soms iets té veel) en liefde doen. Je weet precies wat je leuk vind en kunt daar uren mee bezig zijn. Het fijnste vond ik nog dat het gepaard ging met (tenminste in mijn familie) veel geknuffel en gezoen, ik ben gek op zoenen! En dan ineens...is het voorbij!

Niks mooiers dan opgroeien in een liefdevolle omgeving!

Je wordt weggerukt van je liefhebbende ouders en moet van de regering naar de kleuterschool. De levensvonk in je word hier al verwijderd en je neemt plaats in een systematische gehersenspoelde totaal onnatuurlijke omgeving, school. Ik herinner me nog steeds de leus "4 jaar mag, 5 jaar moet!"...om ouders te waarschuwen dat ze anders strafbaar zijn. Kinderen huilen vaak de eerste dagen en soms weken, wat gewoon een natuurlijk verzet tegen het trauma genaamd "school" is. Vervolgens moet je ineens de hele dag naar het gezwets van iemand luisteren die je niet kent en zo snel mogelijk word je geleerd om zo lang mogelijk op een stoel te zitten en je mond te houden, tenzij er naar gevraagd wordt. Je hebt verdomme net leren rennen, moet je er alweer mee stoppen! Met een beetje mazzel is de kleuterleid(st)er een prettig mens, maar toch was je liever bij moeder thuis gebleven.

Ik wil niet...ik wil bij jou blijven...

Ik had in mijn kinderjaren een groot geluk. Mijn ouders waren al op mijn 2e gescheiden (wat op zich niet zo leuk was) en mam en ik woonden in bij opa en oma én mijn jongste oom, Peter. Ik zie hem nog altijd als mijn grote broer, met name omdat ik genoot van onze tijd samen. Oma stierf op 58 jarige leeftijd, datzelfde jaar nog aan kanker, wat ook veel verdriet in onze reusachtige familie (13 kinderen) bracht. Desondanks was ik toch een erg gelukkig kind, ik kreeg aandacht van iedereen en werd omringd met enorm veel liefde. Ook aan mijn vaders kant van de familie (7 kinderen) kwam ik niks te kort, alles was dubbelop. Als kleuter sloot ik me een keer op in de kast omdat ik zo graag thuis wilde blijven. Ik viel in slaap terwijl iedereen in paniek naar me zocht. Uiteindelijk vonden ze me, slapend en wel, rechtop in de kast. Zo kun je zien dat ik me toen al liever met die liefde omhulde, dan de kilte van een schoolgebouw op te zoeken. Die paniek om mijn verdwijning zie ik nu alleen maar als een bevestiging van de liefde waarmee ik omgeven werd.

Verstoppen voor school

Vervolgens word je na de kleuterschool voorbereid op nog meer stilzitten en leer je lezen en schrijven, rekenen en nog meer van die bullshit waar je als 6 jarige niet om hebt gevraagd. Als je dat eenmaal kent mag je dat tot in den treuren herhalen en word je in kunstmatige categorieën ingedeeld. Je wordt beloond met een stickertje in je schrift als je je best hebt gedaan en bij 10 stickers krijg je een ansichtkaart. Ben je dom, dan krijg je dus niks. Aan de hand van een test (vroeger heette dat de "cito-toets") worden de slimme kinderen gescheiden van de dommen en die weer van de nóg dommere. Ja, je hebt als jonge leerling al heel wat classificaties en vernederingen moeten doorstaan voordat je in het volgende trauma wordt geworpen. Je hebt in het gunstigste geval 8 jaar van je jeugd doorgebracht met dezelfde groep kids. Sommigen hebben het bloed onder je nagels vandaan gehaald, aan anderen heb je je emotioneel gehecht.

Stilzitten en luisteren...

Na de kleuterschool verhuisden mam, opa en ik terug naar onze geboorte-wijk (Genooi, nu Venlo-Noord) waar ik erg graag woonde. Iedereen buurtte bij iedereen en mensen zaten s' zomers buiten en roddelden erop los. In mijn jonge jeugd was ik een dagdromer (vaak droomde ik over hoe mijn vader en moeder weer bij elkaar kwamen) en werd door één leraar om dat feit zelfs "opa" genoemd. Ik was als kind (tot ver in mijn tienerjaren) vaak ziek en ondanks het feit dat ik ook vaker echt ziek was moet ik nu op 37-jarige leeftijd bekennen dat ik daarvan zeker 80% schoolziek was. Ik denk dat mijn moeder het wel wist en als dat niet zo is; "Sorry mam, maar ik was veel liever thuis bij jou dan op school!"

1983, 2e klas, meneer Willemse...ik hang linksboven op het klimrek (rood-wit Haribo t-shirt)

Het ging soms zelfs zó ver dat ik mezelf ziek "maakte", net zolang totdat ik moest overgeven. Zo graag ging ik naar school...ik haatte het! Mijn moeder kon er verder niks aan doen. Ze deed haar plicht als burger, maar kneep een oogje dicht als ik me weer eens niet goed voelde en een week ziek was. Je kunt nu 2 dingen denken. "Jij was niet goed in orde als kind" of "als een kind zulke dingen doet om niet naar school te hoeven, is er iets goed mis met ons onderwijssysteem". Ik laat de keus aan jou!  

Als ik hier een Nederlandse boekhandel had...

Na de basisschool mag je al die ellende van de kleuterschool weer helemaal overnieuw beleven, maar net effe anders. Het voortgezet onderwijs noemen ze dat...wat wordt er nou precies voortgezet? Met wat mazzel zitten er nog een paar klasgenoten op dezelfde school en met heel veel geluk in je klas, zodat je sterker staat. Nét op datzelfde klote-moment ga je ook nog puberen. Je bent onzeker en gefrustreerd, je behoort je seksueel gezond te ontpoppen, moet horen bij een bepaalde groep en daarnaast nog formules, talen en regels uit je hoofd knallen. Als je van al dat gedoe in het werkelijke leven 5 procent gebruikt, vind ik je een waar genie! "What the fuck" moet ik nu nog met "De stelling van Pythagoras" of  de definitie van "Economie" (een wetenschap die zich bezighoudt met de productie, consumptie en distributie van schaarse goederen en diensten...nou en?!), ik zou het niet weten. De gefortuneerde brugpiepers zijn populair en de minder gelukkigen zijn de pispaaltjes.

Ik bewandelde een heel gunstig middenpad. Ik was geliefd bij de popu's maar kon me ook zonder problemen onder de geplaagden begeven. Ik amuseerde me met zowel de meisjes als de "mannen". Ik snap nu nog niet hoe ik dat klaarspeelde. Op mijn 10e stierf opa van mijn moeders kant, hij dementeerde zwaar wat mijn moeder veel zorgen baarde, maar we waren toch als een gezin. Mam had het er zwaar mee en ik miste hem enorm. Op mijn 15e stierf mijn opa (vaders kant) en woonde ik een jaar bij mijn oma, ze was bang om alleen te zijn en ik vond het heerlijk om bij haar te zijn. Uiteraard was ik een middelmatig leerling (het boeide me voor geen ruk), ik slaagde voor de MAVO en ging door naar de HAVO. Daar begon de ellende pas goed. Ik begon uit seksuele frustratie mijn zelfbeeld te vervormen en school maakte het geheel niet beter. Ik bleef zitten op 4 HAVO en daarna (5 HAVO) zakte ik voor mijn examens. 3 Jaar naar de klote! Ik hing liever in de discotheek waar ik als DJ werkte en bij mijn oom in de kroeg, waar ik échte levenservaring opdeed en ook nog eens veel zwart geld mee verdiende, waar ik overigens nooit een cent van spaarde.

Vervolgens naar MBO-detailhandel waar ik begon met wiet roken. Ik zag het nut van bepaalde levenszaken niet meer en school was een blok aan het been. Op 22 jarige leeftijd verliet ik het MBO en ging na een aantal maanden uitkering trekken, op mezelf wonen en werken. Ik sloot me emotioneel af voor de buitenwereld en ook voor mijn familie speelde ik "mooi weer". Na mijn eerste relatie met een meisje (wat zo'n 5 maanden duurde) brak ik emotioneel in 2-en en kwam eindelijk op mijn 25e "uit de kast". Daarna zou blijken dat ik nog zeker 5 jaar nodig had om het echt te verwerken en me "waardig" te voelen. Mijn familie is hierin een onaflatende steun geweest en ondanks mijn wispelturige momenten (verhuizen naar verschillende steden, veel alcohol drinken, blowen) zijn ze me blijven bijstaan.  Mijn keuze om in Cambodja te gaan wonen vinden ze geen prettige, maar ze weten dat ik hier mijn geluk nastreef.

Als kleuter verstopte ik me erin, op m'n 25e kwam ik er eindelijk uit!

Ik wil hiermee niet zeggen dat mijn identiteitscrisis door school kwam, maar een beter schoolsysteem had mij en na mij nog veel meer mensen kunnen en moeten ondersteunen in het emotionele mens-zijn, iets wat op scholen zwaar ondervertegenwoordigd is. Niet alleen maar het puur biologische idee van "kindertjes krijgen", want dat weten we nu wel. Over "anders zijn", of het nou om homo-, bi-,  hetero-, transseksueel of lesbisch gaat, er wordt op scholen nauwelijks gesproken, althans toen niet. Maar ook daarvoor is weer een bewuste reden, welke in in het volgende blogbericht zal behandelen, dit keer ging het puur om het menselijke (psychologische-, emotionele-) effect dat scholen hebben.

In het ergste geval word je als baby al aan vreemden overgeleverd, omdat je pappie en mammie zo'n hoge hypotheek hebben en een 3d-flatscreen van anderhalve meter aan de muur belangrijker vinden dan een hecht gezinsleven. Als je dan een opgeschoten, egocentrische tiener bent vinden ze het gek dat je ze negeert, dan wel contactarmoede of ADHD hebt. Die nieuwe laptop en merkkleding maken al die misgelopen genegenheid nooit meer goed. En leerplicht? Flikker toch een eind op zeg!

Goede tip: durf anders te zijn!

Mijn "nieuwe visie" pas ik al voorzichtig toe in mijn dagelijkse lessen, hier in Cambodja. Dat doe je niet zo een-twee-drie, het wordt door scholen namelijk niet gewaardeerd en het kwam pas recentelijk in me op, nadat ik mezelf behoorlijk begon te irriteren aan steeds maar dezelfde lessen. Ik probeer mezelf terug te zien door de ogen van mijn leerlingen en wil het anders aanpakken dan wat in de "gevestigde orde" gebruikelijk is...en dat zonder mijn baan te verliezen, wat uiteraard geen peulenschil is. Het is voorlopig half-om-half, doch bij Apsara Arts Association kan ik het nu gaan aanpakken zoals ik het wil omdat ik daar beslis. Het voelt fijn om een eigen "proefschool" te hebben. Mijn studentenaantal is tot nu toe wederom afgenomen, maar het eerste boek is bijna uit. Ik treur er niet om, wetende dat er een nieuwe (en jongere) garde klaar staat om Engels "nieuwe stijl" te leren.

Gisteren gaf ik daarvan al een voorproefje. Schilderen, tekenen, kortom gezellig bezig zijn en dat met Engels combineren. Ik word er erg blij van en de kids ook. Dat belooft een leuke toekomstige lesatmosfeer. Jochen heeft in de "meidenkelder" 2 extra muurtjes laten optrekken bij wijze van leslokaal, waar ik mee kan doen wat ik wil. Enige nadeel is de hoogte...1.85 meter, terwijl ik bijna 1.90 ben. Ik kijk echter niet meer uit naar het staande lesgeven zoals ik dat normaal zou doen, maar eerder gegroepeerde tafeltjes waar we schilderen of zittend op de vloer...alles behalve gewoon in de houding zitten of staan dus!

Zoveel ontspannender dan in een stoel...

Nogmaals...als ik je heb geprovoceerd als ouder of leraar, probeer te begrijpen wat ik bedoel en denk terug aan wat je zelf ooit als student ondervond. Naar mijn mening halen onderwijssystemen vaak kinderen weg uit hun vertrouwde omgeving die bovendien ook erg leerzaam kan zijn. Sommige kinderen kunnen daar blijvende emotionele schade door ondervinden, maar ook ouders zelf kunnen hier uiteindelijk hun hechte band met hun kind door verliezen. Dit is mijn mening en je mag hier uiteraard anders over denken...graag zelfs...zo blijven je hersencellen in elk geval gestimuleerd, want ben nou eens eerlijk, wanneer gebeurde dat voor het laatst...in de geschiedenisles van 12 maart 1984???

Vergelijk voor de lol eens een gevangenis met de school van je kind. Ik durf te wedden dat het je zal duizelen van de overeenkomsten. Tralies (hek om de school) , luisteren naar de cipier (leraar), zitten en stil zijn, blij zijn als je mag luchten (pauze) en nog meer treffende gelijkenissen kun je zelf bedenken. Vandaar dat ik (zoals ik al eerder in dit blogbericht aangaf) blij ben dat ik geen ouder ben, buiten het feit dat ik dat hier dagelijks 'n beetje probeer te zijn voor diegenen die er gewoonweg geen hebben. Ik zou zwaar gefrustreerd raken om het feit wat ik mijn kind zou aandoen, door het (via de opgedrongen leerplicht) naar school te moeten sturen, terwijl het zich vastklampt aan mij, smekend om niet in dat kille gebouw naar binnen te hoeven. Met tranen in mijn ogen zou ik het huilende hummeltje van mij los moeten wrikken om dit eigen vlees en bloed vervolgens richting de "kinderbajes" te duwen, hetzelfde lot tegemoet gaande wat mij zo'n 30-tal jaren eerder al ten deel viel. Ik heb nooit echt spijt gehad van het beëindigen van mijn schoolcarrière...ik was eindelijk verlost!

Zoek de verschillen!

Uiteraard zal ik niet ontkennen dat ik ook leuke en goede schoolherinneringen heb, maar alles wat je maar lang genoeg moet volhouden, went uiteindelijk. En als het toch moet, kun je het er maar beter het beste van maken voor jezelf. Volgende keer zal ik berichten over de stand van zaken omtrent de vorderingen van de renovatie van het meidenverblijf op de Apsara-school en het uitdiepen van het schoolsysteem als zijnde leerzaam of niet. Hoe we kennis overdragen en in hoeverre dat bijdraagt aan onze toekomst. Denken we zelf wel kritisch genoeg of slikken we de opgedrongen kennis door als hapklare brokken? Wat is de waarde van deze "algemene kennis" en hoeveel gebruik je daar als student in de toekomst werkelijk van? Hoe zou het anders kunnen/moeten? Maar dat dus in deel 2

Badkamer voor de meiden...bijna af!

Wil je mij helpen bij het creëren van een zonnigere toekomst voor Cambodjaanse kansarme jeugd? Maak je eenmalige gift of eventuele maandelijkse donatie dan over op:

Rekeningnummer 153954191 (Rabobank) t.n.v. "Stichting Cambodja-Kids" o.v.v. "Apsara"

Bedankt, we zijn blij met elke euro!

Tot de volgende keer dan maar weer