Ontwikkelingswerk is niet altijd gemakkelijk!

Beste lezers,

De laatste tijd komt het wekelijkse schrijven er niet meer zo van. Allereerst breng ik meer vrije tijd met de kids door, wat uiteraard het belangrijkst is en anderzijds wil ik alleen schrijven als ik er "zin an heb". Als ik een geforceerd wekelijks overzicht ga schrijven, komt er alleen maar ongeïnspireerde bagger vrij en daar heeft niemand wat aan. Dus...tel er maar op dat ik zo ongeveer elke 14 dagen een bericht plaats...of beter gezegd; je ziet wel wanneer ik iets post!

Wie schrijft, die...?!

Ik stel bij deze het vervolg op het laatste bericht even uit, wat betreft mijn kritiek op het onderwijssysteem. Heb de afgelopen week een dag extra full-time gewerkt (4 i.p.v. 3), waardoor er voor andere zaken minder tijd overbleef. Er zit een kans in dat ik die extra klas tot eind januari moet gaan vervangen, wat financieel gunstig is, maar ik weet nog niet of me dat wel zal bevallen. Ik breng liever meer tijd met de kids door. Extra geld speelt bij mij een ondergeschikte rol. In tegenstelling tot Dara word ik er niet blijer van al kunnen we het voor het weekje Thailand eind november wel gebruiken. Ik merk dat de extra gespendeerde tijd bij AAA mijn kennis van het "Khmer" (Cambodjaans) langzaam bevordert en het geeft me tevens een flinke dosis gemoedsrust. Bovendien neem ik er af en toe het boek bij. Zo leren we elkaars taal en lachen we om elkaars fouten, ook al is Engels niet mijn moedertaal. Khmer heeft veel subtiele verschillen in uitspraak, daarbij nog  korte en lange klinkers waardoor de kans op het uitkramen van iets wat de plank totaal misslaat behoorlijk groot is...wat me dus regelmatig overkomt.

Daarna moet je het nog proberen te lezen...

Ik had vorige week vrijdag een sollicitatiegesprek bij een andere Internationale school. Het ging om 25 uur per week, 3 uur meer dan ik nu werk. Uiteindelijk kwam het er op neer (ondanks dat het hier om een meer erkende school gaat) dat ik voor die 3 uur meer en voor het zelfde uurloon, per week nog eens minimaal 15 uur extra (onbetaald) werk zou hebben. Met wat heen en weer gereken (wat niet echt lang duurde) kwam het er op neer dat ik er uiteindelijk op achteruit zou gaan en geen tijd meer zou hebben voor AAA, waar ik inmiddels weer volop hart en ziel in steek. De keuze was dus al snel gemaakt en een collega-leraar die voor de bewuste school gewerkt had, verzekerde me dat het de juiste was.

Reden om het goede nieuws te vertellen aan de Apsara-familie. Onwetend strompelde ik binnen terwijl er een ceremonie aan de gang was. Ik vond het al druk rondom de tempels die dag, nu begreep ik waarom. Metry bereidde het huisaltaar voor met eten, fruit, snoep en verschillende dranken. Ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan de ceremonie. Het betrof een oud-Chinese ceremonie (geen officiele feestdag) waarbij overleden familieleden (m.n. ouders en grootouders) worden herdacht en eten wordt geofferd om de geestenwereld gunstig te stemmen. Meneer Sopha's vader was Chinees, vandaar. Na de ceremonie worden er allerlei (nep)waardepapieren verbrand (o.a. creditcards, vliegtickets, paspoorten, geld en goud) die de overleden ouders kunnen gebruiken om zich een plek in het hemelrijk te verschaffen. Ze kopen de duivel als het ware af. Hmmmm....klinkt als de alledaagse omkooppraktijken die Cambodja zo eigen zijn, haha.

Metry bereidt de offers voor

Mijn eigen pakketje te verbranden waardepapieren

Ik geloof eerlijk gezegd niet zo in dit soort ceremonieën. Het zijn verbasteringen van het Boeddhisme met andere geloofsovertuigingen en Aziatische culturen, ontstaan door de eeuwen heen. Desondanks deed ik respectvol mee en had er ook echt plezier aan. Met name het fikkie stoken, als je eenmaal als kind pyromaan bent geweest gaat dat nooit helemaal weg. Volgende maand komt de Cambodjaanse versie hiervan (Phum Ben) weer aan bod, welke wel erkende feestdagen oplevert, het zij voor mij wederom onbetaald. Het eten mag na de ceremonieën overigens gewoon door de families opgepeuzeld worden...gelukkig!

Enkeltje hemel voor overleden grootouders

Wie steekt er nou geld in de hens!?

Mijn pyromane trekjes op video vastgelegd, verbrand nota bene bijna m'n vingers:

De renovatiewerkzaamheden bij AAA liggen even stil, want het ooit dichtgetimmerde plafond moet minimaal 3 maanden open blijven om te luchten en het bestreden ongedierte te laten afsterven. Zo krijgen schimmels en allerlei knagende kruipsels minder kans om hun natuurlijke werk te doen en zo de gezondheid van de dametjes in de toekomst negatief te beïnvloeden. Tegen de tijd dat Jochen weer terugkomt (eind oktober) kan de afronding plaatsvinden. Hij heeft dan nieuw geld van donateurs ter beschikking, zodat het plafond dicht kan en er geverfd kan worden. De kids slapen nu zo lang in huis bij de pleegouders, wat een vrij drukke bedoeling is.

Nog 2 maanden drogen

Laatste hand aan de rouwbouw

Cement met de hand mixen, niks betonmolen!

Er wordt flink doorgewerkt

Dat verdient af en toe een kop koffie!

Ondertussen kan ik alvast met mijn onderwijsruimte aan de slag, wat gedeeltelijk door "Stichting Cambodja-Kids" betaald zal gaan worden, daar heeft Jochen voorlopig geen financiële middelen meer voor. Hij heeft drie muurtjes laten opmetselen en het is zo een half-openlucht lokaal geworden, wat ik totaal onbezwaard heb geaccepteerd. Ik kan er mijn eigen gang mee gaan en zo wordt het eerste "echte" project van mijn eigen stichting waarheid...eindelijk. Er moet waarschijnlijk nog een extra muur geplaatst worden, zodat ik 3 vakken van 3 bij 2 meter heb. De eerste 2 vakken zijn slechts 1.85m hoog, waardoor ik er net niet rechtop in kan staan. Nou was ik toch al niet van plan om op conventionele wijze (voor de klas staand) les te gaan geven, maar mocht het eens nodig zijn dan is een extra ruimte van 2 meter hoog wel handig. Ik heb al wat geld uitgegeven aan zaken die Jochen vergeten was, zoals koffie en andere dranken voor de werkers en eten voor de schoonmaakhulpen die echt hun best hebben gedaan. Meneer Sopha durfde het niet aan Jochen uit te leggen en om geld te vragen, soms zijn ze iets té bescheiden...dus heb ik dit deel maar namens de stichting geregeld. Over de het belang van de extra muur moet ik nog even nadenken, zal toch nog zo'n $200,= gaan kosten.

Rechts; de 2 vakken, hier nog zonder muur

Halverwege...

Er zal weinig les gegeven worden uit boeken, doch meer op een manier die de kinderen aanspoort om hun talenten aan het werk te zetten. Nu gaan mijn creatieve boeken erg van pas komen, vooral het boek "Speel wijzer" dat ik net voor vertrek uit Nederland kocht en kinderen stimuleert om intuïtief te spelen. Zie het maar als een soort "vrije school", waar het kind als individu binnen een groep gezien zal worden, elk met zijn eigen ontplooiingsbehoeften. Ze gaan toch al naar het openbare "Khmer" onderwijs (het enige dat gratis is in dit land, ik zal me over de kwaliteit niet uitlaten), dus ik wil ze niet nog meer maatschappelijke druk bezorgen. Ze zullen uiteindelijk op spelende wijze Engels gaan leren, zoals het hoort. Uiteindelijk hoop ik nog een Cambodjaanse vrijwilliger te vinden (of tegen kleine vergoeding) die me in de toekomst kan gaan ondersteunen.

Buiten het feit dat Jochen met de beste bedoelingen de boel renoveert, ben ik het niet met al zijn ideeën eens en maar dat ook niet hoeft. Tenslotte heb ik nog mijn eigen stichting en eigen visie. Het is me opgevallen dat Jochen in situaties met potentiële sponsoren de zaken 'n beetje naar zichzelf toedraait. Nou heb ik daar niet echt moeite mee, ik hoef niet in de schijnwerpers te staan. Het staat me wel tegen dat hij hier en daar wat kleine waarheidsverdraaiingen toepast om sponsorringen meer kracht bij te zetten. Zo vertelde hij de ambassadeur bijvoorbeeld dat ik al 8 jaar in Phnom Penh woon en al jaren op Apsara lesgeef, terwijl ik hier pas 3 jaar woon. Als die 3 jaar niet betrouwbaar genoeg klinken voor een gift, laat het dan voor mijn part zijn...ik hou niet van dat soort leugentjes...al helemaal niet als ze over mij gaan en ik er warempel zelf bij sta!

Dat spelletje speel ik niet mee!

Bovendien heeft Jochen het Engels-onderwijs van 3 kinderen stop gezet of volgens eigen zeggen stop "moeten" zetten omdat de school te veel sponsorgelden opslokt. Is grotendeels waar, maar als de reden tot zijn besluit is, dat hij denkt dat ik dat onderwijs op zal gaan vangen (terwijl ik gewoon mijn bijna-fulltime baan heb) vind ik dat ongerijmd. Ik besluit zelf wel welke plannen ik uitvoer in mijn liefdadigheidswerk.Ondersteuning is fijn, maar het moet niet zo zijn dat iemand anders voor mij de zaak moet gaan uitstippelen want zo werkt dat niet. Ik kreeg dit net op de dag van zijn vertrek (terug naar Duitsland) te horen, waardoor er amper een mogelijkheid was om dit euvel recht te zetten. Ik heb me daarom voorgenomen om mijn pleidooi uit te stellen tot zijn terugkomst, eind Oktober. Je ziet het, ook met de beste bedoelingen is ontwikkelingswerk niet altijd gemakkelijk...zal ik ook nooit beweren!

Jij maakt me d'r 'n mooi potje van zeg!

Thuis nog mijn kast leeg gemaakt waar nog flink wat knutselmateriaal tevoorschijn kwam. Dat heb ik de afgelopen weken nog hier en daar aangevuld met wat verf, scharen en andere prullaria, die goed van pas zullen gaan komen. Komende week wil ik met meneer Sopha (pleegvader van AAA) gaan rondneuzen voor een oude (afsluitbare) kantoorkast. Daar wordt alles wat ik de afgelopen weken naar "de Apsara" gesleept heb ingestopt. Die kast wil ik vervolgens in een vrolijke kleur verven met op de deuren schoolbordverf zodat de kids erop kunnen schrijven en zo heb ik nog legio ideeën, alleen oppassen en bewust aankopen doen.

Hier en daar nog een vrolijke lik verf...

Het eerste misverstand was alweer ontstaan, mede door mijn eigen onoplettendheid. Van de materialen die ik in bewaring had gegeven, was al een en ander spoorloos verdwenen. Heb even duidelijk moeten stellen dat het materiaal niet bedoeld is om uit te delen aan familie en derden (want zo gaat dat in ontwikkelingslanden), doch dat het mijn eigendom blijft, welk ter beschikking staat voor de kids. Ja...het blijft oppassen geblazen. Heb intussen de schade opgemaakt en moet wat spulletjes opnieuw aanschaffen. Een goede les voor mij, want dat gaat nu dus uit mijn eigen zak...niet dat je denkt; "die koopt maar wat raak van de donaties!"

Transparantie in organisaties; Ik weet waar ik mee bezig ben, dus maak je geen zorgen...bij deze!

De kids zullen samen met mij het lokaal gaan inrichten. Elke steunpilaar in een andere (frisse) kleur, hier en daar wat plantjes, eventueel een vissenkom (heb thuis nog een kom en mijn mini-vijvertje stikt van het jong grut, dus kosteloos) en wandschilderingen of een wissel-galerij waar het creatieve werk komt te hangen. Ideeën genoeg dus en volop enthousiaste kids. Het enthousiasme van meneer Sopha heb ik enigszins moeten blussen want die wilde al een bordje ophangen met "gratis Engelse les", wat ik beleefd afwees. Ik wil graag kinderen helpen, maar op die manier heb ik er binnen 'n week 50 en dan verliest het woord "overzicht" geheel zijn betekenis.Ik heb het al in het weeshuis meegemaakt met 40 kids...dat is telkens een zinloze ontploffing van knutselmaterialen en geen enkel handwerkje doorstaat de test (lees; wordt vernield), dus ik start het liever stap-voor-stap op.

Wel ff rustig aan he!

Afgelopen week was voor de 4e keer onze afvoer verstopt en elke keer weer blijft de verhuurder van het gebouw volhouden dat het door de haren van Pitchu komt, terwijl we haar amper één keer per maand wassen. Wat ik zelf steeds tegenkom zijn stinkende brokken vet, rijst en noedels die uit het putje omhoog komen. Waarschijnlijk gooien de buren de etensresten (met name olie) door de afvoer wat zich langzaam aan de binnenkant van de afvoerbuis hecht totdat het weer dichtslibt. Ik ga geen beschuldigende vinger wijzen, die tijd heb ik gehad. Zaterdag werd er een nieuwe afvoerbuis geplaatst. Zoals ik heb begrepen heeft nu ieder huis een gescheiden afvoer, dus we zullen in de toekomst wel zien. Ik was na mijn meditatie nog een uurtje terug het bed in geklommen, was tenslotte weekend. Totdat Pitchu het bed op sprong om me zoals gewoonlijk wakker komen te likken. Haar pootjes stonken verschrikkelijk en ik begon te vermoeden waarom.

Lekker...rioolwater op je vloer!

Terwijl ik de trap af liep rook ik het al en mijn ogen bevestigden tenslotte mijn afschuwelijke vermoeden. De keukenvloer en de helft van de woonkamer waren bedekt met een laag ranzig stinkend rioolwater. Heb 2 uur staan scheppen om de zooi weg te krijgen. Ze hadden blijkbaar bij de buren het water door de buis gepompt, waardoor het bij ons via de keukenafvoer naar binnenkwam. Bedankt! De schoonzoon kwam doodleuk even kijken hoe ik met een scheef gezicht stond te moppen, lachte er nog even bij terwijl mijn inmiddels door meditatie positief getrainde geest toch lichtelijk geïrriteerd raakte.

Gadverdamme!

Dara moest naar de begrafenis herdenking van zijn neef (traditie, 100 dagen na het overlijden) en ik gaf me aan een vervroegde najaarsschoonmaak (weet niet eens of zoiets bestaat)... Ik ging door tijdens de lunch en hoe verder ik kwam des te meer taken ik mezelf oplegde...iets dat ik overerft (overorven wordt niet erkend door de spellingprogrammatuur) heb van mijn familie. Uiteindelijk was ik na 10 uur (s' avonds om 7 uur) klaar met de klus. Het huis rook fris en ik had elk hoekje gehad. Ik had zelfs nog een potje gekookt, maar de honger was al verdwenen in het sop. Mijn voeten brandden en mijn ogen waren rood doorbloed  alsof ik een flinke joint gerookt had. Het gaf wel een voldaan gevoel...ik had eindelijk rust!

Alles is weer spik en span!

Ik kreeg aan 't einde nog een bezoekje van Panharith en Boromey, zoon en dochter van de Apsara-familie, die bezorgd kwamen kijken hoe ik er aan toe was. Ben nog met Pitchu bij hen een DVD'tje gaan kijken van Rowan Atkins (Mr.Bean) als "Johnny English". Met 2 kids op schoot (1 viel in slaap) en nog eens 2 aan weerszijden toch nog een leuke afsluiter van de dag. Gisteravond hebben we ons met z'n allen uitgeleefd in de speeltuin en uiteraard was ik na 3 uur rondsjouwen met de kleintjes bekaf...toch nog een voldaan gevoel aan het weekend overgehouden. Het lesgeven was er deze week even ingeslopen, maar dat hoeft niet altijd voorop te staan. Kinderen moeten op z'n tijd plezier hebben en vooral flink ravotten. Ik kom er dan uiteraard nooit onderuit om geslachtofferd te worden tot klimpaal, paard etc...ach het is maar waar je gelukkig en blij van wordt...toch?

Tot besluit...om dit project tot bloei te brengen kan ik het niet af zonder hulp. Er is veel werk aan de winkel en daar is uiteraard (naast inspanning) ook geld  voor nodig. Wil je ook je steentje bijdragen en een kind een kleurigere kijk in de toekomst gunnen, wij zijn blij met elk bedrag. Stort dan je maandelijkse donaties of een eenmalige bijdrage op;

rekeningnummer 153954191 (Rabobank), ten name van "Stichting Cambodja-Kids", onder vermelding van "Donatie AAA".

Namens de kids en mijzelf...heel erg bedankt...iedere euro is er een!

Lang leve de vrije geest! Deel 1

Na een oponthoud van alweer 2 weken werd het weer 'ns tijd voor 'n nieuw bericht. Ik ben momenteel bezig met het vormgeven van mijn persoonlijke visie, met name als leraar...die gebruik ik op zijn beurt weer om de ontwikkelingsplannen van mijn lessen en goede doelen bij te stellen en dat kost wat tijd.

Wat bedoel ik hiermee? Toen ik afgelopen maand aan een nieuw semester op school begon had ik een soort openbaring. Een verhelderde visie op onze huidige wereld. Nee, niet dezelfde als een aantal schrijfsels geleden, waarbij ik me machteloos voelde over onze huidige wereld. Ik ben nog steeds sceptisch...zo sceptisch "als de pest" zou je kunnen zeggen, waardoor ik juist open sta voor nieuwe (vaak betere) ideeën en kritisch kijk op de gevestigde orde. Het geheel wordt in balans gehouden door mijn dagelijkse meditaties die ik inmiddels al meer dan 4 maanden volhoud.

Oké de visie...sorry als ik jullie (vooral hedendaagse ouders) provoceer. Via dit blogbericht daag ik je bij deze uit om mij tegen te spreken...krijg ik misschien ook weer eens wat reacties! We leven vandaag de dag in een maatschappij beheerst door het recht van de sterken, de rest hobbelt er vaak als een kudde makke schapen achteraan. "Gemiddelde" ouders moeten beiden werken om in de geneugten des levens te kunnen voorzien. Eigen huis, flatscreen, smartphones voor elk gezinslid ouder dan 10, merkkleding, vakanties en wat dies meer zei. Dus maken wij ons als ouders (ik ben zelf een uitzondering en ben daar blij mee) slaven van ons door de commercie opgedrongen leventjes. Meer dan eens verzuipen we in de schuld en nemen we er een parttime baan bij...kunnen we straks tenminste de iPhone-5 kopen, en hup...ook een voor de kids!

Belangrijker dan een hecht gezinsleven?!

Sinds we met z'n allen begonnen deel te nemen aan deze tendens (ergens na de 2e wereldoorlog werd het langzaam in gang gezet) van het meer nodig hebben moest er natuurlijk wel een oplossing zijn voor de kinderen...want mam moest nu ook voor brood op de plank zorgen en ruilde haar schort in voor een fiets naar de fabriek en later een auto voor naar kantoor. Die oplossing was er al gedeeltelijk...school. Zo is het in het onderwijs vandaag de dag duidelijk geworden dat het niet alleen maar "simpel" lesgeven betreft, maar ook een scala aan opvoedkundige taken...of we het willen of niet.

Het antisociale effect van consumentisme

Mam pikt op weg naar huis even wat "Chinees" of "McDrive" op en pap komt een uurtje later anders komt die iPhone er niet! Nadat ze op de bank in een moordtempo (heet niet voor niks fastfood) hun pakket suiker en vet naar binnen geschrokt hebben, haasten ze zich stuk voor stuk naar hun eigen laptop...als ze daar al niet achter zaten te eten. Samen de dag doornemen bestaat uit het "checken" van commentaren op je laatste facebook-post en mensen "online" vermoorden in een partijtje Warcraft. Ik wil niet generaliseren maar veel "moderne" gezinnen stevenen er rap op af. Ieder individu isoleert zich in zijn eigen wereldje. Zelfs hier in Cambodja voltrekt dit fenomeen zich in de klaslokalen onder mijn neus.

Wanneer spelplezier overgaat in verslaving

Ik ben geen tegenstander van technologie anders zouden jullie dit nu niet lezen, maar we worden langzaamaan afgestompt in vele gebieden. We verliezen ons intellect en worden emotioneel koele kikkers, want hoe slim wordt je nou van zo'n online spel en wat verbetert het aan je relaties? Hoe belangrijk is het gezinsleven nog? We beginnen synthetisch ontwikkelde autisme-symptomen te vertonen. Stoor je zoon of dochter eens tijdens het spelen van een online (live) game. 90% Kans dat je een geïrriteerd getint antwoord of (erger nog) geen antwoord maar slechts een hatelijke snauw krijgt. En zo achtervolgt het je tot op de strandstoel in Lorret de Mar, waar je kids jouw zuurverdiende vakantiegeld (en tijd) verkwanselen aan de meegebrachte playstation of tablet-pc. De zee is slechts achtergrondmuziek en entourage, we schieten nog een plaatje om op facebook te posten. Vergeet vooral niet om alles te "like-en", anders word je misschien wel door iemand "ge-unfriend"!

Gezellig op vakantie!

"Hoe heeft het zover kunnen komen?" vraag je je misschien af...of misschien denk je dat ik zwaar overdrijf...maar ik denk dat dit precies de bedoeling is geweest. Waarom? Omdat het voor een kleine groep mensen van uiterst belang is dat wij "gewone burgers" dom blijven...juist ja! "Maar we gaan toch naar school?" zul je dan misschien als verweer opwerpen...en dat is nou precies waar de ellende begint...en ooit is begonnen...want geloof me (of niet); VAN SCHOOL WORD JE NIET VEEL SLIMMER! Kijk maar eens naar het onderstaande filmpje van John Taylor Gatto, tot vier keer toe verkozen tot "beste leraar van New York", die naar 30 jaar lesgeven tot een bizarre conclusie kwam:

Terug dus waar ik zojuist mijn inleiding begon...school. Hoe durf ik nou te beweren dat de meeste kinderen (dat klinkt wat beschaafder dan "alle") van scholing niet slimmer worden? Beginnen bij het prille begin...Als kleine peuter ontdek je de wereld als een wonderbaarlijke plaats waar prachtige (soms ook minder bevredigende) ontwikkelingen plaatshebben. Je hebt weinig zorgen...je ontdekt dat ijsjes heerlijk zijn en echte "zandtaartjes" niet, dat veel dingen stuk kunnen en soms weer gemaakt kunnen worden, dat vuur heet is, dat een sliding op asfalt pijn doet, dat je een ketting kunt maken van meizoentjes en noem maar op. Je wordt in deze lessen vaak bijgestaan door "grote mensen" die dat met veel zorg (soms iets té veel) en liefde doen. Je weet precies wat je leuk vind en kunt daar uren mee bezig zijn. Het fijnste vond ik nog dat het gepaard ging met (tenminste in mijn familie) veel geknuffel en gezoen, ik ben gek op zoenen! En dan ineens...is het voorbij!

Niks mooiers dan opgroeien in een liefdevolle omgeving!

Je wordt weggerukt van je liefhebbende ouders en moet van de regering naar de kleuterschool. De levensvonk in je word hier al verwijderd en je neemt plaats in een systematische gehersenspoelde totaal onnatuurlijke omgeving, school. Ik herinner me nog steeds de leus "4 jaar mag, 5 jaar moet!"...om ouders te waarschuwen dat ze anders strafbaar zijn. Kinderen huilen vaak de eerste dagen en soms weken, wat gewoon een natuurlijk verzet tegen het trauma genaamd "school" is. Vervolgens moet je ineens de hele dag naar het gezwets van iemand luisteren die je niet kent en zo snel mogelijk word je geleerd om zo lang mogelijk op een stoel te zitten en je mond te houden, tenzij er naar gevraagd wordt. Je hebt verdomme net leren rennen, moet je er alweer mee stoppen! Met een beetje mazzel is de kleuterleid(st)er een prettig mens, maar toch was je liever bij moeder thuis gebleven.

Ik wil niet...ik wil bij jou blijven...

Ik had in mijn kinderjaren een groot geluk. Mijn ouders waren al op mijn 2e gescheiden (wat op zich niet zo leuk was) en mam en ik woonden in bij opa en oma én mijn jongste oom, Peter. Ik zie hem nog altijd als mijn grote broer, met name omdat ik genoot van onze tijd samen. Oma stierf op 58 jarige leeftijd, datzelfde jaar nog aan kanker, wat ook veel verdriet in onze reusachtige familie (13 kinderen) bracht. Desondanks was ik toch een erg gelukkig kind, ik kreeg aandacht van iedereen en werd omringd met enorm veel liefde. Ook aan mijn vaders kant van de familie (7 kinderen) kwam ik niks te kort, alles was dubbelop. Als kleuter sloot ik me een keer op in de kast omdat ik zo graag thuis wilde blijven. Ik viel in slaap terwijl iedereen in paniek naar me zocht. Uiteindelijk vonden ze me, slapend en wel, rechtop in de kast. Zo kun je zien dat ik me toen al liever met die liefde omhulde, dan de kilte van een schoolgebouw op te zoeken. Die paniek om mijn verdwijning zie ik nu alleen maar als een bevestiging van de liefde waarmee ik omgeven werd.

Verstoppen voor school

Vervolgens word je na de kleuterschool voorbereid op nog meer stilzitten en leer je lezen en schrijven, rekenen en nog meer van die bullshit waar je als 6 jarige niet om hebt gevraagd. Als je dat eenmaal kent mag je dat tot in den treuren herhalen en word je in kunstmatige categorieën ingedeeld. Je wordt beloond met een stickertje in je schrift als je je best hebt gedaan en bij 10 stickers krijg je een ansichtkaart. Ben je dom, dan krijg je dus niks. Aan de hand van een test (vroeger heette dat de "cito-toets") worden de slimme kinderen gescheiden van de dommen en die weer van de nóg dommere. Ja, je hebt als jonge leerling al heel wat classificaties en vernederingen moeten doorstaan voordat je in het volgende trauma wordt geworpen. Je hebt in het gunstigste geval 8 jaar van je jeugd doorgebracht met dezelfde groep kids. Sommigen hebben het bloed onder je nagels vandaan gehaald, aan anderen heb je je emotioneel gehecht.

Stilzitten en luisteren...

Na de kleuterschool verhuisden mam, opa en ik terug naar onze geboorte-wijk (Genooi, nu Venlo-Noord) waar ik erg graag woonde. Iedereen buurtte bij iedereen en mensen zaten s' zomers buiten en roddelden erop los. In mijn jonge jeugd was ik een dagdromer (vaak droomde ik over hoe mijn vader en moeder weer bij elkaar kwamen) en werd door één leraar om dat feit zelfs "opa" genoemd. Ik was als kind (tot ver in mijn tienerjaren) vaak ziek en ondanks het feit dat ik ook vaker echt ziek was moet ik nu op 37-jarige leeftijd bekennen dat ik daarvan zeker 80% schoolziek was. Ik denk dat mijn moeder het wel wist en als dat niet zo is; "Sorry mam, maar ik was veel liever thuis bij jou dan op school!"

1983, 2e klas, meneer Willemse...ik hang linksboven op het klimrek (rood-wit Haribo t-shirt)

Het ging soms zelfs zó ver dat ik mezelf ziek "maakte", net zolang totdat ik moest overgeven. Zo graag ging ik naar school...ik haatte het! Mijn moeder kon er verder niks aan doen. Ze deed haar plicht als burger, maar kneep een oogje dicht als ik me weer eens niet goed voelde en een week ziek was. Je kunt nu 2 dingen denken. "Jij was niet goed in orde als kind" of "als een kind zulke dingen doet om niet naar school te hoeven, is er iets goed mis met ons onderwijssysteem". Ik laat de keus aan jou!  

Als ik hier een Nederlandse boekhandel had...

Na de basisschool mag je al die ellende van de kleuterschool weer helemaal overnieuw beleven, maar net effe anders. Het voortgezet onderwijs noemen ze dat...wat wordt er nou precies voortgezet? Met wat mazzel zitten er nog een paar klasgenoten op dezelfde school en met heel veel geluk in je klas, zodat je sterker staat. Nét op datzelfde klote-moment ga je ook nog puberen. Je bent onzeker en gefrustreerd, je behoort je seksueel gezond te ontpoppen, moet horen bij een bepaalde groep en daarnaast nog formules, talen en regels uit je hoofd knallen. Als je van al dat gedoe in het werkelijke leven 5 procent gebruikt, vind ik je een waar genie! "What the fuck" moet ik nu nog met "De stelling van Pythagoras" of  de definitie van "Economie" (een wetenschap die zich bezighoudt met de productie, consumptie en distributie van schaarse goederen en diensten...nou en?!), ik zou het niet weten. De gefortuneerde brugpiepers zijn populair en de minder gelukkigen zijn de pispaaltjes.

Ik bewandelde een heel gunstig middenpad. Ik was geliefd bij de popu's maar kon me ook zonder problemen onder de geplaagden begeven. Ik amuseerde me met zowel de meisjes als de "mannen". Ik snap nu nog niet hoe ik dat klaarspeelde. Op mijn 10e stierf opa van mijn moeders kant, hij dementeerde zwaar wat mijn moeder veel zorgen baarde, maar we waren toch als een gezin. Mam had het er zwaar mee en ik miste hem enorm. Op mijn 15e stierf mijn opa (vaders kant) en woonde ik een jaar bij mijn oma, ze was bang om alleen te zijn en ik vond het heerlijk om bij haar te zijn. Uiteraard was ik een middelmatig leerling (het boeide me voor geen ruk), ik slaagde voor de MAVO en ging door naar de HAVO. Daar begon de ellende pas goed. Ik begon uit seksuele frustratie mijn zelfbeeld te vervormen en school maakte het geheel niet beter. Ik bleef zitten op 4 HAVO en daarna (5 HAVO) zakte ik voor mijn examens. 3 Jaar naar de klote! Ik hing liever in de discotheek waar ik als DJ werkte en bij mijn oom in de kroeg, waar ik échte levenservaring opdeed en ook nog eens veel zwart geld mee verdiende, waar ik overigens nooit een cent van spaarde.

Vervolgens naar MBO-detailhandel waar ik begon met wiet roken. Ik zag het nut van bepaalde levenszaken niet meer en school was een blok aan het been. Op 22 jarige leeftijd verliet ik het MBO en ging na een aantal maanden uitkering trekken, op mezelf wonen en werken. Ik sloot me emotioneel af voor de buitenwereld en ook voor mijn familie speelde ik "mooi weer". Na mijn eerste relatie met een meisje (wat zo'n 5 maanden duurde) brak ik emotioneel in 2-en en kwam eindelijk op mijn 25e "uit de kast". Daarna zou blijken dat ik nog zeker 5 jaar nodig had om het echt te verwerken en me "waardig" te voelen. Mijn familie is hierin een onaflatende steun geweest en ondanks mijn wispelturige momenten (verhuizen naar verschillende steden, veel alcohol drinken, blowen) zijn ze me blijven bijstaan.  Mijn keuze om in Cambodja te gaan wonen vinden ze geen prettige, maar ze weten dat ik hier mijn geluk nastreef.

Als kleuter verstopte ik me erin, op m'n 25e kwam ik er eindelijk uit!

Ik wil hiermee niet zeggen dat mijn identiteitscrisis door school kwam, maar een beter schoolsysteem had mij en na mij nog veel meer mensen kunnen en moeten ondersteunen in het emotionele mens-zijn, iets wat op scholen zwaar ondervertegenwoordigd is. Niet alleen maar het puur biologische idee van "kindertjes krijgen", want dat weten we nu wel. Over "anders zijn", of het nou om homo-, bi-,  hetero-, transseksueel of lesbisch gaat, er wordt op scholen nauwelijks gesproken, althans toen niet. Maar ook daarvoor is weer een bewuste reden, welke in in het volgende blogbericht zal behandelen, dit keer ging het puur om het menselijke (psychologische-, emotionele-) effect dat scholen hebben.

In het ergste geval word je als baby al aan vreemden overgeleverd, omdat je pappie en mammie zo'n hoge hypotheek hebben en een 3d-flatscreen van anderhalve meter aan de muur belangrijker vinden dan een hecht gezinsleven. Als je dan een opgeschoten, egocentrische tiener bent vinden ze het gek dat je ze negeert, dan wel contactarmoede of ADHD hebt. Die nieuwe laptop en merkkleding maken al die misgelopen genegenheid nooit meer goed. En leerplicht? Flikker toch een eind op zeg!

Goede tip: durf anders te zijn!

Mijn "nieuwe visie" pas ik al voorzichtig toe in mijn dagelijkse lessen, hier in Cambodja. Dat doe je niet zo een-twee-drie, het wordt door scholen namelijk niet gewaardeerd en het kwam pas recentelijk in me op, nadat ik mezelf behoorlijk begon te irriteren aan steeds maar dezelfde lessen. Ik probeer mezelf terug te zien door de ogen van mijn leerlingen en wil het anders aanpakken dan wat in de "gevestigde orde" gebruikelijk is...en dat zonder mijn baan te verliezen, wat uiteraard geen peulenschil is. Het is voorlopig half-om-half, doch bij Apsara Arts Association kan ik het nu gaan aanpakken zoals ik het wil omdat ik daar beslis. Het voelt fijn om een eigen "proefschool" te hebben. Mijn studentenaantal is tot nu toe wederom afgenomen, maar het eerste boek is bijna uit. Ik treur er niet om, wetende dat er een nieuwe (en jongere) garde klaar staat om Engels "nieuwe stijl" te leren.

Gisteren gaf ik daarvan al een voorproefje. Schilderen, tekenen, kortom gezellig bezig zijn en dat met Engels combineren. Ik word er erg blij van en de kids ook. Dat belooft een leuke toekomstige lesatmosfeer. Jochen heeft in de "meidenkelder" 2 extra muurtjes laten optrekken bij wijze van leslokaal, waar ik mee kan doen wat ik wil. Enige nadeel is de hoogte...1.85 meter, terwijl ik bijna 1.90 ben. Ik kijk echter niet meer uit naar het staande lesgeven zoals ik dat normaal zou doen, maar eerder gegroepeerde tafeltjes waar we schilderen of zittend op de vloer...alles behalve gewoon in de houding zitten of staan dus!

Zoveel ontspannender dan in een stoel...

Nogmaals...als ik je heb geprovoceerd als ouder of leraar, probeer te begrijpen wat ik bedoel en denk terug aan wat je zelf ooit als student ondervond. Naar mijn mening halen onderwijssystemen vaak kinderen weg uit hun vertrouwde omgeving die bovendien ook erg leerzaam kan zijn. Sommige kinderen kunnen daar blijvende emotionele schade door ondervinden, maar ook ouders zelf kunnen hier uiteindelijk hun hechte band met hun kind door verliezen. Dit is mijn mening en je mag hier uiteraard anders over denken...graag zelfs...zo blijven je hersencellen in elk geval gestimuleerd, want ben nou eens eerlijk, wanneer gebeurde dat voor het laatst...in de geschiedenisles van 12 maart 1984???

Vergelijk voor de lol eens een gevangenis met de school van je kind. Ik durf te wedden dat het je zal duizelen van de overeenkomsten. Tralies (hek om de school) , luisteren naar de cipier (leraar), zitten en stil zijn, blij zijn als je mag luchten (pauze) en nog meer treffende gelijkenissen kun je zelf bedenken. Vandaar dat ik (zoals ik al eerder in dit blogbericht aangaf) blij ben dat ik geen ouder ben, buiten het feit dat ik dat hier dagelijks 'n beetje probeer te zijn voor diegenen die er gewoonweg geen hebben. Ik zou zwaar gefrustreerd raken om het feit wat ik mijn kind zou aandoen, door het (via de opgedrongen leerplicht) naar school te moeten sturen, terwijl het zich vastklampt aan mij, smekend om niet in dat kille gebouw naar binnen te hoeven. Met tranen in mijn ogen zou ik het huilende hummeltje van mij los moeten wrikken om dit eigen vlees en bloed vervolgens richting de "kinderbajes" te duwen, hetzelfde lot tegemoet gaande wat mij zo'n 30-tal jaren eerder al ten deel viel. Ik heb nooit echt spijt gehad van het beëindigen van mijn schoolcarrière...ik was eindelijk verlost!

Zoek de verschillen!

Uiteraard zal ik niet ontkennen dat ik ook leuke en goede schoolherinneringen heb, maar alles wat je maar lang genoeg moet volhouden, went uiteindelijk. En als het toch moet, kun je het er maar beter het beste van maken voor jezelf. Volgende keer zal ik berichten over de stand van zaken omtrent de vorderingen van de renovatie van het meidenverblijf op de Apsara-school en het uitdiepen van het schoolsysteem als zijnde leerzaam of niet. Hoe we kennis overdragen en in hoeverre dat bijdraagt aan onze toekomst. Denken we zelf wel kritisch genoeg of slikken we de opgedrongen kennis door als hapklare brokken? Wat is de waarde van deze "algemene kennis" en hoeveel gebruik je daar als student in de toekomst werkelijk van? Hoe zou het anders kunnen/moeten? Maar dat dus in deel 2

Badkamer voor de meiden...bijna af!

Wil je mij helpen bij het creëren van een zonnigere toekomst voor Cambodjaanse kansarme jeugd? Maak je eenmalige gift of eventuele maandelijkse donatie dan over op:

Rekeningnummer 153954191 (Rabobank) t.n.v. "Stichting Cambodja-Kids" o.v.v. "Apsara"

Bedankt, we zijn blij met elke euro!

Tot de volgende keer dan maar weer

  

Brand-paniek & Hoog bezoek

Pauze...Het heeft even geduurd, maar soms zijn er belangrijkere zaken dan schrijven wat je de hele week uitvoert.

Afgelopen week dus even niet

Na mijn laatste blogbericht was het weer tijd voor een nieuw semester op school. Dat werd tijd want ik ben langzamerhand zo blut als een Europese bank...en niemand die in mijn borgtocht voorziet! Afijn...mijn hele schema is weer door elkaar gehusseld, want nu werk ik fulltime op "di-wo-do" in plaats van "wo-do-vry". Aan de ene kant wel fijn, nu begin ik de week rustig op maandag en bouw weer rustig af op vrijdag, maar wel vervelend dat ik ook op AAA weer alles moest omgooien. Ik onderwijs nu ook een hoger level, met als voordeel dat studenten meer begrijpen en als nadeel dat ze gauw verveeld zijn door de boeken...dus véél improvisatie gewenst. Zo heb ik de afgelopen week meer dan 1000 podcasts (korte filmpjes en geluidsfragmenten) m.b.t. lesgeeftechnieken gedownload, goed voor 7,6 dagen aaneengesloten informatie...dus ik heb wat in 't vooruitzicht en ben nog niet uitge-download. Nu hopen dat het zoden zet. Over de stand van zaken omtrent AAA zo meteen meer.

Gratis en erg leerzaam!

Vorige week Zondagnacht werd mijn slaap wreed verstoord door een schreeuwende en paniekerige Dara. "The power is burning"...watteh? Slaapdronken trok ik een korte broek en t-shirt aan, strompelde naar beneden...greep de laptop en harde schijf, wat verstopte reserve-dollars, én Pitchu natuurlijk...oh ja, en Dara! Het bleek dat de stroommast tegenover ons appartement door kortsluiting in brand was gevlogen. Oeh's en ah's galmden door de straat en iedereen was inmiddels buiten.

Ik moest meteen denken aan het verhaal dat Dara me ooit vertelde over zijn tante. 'n Jaar of 2 geleden stond haar huis in brand, samen met nog 'n aantal andere huizenblokken. Toen ze de brandweer belden werd het telefoontje beantwoord met de vraag "gaan jullie 10.000 dollar betalen"? "Natuurlijk niet", was het antwoord...want wie heeft er nou zoveel geld over voor een bluspartij. Dit is een standaardgegeven bij veel vormen van hulpverlening in Cambodja...eerst geld...dan pas actie! Ja je leest het goed...vandaar dat Dara's tante uiteindelijk besloot (en met haar zo goed als de hele buurt, op een aantal rijke stinkers na) om de zaak maar af te laten branden en later een nieuw huis te bouwen. Doodleuk liet de brandweer alles afbranden terwijl ze de villa's van rijke excellenties goed nat hielden om ze tegen het overslaan van de brand te beschermen...kassa!

Als je betaalt komen we blussen en anders...

Met dit in gedachten vroeg ik me af waar de gerechtigheid in dit land op gebaseerd is...louter op je portemonnee waarschijnlijk. Zelfs de mensen die het verschil tussen leven of dood zouden moeten maken moeten omgekocht worden. En zoals verwacht...terwijl we ruim een uur buiten stonden en buurtbewoners in bezit van een brandblusser met gevaar voor eigen leven de stroommast te lijf gingen...kwam er geen politieagent of brandweerman een kijkje nemen. Sta je mooi te kijken, als het jou straat is en je huis dreigt af te fikken, om van verzekeringen nog maar te zwijgen...want die heeft hier niemand...alleen ik! In het onderstaande filmpje lijkt het mee te vallen, maar realiseer je hierbij dat het om duizenden watts en volts gaat en dat door de vrijgekomen hitte de kabels smolten, losknapten en door de straat zwiepten met nergens professionele hulp te bekennen.

Gelukkig wierpen de blusacties van de buurtbewoners hun vruchten af en onder af en toe wat geknetter en geflits, hier en daar wat steekvlammen, gaf het vuur langzaam de pijp aan Maarten. Mensen dropen een voor een af naar hun huizen en ruilden een wit bepoederde straat in voor een ietwat geënerveerde nachtrust. Ik begon me pas later te realiseren hoe je leven ineens op zijn kop kan staan en welke vreemde beslissingen je neemt, als je net uit je slaap bent gehaald en je in een paar seconden de belangrijkste zaken moet grijpen. Het was goed fout gegaan...

Een nevel van rook en bluspoeder vult de straat

Allereerst greep ik mijn camera, laptop, externe harde schijf, geld en hond. Ik vergat mijn telefoon, paspoort en was in de haast vergeten dat ik net al mijn foto's (vanaf 2004) op een andere schijf had overgezet...die dus nog in de la lag. Ik had ze net gewist van de schijf die ik gegrepen had. Op deze stond wel al mijn muziek. Maar wat was nou werkelijk het belangrijkst? Laat ik het er op houden dat het gene wat echt er toe deed veilig was; Dara, Pitchu en ik...punt!

Kabel gesmolten en afgeknapt

Die nacht moesten we het zonder stroom doen en de erop volgende 2 dagen zaten we uren zonder. Alles werd door de elektriciteitsfirma's hersteld...nee niet verbeterd...maar gewoon terug aan elkaar geknoopt...de bekende kabel-wirwar zoals je die in veel ontwikkelingslanden ziet...bovendien is niks geaard. Het kan en zal ooit nog eens goed fout gaan, ik hoop niet bij mij in de straat...ik heb mijn lesje geleerd en stond op een bepaald moment toch even te trillen op mijn benen.

We knopen het wel aan mekaar!

Afgelopen donderdag had ik met Jochen een afspraak op de Duitse ambassade, een instantie waar ik niet al te goeie herinneringen aan heb...ze hebben er mede voor gezorgd dat Dara's visum in juli 2010 werd geweigerd...maar oké, dit keer was het voor het goede doel. Jochen had de ambassadeur zelf aangesproken over de Apsara Arts Association en de renovatie van de slaapruimtes van de kids. Deze was hoogstpersoonlijk een kijkje komen nemen en zegde meteen hulp toe. Er ontbrak nog een ding, een 2e persoon om de gift te bezegelen, maar daar had Jochen pardoes een oplossing voor; Leon!

Dr. Wolfgang Moser, Ambassadeur Duitsland

De ambassade stelt een bedrag ter beschikking van €1500,= , dus daar zet ik graag mijn krabbel voor. Jochen had als dank al een klein feestje voor de ambassade opgezet (betaald uit eigen zak) om zodoende de Duitse gemeenschap in Phnom Penh wat honing om de mond te smeren. Een Apsara-show werd opgezet in een ietwat verwesterde setting (who cares?!) gecombineerd met wat blikken bier en Cambodjaanse mondkost. Ik zette zelfs mijn "Hollandse" principes opzij en speldde een "Deutschland-Kambodscha-pinnetje" op mijn blouse. In Nederland zou ik daar tijdens het W.K. of E.K. voor op de brandstapel zijn gegooid.

Sorry Holland, het is voor het goede doel!

Het geld komt de volgende week vrij en kan meteen worden geïnvesteerd in een paar pallets stenen, cement en ander bouwmateriaal. Jochen's vrouw wordt langzaam wat zuur, want hij heeft al een flinke duit van zijn eigen spaarcenten erin gestopt. Ik heb toegezegd dat ik met "Stichting Cambodja-Kids" backup sta voor eventuele kosten van de afronding, mocht het allemaal niet genoeg zijn...  

Buitenkeukentje meidenkelder, ik zou er nog geen water koken, toch?!

Jochen had zelfs Kanha zover gekregen dat ze kwam trommelen, ondanks dat ze nu terug in het weeshuis bij de zusters is. Hij was bij de zusters op bezoek gegaan en nadat hij beloofde dat ze in goede handen was en netjes terug zou worden gebracht na afloop, stemde moeder overste toe. Fijn! Er hing een geweldige sfeer die avond en ook Dara genoot flink. Ik heb hier en daar wat netwerkgesprekjes aangeknoopt en bescheiden met de ambassadeur aangepapt, zoals een project-coördinator dat behoort te doen...allemaal voor het goede doel...nu wachten op de vruchten!

Tussenmuren gesloopt en nieuwe opgemetseld

De bouwwerkzaamheden zijn in volle gang en ik heb intussen wat foto's geschoten al zit ik nog steeds verlegen om de beginfoto's, hopelijk krijg ik ze eind deze week van Jochen, sorry voor de onlogische volgorde (midden, voor- en na) maar het is nu eenmaal de volgorde, laten we zeggen...op z'n Cambodjaans. Mijn favoriete wijlen-tv-kok Cas Spijkers zei ooit; "Als je wilt beginnen met het dessert tijdens 'n diner, dan moet je dat gewoon doen...wil je witte wijn uit een glas voor rode wijn drinken..., laat je dan door niemand tegenhouden!"...bij deze dus

Toekomstige toilet-/douche-unit

Eindelijk licht naar binnen, ooit alleen beluchtingsgaten

Bouwvakker doet dutje

Gisteren was ik door de ouders van Apsara uitgenodigd om te gaan picknicken in Kin Svay, een befaamd lokaal picknick-oord, op 'n kleine 10 km. afstand van het centrum. Het was afgeladen met Cambodjanen en het gekwetter schelde van alle kanten. Weer zo'n geval van "Eftelingisering"...zoals ik het bij wijze van grap maar zal noemen. Begrippen zoals "relaxen" en "rust" zijn slechts relatief aanwezig. Het is meer een aaneenschakeling van vreetschuurtjes die je huurt en je neemt dan je eigen voer mee en kwettert flink wat geruchten in de rondte.

Picknicken met de halve stad

Daarna buik je uit in een hangmat en aan het einde laat je flink wat verpakkingsmateriaal achter zodat de globale afvalberg verder kan groeien. Tis allemaal wat dubbel...maar ja, ik was tenslotte uitgenodigd. Moest ook gedeeltelijk mijn vegetarische principes aan de kant zetten. Had mijn eigen kauwsel meegebracht, maar kwam er niet onderuit om toch in een kippenpoot te happen...ik wilde niet blijven weigeren (onbeleefd) en liet de kerk (tempel) in het midden. Sorry Boeddha, maar je begrijpt het vast wel...haha! Mooi dat zondigen in Boeddhisme niet bestaat...

Pitchu was er natuurlijk ook weer bij...

Als souvenir bracht ik 2 papaya's van aanzienlijk formaat mee naar huis. Papaya is een enorm gezonde vrucht en bovendien errug lekkurrr! Omgerekend zo'n euro per stuk. In ons kikkerlandje betaal je voor een geïmporteerd exemplaar ter grote van een flinke grapefruit al gauw 2 euro. En dus...enorm scheve verhoudingen bij het presenteren van de Cambodjaanse versie...waarvan de foto getuigd...een exemplaar om bang van te worden!

Welk groeihormoon heeft die gehad?

Ik heb vandaag een 8000 riel  (2 dollar, anderhalve eurie) knipbeurt gehad. De goedkoopste tot nu toe. Ooit had ik een vriendin die me gratis kapte en ik kan me nog herinneren dat mijn tante me heel lang geleden 'n keer toetakelde met haar kijkshop-kappersset, waarna ik er als een 6-jarig ongeneeslijk ziek kind uitzag...overal happen uit mijn hoofdvacht. Ook hier in Cambodja was ik tot nu toe vrij gehecht aan mijn vaste kapsalon, waar ik een voor Cambodjaanse begrippen 6-wekelijks een dure (5 dollar) knipbeurt onderging. Vandaag verbrak ik die gehechtheid, door om de hoek een kniphok binnen te stappen...en het ziet er erg acceptabel uit. Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit in het verleden (eind jaren '70) voor zo'n laag bedrag een kapsel kon laten aanmeten...bij deze!

Goed genoeg voor 2 dollar...toch?!

Tot snel maar weer!