Adverteren, promoten en mam vermaken

Beste iedereen,

Ik vind het allemaal een beetje vermoeiend de laaste 2 weken. Ik heb een licht schuldgevoel en ook wat vermoeidheid die soms letterlijk tot op het bot gaat. Restaurantje spelen blijkt moeilijker dan toen ik het in de kleuterklas of in bad uitoefende, toen ik pakweg 6 jaar oud was, vooral als je werkgever uit een andere cultuur komt en zelf af en toe niet weet wat ze wil. Hak verdomme es een knoop door!

Gedeelte van mijn bedienend personeel...

Ik dacht het vanaf 'n week of 2 geleden ietsje rustiger aan te gaan doen, maar er komt maar niks van, er komt alleen meer bij. Reisbureaus uitselecteren en bezoeken om ze zodoende een contract aan te smeren om hun reisgroepen naar ons restaurant te brengen. Nou ben ik niet bepaald een "marketing ster" (voel daar gewoon niet zoveel voor) maar dat hoort nu eenmaal bij het manager-zijn. Ondanks dat heb ik 4 van de 5 bezochte kandidaten al aan de haak geslagen (vlotte babbel heb ik gelukkig wel), wat natuurlijk niet betekend dat ze al hun gasten verplicht in onze "toko" moeten dumpen voor hun middag- of avondhap, maar nieuwe plekken zijn vaak wel meer in trek.

...en een paar uit de keuken

Af en toe ben ik net een student met 5 bijbaantjes. Folders op strategische plekken leggen, soms zelfs stiekem ergens neerleggen, kerstmenu's bedenken (ja ook hier, pfff!), klantenkaarten en kortingsacties bedenken, gastheertje spelen, mond-tot-mond reclame maken, klachtenbehandeling, boekingen, sollicitatiegesprekken, tientallen vertegenwoordigers aanhoren die hun product aan me willen slijten en GA MAAR DOOR!

Op weg om een stofzuiger te kopen!

Het lichte schuldgevoel dat ik ervaar ligt in het feit dat ik liever had gehad dat ik dit werk net 'n paar maandjes later had kunnen beginnen, zodat ik wat meer tijd met mam had kunnen doorbrengen om haar wat meer in te wijden in het gevoel van "leven in Cambodja". Nu heb ik daar 1 dag in de week tijd voor, wat uiteindelijk neer komt op ongeveer één volle week voordat ze weer teruggaat. Dara probeert ook wat extra tijd vrij te maken voor zijn schoonmoeder, maar hij moet ook gewoon werken. Ik wil even niet vooruit kijken naar kerst, want ook dan moet ik waarschijnlijk werken, dus...Het staat me allemaal ff tegen.

Lekker lui op 'n schommelbank

Vorige week ben ik met mam voor het eerst naar AAA gegaan. Ze werd met open armen ontvangen en ik had haar al gewaarschuwd... We gingen rond 4 uur s' middags en ik gokte om 6 uur thuis te zijn want Dara zou koken. Maar...zoals ik al had kunnen weten: theetje drinken, foto's van Apsara dansers kijken, eten, 'n alcoholische versnapering en nog meer eten. Steeds kleine beetjes, maar toch... Tegen de tijd dat we beleefd ons vertrek aankondigden en nog bedankjes hier en daar kregen voor de meegebrachte cakejes en snoepjes was was het inmiddels al half 8. Pitchu had zich weer eens helemaal uitgeleefd met Lulu, haar hondenvriendje op de Apsara, want thuis aangekomen is ze gaan liggen en heeft zich niet meer bewogen. Dara heeft gelukkig niet zo'n moeite met de tijd, want die kwam nog later thuis...dus dat kwam goed uit!

Kanha ziet er goed verzorgd uit en gaat erg graag naar school

Mam met Metry, de Apsara danslerares

Ik met de man van Metry (Sopha), zoon & dochter

Kleine bandiet, buurjongetje van de AAA

Ik heb inmiddels eindelijk een nieuw fotocameraatje, met dank aan de familie en ook nog een donatie van mam. Ik vond dat wel genoeg maar ze wilde nog per se een stofzuiger kopen. Dara had daar niet zoveel mee en bleef zo'n beetje bij de "LCD-3D TV's" hangen (ja in je dromen!) totdat we uiteindelijk gingen voor een "zakloos" exemplaar dat flink kon zuigen. Dara kon de zin er nog steeds niet van inzien en dacht alleen maar aan het stroomverbruik van het 1800watt-monstertje, totdat we demonstreerden wat er allemaal mee kon. Binnen 10 minuten zat er een halve jas aan Pitchu-haren in het reservoir, waarna Dara toch nog overtuigd raakte. Hij dacht vorige week nog dat Pitchu ziek was omdat ze haar vacht wisselde. Nadat mam nog meldde dat dat tot 3 keer toe per jaar kan gebeuren, was onze nieuwe aanwinst in een klap een mega uitvinding! Ik ben alleen maar blij dat ik na 2 jaar eindelijk een stofzuiger heb, wilde er gewoon geen dollar aan uitgeven...

Eén van de maffe funkties van mijn nieuwe cameraatje

Afgelopen zaterdag-avond wat vroeger vrij genomen om met mam en Dara naar een Apsara-dansuitvoering te gaan. Ik moest me al een beetje haasten om op tijd te zijn (mam stond beneden al te wachten) en Dara was zoals gewoonlijk laat. "Kun je nog 10 minuten wachten?" "Nee, de show begint al". "Oké dan kom ik wel na, ik weet waar het is". De show was net bezig dus we hadden niks gemist. Dara kwam halverwege, dus maar goed dat ik meteen vertrokken was. Mam genoot ervan en zelfs Dara vond wat ie nog net te zien kreeg erg "beautiful"! Alleen jammer dat ik in mijn haast de camera weer eens was vergeten, volgende keer dan maar.

Pitchu d'r vrijer, Lu-lu

Zondag zijn we lekker gaan zwemmen en daarna uit eten met Jochen, want die is inmiddels weer hier. We gaan nog uitgebreid praten over onze plannen, maar hij had net 26 uur reizen achter de rug. Nadat Jochen met wallen onder zijn ogen naar zijn hotel vertrok, zijn we met zijn vieren (incl. Hond) nog 'n dikke 2 uur lekker bij de boulevard op het terras gaan hangen. Heerlijk genoten!

Lekker op het terras met 'n pul bier

...Pitchu ook gewoon mee!

Mam is vandaag net hersteld van een flinke migraine. Gelukkig houdt ze zichzelf wel bezig. Pitchu verveelt haar continu met haar speeltjes, ze heeft een 276 bladzijdes tellend boek uitgelezen, we hebben hier 3 filmkanalen en een honderdtal (illegale, doch goeie kwaliteit) DVD's en s'avonds leeft ze zich uit op skype. Ze durft alleen nog niet buiten te gaan wandelen met Pitchu omdat ze niet weet hoe ze de weg terug moet vinden. Ze spreekt nauwelijks Engels en al helemaal geen Khmer en "allesziet er hetzelfde uit", zegt ze.

Moet weer aan 't werk, tot gauw!

ps. nog ff een maf slow-motion filmpje, gemaakt met mijn nieuwe spele-dingetje!

Overstromingen, werkdruk & mam op komst

Jaaaah lieve mensen...tis me wat de laatste paar weken. Gewoon écht geen tijd gehad om ook maar iets te schrijven, soms geeneens tijd om te eten! Allereerst heb ik een hoop werk achter de rug. Menu's voor het restaurant zijn klaar, we hebben wat interne problemen moeten aanpakken en er staat nog veel aan te komen. Te midden van dit alles staat half Cambodja onder water en het jaarlijkse "Waterfestival" (toepasselijke naam) is daardoor afgelast en komende zaterdag moet ik naar Bangkok om de volgende morgen mijn moeder op te halen...als het water dan tenminste uit Bangkok weg is. Ondertussen moet ik me druk maken om spanningen onder het personeel, de timing van de keuken, mensen ontslaan die hun werk niet naar behoren doen, kortom; niet alleen maar leuk restaurantje spelen. De eigenaresse heeft al wat bergen geld uitgegeven (ze heeft verder niks te klagen hoor!) en nu moeten er duiten in het laatje komen. Het komt langzaam op gang, maar ik moet het nu gaan beïnvloeden, volgende fase; "Promoten"!

Sfeerimpressie professionele fotograaf van Mangosteen restaurant & bar

Cambodjanen met poen zijn vaak veeleisend, zo ook mijn werkgeefster. Ik heb een hekel aan het woord "baas", want dat ben ik zelf. Mijn hond zou het tegen mij kunnen zeggen maar ze heeft het nog nooit gedaan. Ik verdien zo'n 10 keer meer dan de meeste werknemers, wat nog altijd ver onder het Europese minimum ligt. Ik kan er weinig aan veranderen want zolang als corruptie hier nog hoogtij viert blijven rijke Cambodjanen misbruik maken van de minder bedeelden. Zo gaat het nou eenmaal in Cambodja en zolang als er qua regering (die het meest haar eigen zakken vult, juist van ontwikkelingsgeld voor diezelfde kansarmen) niks verandert, zie ik nog geenhelder licht aan het einde van de tunnel. Ik kan alleen mijn best doen met het geven van het (hopelijk) goede voorbeeld.
 

Zo worden de armen armer en...

Tijdsprongetje:

5 November 5, 2011

Vanmorgen om 6.30u met Dara de bus gepakt naar Bangkok, mam ophalen. Spannend, want de overstromingen waarvan het nieuws bol staat, zouden begin deze week minder worden. Het tegendeel is echter waarheid geworden. Het waterniveau mag dan wel langzaam dalen, maar het water zoekt zich een weg door heel Bangkok, vanuit centraal Thailand en ook de toeristenplekken in het centrum worden door moeder natuur niet ontzien. Het water spreidt zich langzaam door de hele stad om de weg naar zee te vinden, alles komt langzaamaan blank te staan.

Auto's staan geparkeerd op de hoger gelegen snelweg...uit voorzorg

Hier en daar staan de wegen al blank

Eerst een 9 uur durende zenuwslopende rit van Phnom Penh naar de Thaise grens moeten doorstaan. Een chauffeur met zelfmoordneigingen die als een computerspelletje met onze levens en die van alle tegenliggers speelde. We hebben het merendeel van de rit aan de linkerkant van de weg doorgebracht en terwijl ik na een nacht van amper drie uurtjes wat probeerde te knikkebollen bleek hij ook nog aan de glaxon (toeter) vastgelijmd te zitten, want die werd gemiddeld zo’n 23 keer per minuut gebruikt om ongewenste weggebruikers aan de kant te blazen. Achter me zat een Cambodjaan luidkeels anderhalf uur lang in zijn telefoon te bleren alsof hij een lezing gaf in een concertzaal, maar dan zonder microfoon. Dara sliep ongestoord verder. Veel dingen wennen op den duur wel als je hier woont, anderen hebben voor mij persoonlijk nog wat tijd nodig!

In Cambodja zou ik deze bordjes niet aan kunnen slepen!

Na uitstempelen, instempelen, vingerafdruk-scans en andere (on)nodige grensformaliteiten (ook nog bijna beroofd van m’n iPod door een groepje bedelende kinderen), overstappen in een volgepropte mini-bus die nog eens lekker 5 uur verder hobbelde. Omwegen en files om het water waarschijnlijk te mijden en ons zodoende op plaats van bestemming te brengen. Dara deponeerde ondertussen zijn halfverteerde lunch in een plastic zak en verbracht de laatste 2 uur door bij mij op schoot, lekker comfortabel. Daarna nog 20 minuten met de taxi naar het hotel.

Nieuwe grensformaliteit in Cambodja; De vingerafdruk-scan!

Gelukkig goed over nagedacht. We hebben een gemoedelijke kamer geboekt, 5 minuten van het vliegveld want mam komt morgenvroeg al om 6 uur aan. Al met al 15 uur onderweg geweest, terwijl mam er met het vliegtuig nog geen 11 over doet! Ik heb nog 5 uur om te slapen dus ik ga voor vandaag afsluiten. Buiten het hotel staat al een loopbrug klaar, mocht de weg morgen helemaal blank staan. Hier en daar liggen al wat plassen en 2 banen van de 4-baans snelweg worden gebruikt als parkeerplek om alle auto’s droog te houden. Op goed geluk dan maar, hopelijk houden de zandzak-dijken het, welterusten! 
 

Comfortabele kamer...welverdiend na 15 uur reizen!

Dinsdag 15 november:

Inmiddels alweer een paar dagen terug in Phnom Penh en volop aan’t werk. Mam heeft mijn hele huis al ondersteboven gehad, ondanks het feit dat ik pleitte voor “onnodig”. “Blijf ik tenminste bezig”, was haar reactie. De huishoudster komt morgen, dus die heeft  zo goed als niks te doen…ach, heeft ze ook ’n keer geluk! Ook ontfermt mam zich over Pitchu, want die houdt wel leven in de brouwerij. Ik heb pas komende zondag weer een vrije dag en de boekingen worden groter en meer.

Een paar dagen geleden liep het voor het eerst enorm fout met een boeking. De kassier verwisselde drank met eten dus bestellingen werden verkeerd gemaakt en we hadden net te maken met een groep van 20 veeleisende Jappanners. Terwijl ik de bestellingen met spoed probeerde te herstellen en de gemoederen te sussen werden ze zo ongeduldig en boos dat ze besloten alle hoofdgerechten te annuleren. Zo liepen we meer dan 200 dollar mis en de eigenaresse was nijdig als een tijger. Ik maande haar om nog niet in te grijpen, want in woede zeg je soms te veel dingen en in de Cambodjaanse cultuur kan dat goed fout lopen als emoties hoog oplopen. 

Hij sloeg even finaal in 't rood!

We hebben in overleg moeten besluiten de kassier te ontslaan omdat hij meerdere malen gewaarschuwd was voor zijn onzorgvuldigheden, met name tijdens drukte. Hij had laatst al een vals $100,= biljet aangenomen en als we een paar tafels hadden werd hij zo nerveus als een maagdelijke bruid, terwijl zijn werk hooguit wat nummertjes intikken betreft. Je kunt niet koste wat kost amicaal blijven, je moet tenslotte toch een zaak runnen. We hebben na een afkoelperiode van ’n uur een stevig gesprek gehad met het hele personeel, waarbij zelfs nog wat tranen vielen.

Ontslag is voor niemand leuk...maar soms heb je geen keus!

Soms zijn zulke momenten nodig om mensen wakker te schudden…en daar hoorden wij (eigenaresse en ik) zelf ook bij. Ik had na terugkomst uit Bangkok namelijk even een twijfeldag. “Zit ik wel op de goede plek? Is dit wat ik wil?” Een dag later werkte alles alweer als een goed geoliede machine…gelukkig! Morgen hebben we een boeking van 42! Goeie proef op de som…

Ik was het even kwijt...

Even terug naar Bangkok. Het weerzien met mam was toch wat emotioneler dan ik had verwacht. Ik had de voorgaande 2 nachten bij elkaar amper 7 uur geslapen. Het hotel had netjes en gratis om 6 uur een busje geregeld om haar op te pikken. Toen ze uiteindelijk (half uur vertraging) vanachter de scheidingswand verscheen, begonnen mijn knieën even te knikken. Het is met geen pen te beschrijven hoe het voelt als je eigen vlees en bloed na een scheiding van 15 maanden weer in je armen sluit…”heerlijk” (zuchtte mam)!

Na 15 maanden...

...zien we elkaar dan eindelijk weer!

We zijn die middag naar een ander guesthouse vertrokken op “Sukhumvit road”. Ruime, opgeknapte 3-persoons kamer met keukentje en heerlijk boxspring bed. Beetje muf…maar ff luchten en alles was fris, je zit gewoon in een muffe, grote stad. Hele vriendelijke gastheer, gepensioneerd piloot. 50 Jaar gevlogen, wil in Bangkok lekker bezig blijven. Beneden had een bar die hij “op verzoek” opende…grappiger had ik nog niet meegemaakt. Hij heeft het ook niet echt nodig! Flink gewandeld en die nacht heerlijk geslapen.

Ruime kamer...wel op de derde verdieping...traplopen!

We hebben ondanks alle alarmerende berichten weinig van de wateroverlast (alleen op TV) meegekregen. Al wat we zagen waren miljoenen zandzakken en gemetselde muurtjes voor huizen en winkels…maar geen water. Enige nadeel…als gevolg van de wateroverlast…ook geen (drink)water in de supermarkten. In restaurants nog wel en als er al ergens anders water te krijgen was: dubbele prijs en maximaal 2 per persoon!

Zandzakken...

tijdelijke waterwerken...

en...nog meer zandzakken!

De volgende 3 dagen bestonden uit wandelen (enorm veel traplopen!), shoppen, eten, ritjes met de “Skytrain” (trein hoog boven al het andere verkeer) en de laatste avond nog een heerlijke Thaise massage. Ik heb die avond ook voor het eerst in Thailand verschrikkelijk slecht gegeten. Wat buiten als een uitnodigend menuutje uitzag veranderde binnen in een kruiphok van een restaurantje met zowat 60% van het menu “no have”, dus dan maar iets kiezen wat je eigenlijk niet wil eten, met tegen Thaise begrippen vrij hoge prijzen.  “Gooi maar op de tafel” service en niet te verstouwen voedsel. Alleen mam genoot van haar gepaneerde kip-weetikwat met fruit en salade, toch nog iets positiefs.

Trappenhuis naar de skytrain...

Mam & Dara in één van de honderden warenhuizen van Bangkok!

Mega-koptelefoon...supergeluid, maar...aleen luisteren, kijken, niet kopen!

Soms ook roltrappen...voor onze vermoeide voetjes!

s’ Morgens met sjopblaren op onze voeten (haast niks gekocht buiten wat stukken heerlijke zeep en andere onzin) met de Skytrain naar het vliegveld met ‘n koffer van mam met 30kilo spul voor mij achter me aanslepend. “Pak toch een taxi”, zei ze nog. “Nee, ik wil het ’n keer met de skytrain proberen”. Halverwege (en daarvoor al) had ik al flink spijt. Ik heb vaak de neiging om mezelf op de meest vreemde manieren uitdagingen op de hals te halen. Het begon met roltrappen naar boven. Het overstap station naar het vliegveld…trappen!!! Ik had de Thai wat intelligenter ingeschat. Een nieuwe skytrain-aansluiting speciaal voor het internationale vliegveld zonder trappen…hoe dom en oneconomisch kunnen ingenieurs  infrastructuur ontwerpen. Een taxi was misschien 3 eurie duurder geweest, ik weer met mijn persoonlijke hang naar uitdaging! Voor mam en Dara hield ik me groot om mijn inschattingsfoutje. Met nu ook blaren op mijn handen checkten we de koffers in. Volgende keer toch maar met de taxi!

Dit station had nog roltrappen...duh!

  

Bij aankomst opgehaald door de zus en schoonbroer van Dara, met Pitchu en de kleine. Pitchu vrat ons haast op en verloor ons de komende uren niet meer uit het oog. Bij de “riverside” in een restaurant op de 2^e verdieping vuurwerk gekeken ter ere van het (afgelaste) waterfestival. Jammer dat mam het dit keer niet “echt” heeft kunnen meemaken. Normaal zijn er zo’n 2 miljoen mensen op de been, worden er bootraces gehouden, staan er duizenden kraampjes en maakt iedereen plezier Maar misschien voor mam’s 1^e dag in Cambodja ook maar beter van niet!

Aankomst Phnom Penh Airport...weer thuis!

Zus van Dara met de kleine

Mam, Pitchu & Ikke, dineetje na aankomst...Family-soup & BBQ

Mam op haar eerste uitje met Dara & Familie, ik weer aan't werk!

Tot gauw maar weer

Hobbels in de weg

Hallo maar weer es,

De afgelopen weken heb ik heel wat (figuurlijke) hobbels in de weg moeten doorstaan. Stel je voor; je opent een nieuw restaurant aan de andere kant van de wereld...alles moet op zijn "westers"...nagenoeg niemand weet wat die westerse normen en waarden zijn en in het gunstigste geval snapt het personeel je voor 50% (met extreme uitschieters naar 10%). Dan kun je de proef op de som nemen en rekenen op problemen of je van de domme houden en alles in het honderd laten lopen. Zelfs met 12 uur per dag, 7 dagen per week, kost het me de grootste moeite om (soms simpele) zaken te bewerkstelligen, maar er is gelukkig al positief resultaat, dus achter de wolken doorbreekt het zonnetje langzaam door.

Achter de wolken schijnt de zon!

Cambodjaanse werknemers werken en leren 'n tandje langzamer en gelukkig snappen ze de meeste zaken na zo'n 6 keer uitleggen wel. Leveranciers en bedrijven die apparatuur komen installeren moet je continu achter de veren zitten, anders komen ze opdagen wanneer zij dat willen. In mijn geval betekent dat; mijn "assistent manager" opjagen (ook niet de vlotste) om telefoontjes te plegen en bij de mensen langs te gaan om te peilen hoe het ermee staat. Voorbeelden; Nieuwe menu's hadden al 2 weken geleden bij de drukker moeten liggen en de designer is nog niet klaar. Ik vergeet steeds dat zijn Engels niet zo best is, dus elke keer als het ontwerp zowat af is, moet ik weer uren spelling corrigeren. Het logo en naam op de muur was bijna scheef geplaatst, als ik er niet bij was blijven staan hadden ze de letters waarschijnlijk ook nog door elkaar gehaald en vandaag hadden ze de dubbelzijdige lichtbak bijna half voor een muur geplaatst, handig!

Cambodjanen bevinden zich vaak en graag in deze situatie!

Je moet echt óveral bij blijven staan en ze op de vingers kijken, anders is de kans groot dat het misloopt. Laten we zeggen dat opeiding (en daarmee uitvoering) niet hun sterkste kant is, dat kun je vooral zien aan de infrastructuur. Door elke straat lopen tientallen bundels met kabels. Nieuw gebouw, nieuwe internet aansluiting...hup kabel erbij! Je kan me niet wijs maken dat als er eens iets mis is met een of andere aansluiting iedere firma precies weet welke kabel waar naartoe gaat of vandaan komt, je kunt de verrassingen voor de toekomst al zien aankomen...

"Hallo...mijn internet doet niks!...weet u nog welke kabel!?"

Kanha gaat inmiddels naar school is erg blij dat ze van start kon gaan. Er waren nog wat interne probleempjes bij "AAA" maar die zullen hopelijk snel verdwijnen nu ze eenmaal begonnen is. Er heerst wat wrijving tussen de 23 jarige zoon van de beheerders van "AAA" en Kanha. Ik vermoed dat het een lichtelijke vorm van jaloezie is dat ze is uitgekozen om van goed onderwijs te genieten. Hij stookt 'n beetje tussen haar en zijn ouders, dus afgelopen week kwam ik er achter dat ze niet eens een schooluniform en boeken had, omdat ze een tegenprestatie van haar verlangden. Ze verwachten van haar dat ze mijn Engelse les overneemt terwijl ze zo'n 6 uur per dag les heeft en daarnaast ook nog intern (muziek) les heeft. Omdat ik voorlopig mijn lessen heb moeten opschorten, ben ik naarstig op zoek naar vervanging, om daarmee de gemoederen wat te sussen en de druk voor Kanha weg te nemen. Tis wat...ontwikkelingswerk!

Ontwikkelingswerk...soms met je handen in je haar!

Deze maand zal ik me nog wel het hompeschompes moeten werken om alles in het gareel te krijgen, want 5 november ga  ik met Dara naar Bangkok om mam op te pikken, daar 'n paar daagjes bijkomen en dan samen naar huis. Precies 'n maand nog, we kijken er allebei echt naar uit. Lekker face-to-face bijkletsen en 2 maandjes van elkaar genieten, al zal ik wel elke dag moeten werken. Ze kan in elk geval met mij lunchen in het restaurant en Dara kan haar ook wat vaker op sleeptouw nemen. Tussentijds kan ze zich amuseren met Pitchu en we vinden nog wel wat bezigheden als ze hier is. Kan ze alvast wennen hoe het is, als ze ooit zou willen kiezen om in Cambodja te komen wonen!

Ons modern restaurant gedeelte met veel groen!

De hippe bar in lounge-stijl...wanneer kom je op bezoek?

Ik moet helaas alweer aan het werk, de hartelijke groeten uit Cambodja en tot gauw!

Ps. Check hier de facebookpagina van mijn nieuwe werkplek. Het water loopt je gegarandeerd in de mond als je de foto's van het eten ziet!  

Een wervelwind door mijn leven!

Hallo allemaal,

Sorry dat ik jullie een tijd niet op de hoogte heb gehouden. Ik zit in een kleine wervelwind. Mijn persoonlijke situatie heeft zich 180 graden gedraaid. Ik kan het slechts kort (mijn manier van kort) omschrijven want ik zal de komende weken een bezige bij blijven, dus hier een beknopte samenvatting.

Wervelwindje door m'n leven!

Drie weken geleden kwam Dara aankakken met een internetadvertentie. Een vacature voor "restaurant manager" voor een compleet nieuwe tent. Ik had er in beginsel niet zoveel oor naar omdat ik dit al eens eerder geprobeerd had(tegen Cambodjaanse verloning $250 p/mnd!), maar nooit een reactie (dat is de Cambodjaanse procedure) of een "sorry, de positie is al ingevuld". Dara schreef de sollicitatiebrief voor me en ik paste mijn CV aan. Ik hou van horeca, maar ik was er toch wat huiverig voor. Ik zat al een beetje gebakken in mijn "leraar-zijn", ondanks het feit dat de eindjes-aan-elkaar-knopen mentaliteit me continu parten speelde. Schoolvakanties (4weken) en nationale feestdagen (31!) hier doen je de das om want je krijgt slechts betaald voor elk gewerkt lesuur. Al het extra werk (proefwerken, examens corrigeren, etc.) is onbetaald werk.

Heb het leraar zijn 'n beetje gehad, tijd voor wat anders...

Dus...Uiteindelijk kreeg ik nog geen 24 uur na mijn online sollicitatie al een telefoontje! Meteen op zondagavond een sollicitatie in het nieuwe restaurant. Dara had wat "leugentjes voor eigen bestwil" in mijn sollicitatiebrief verwerkt, maar uiteindelijk heb ik in mijn 36-jarige leven toch zo'n 15 jaar horeca ervaring opgedaan, dus het begin is er. Het werd een 2 uur durend diner-gesprek en elk horeca technisch aspect kwam aan de orde, eigenlijk geen enkel aspect (buiten het promoten van een bedrijf) waar ik geen ervaring in heb. De interviewer was een Cambodjaan (schoonbroer van de eigenaresse) die hier een imperium aan boekwinkels en reisorganisaties bezit (monument-books en exotissimo, meer info klik op de links) met vestigingen verspreid over zuidoost Azië en zelfs in de Verenigde Staten en Europa.

Het was een erg aangenaam gesprek en de spanningen die ik aan het begin van het gesprek ervoer vielen al snel van me af. Tot mijn stomme verbazing was ik na het gesprek meteen aangenomen! Ik moest alleen nog mijn oude baan opzeggen. Dat kostte nog wat moeite, want ik had zojuist het contract voor het nieuwe semester getekend. Uiteindelijk kon ik snel vervangen worden (binnen 5 dagen!) met helaas een minder charmante voorwaarde. Of het contract afwerken, óf $200,- vertrekboete betalen. Ik heb uiteindelijk voor de boete gekozen, want die verdien ik namelijk in een maand terug met mijn nieuwe baan.

Het gat dat ik in de lucht sprong, nadat ik was aangenomen!

Ik mag me inmiddels "restaurant manager" noemen van  "Mangosteen Restaurant & Bar", een hip en modern restaurant in westerse stijl (ontworpen door Rainer Striffler, Duitsland) met een warme ambiance, je wordt omringd door groen en het restaurant is open aan alle kanten zodat de lucht zich vrij kan verplaatsen (uiteraard wel een dak boven de tafels). Betaalbare prijzen voor reizigers en middenklasse Cambodjanen. Er zijn zelfs 4 VIP ruimtes voor gezelschappen die privacy waarderen, niet zo mijn ding maar oké! Het enige wat nog ontbrak was "de buitenlander" om westerse richtlijnen te stellen, kwaliteit hoog te houden en het personeel te instrueeren met verschillende culturen om te gaan. In de 2 jaar dat ik hier woon, mag ik wel zeggen dat ik veel van de cultuur begrijp (ik woon nota bene samen met een Cambodjaan zeg!) en ik weet wat westerlingen verwachten. Ik hoef me geen zorgen meer te maken om goeie en slechte maanden want ik heb nu een vast loon. Wel zo'n 5x minder dan dezelfde baan in Nederland, maar in verhouding kan ik fijn rondkomen en hoef me geen kopzorgen te maken.

                                       Ahum, dit is em dan, mijn visitekaartje....

Nu hoor ik mensen hardop denken: "Heb je dan nog wel tijd voor je liefdadigheidswerk"? Het antwoord is: "Ja en Nee"! Ik heb besloten dat deze carrièrekeuze niet alleen beter is voor mij, omdat het werk is dat ik lief heb, én op langere termijn gezien kan ik in deze werkomgeving veel netwerken. De gasten die hier komen zijn veelal "Expats" ofwel buitenlanders die zich hier gevestigd hebben zoals ikzelf. Velen van hen werken in de "NGO-sector"(soort stichtingen) en zijn veelal ontwikkelingswerkers. Dit zijn exact de mensen die ik in mijn vaarwater moet hebben om mijn stichting tot een hoger niveau te brengen.

Tijd om mijn netwerk flink uit te breiden!

Het zal wel een tijdje duren, maar mijn plannen zijn lange-termijn-doelen. Door mezelf in een betere positie te brengen kan ik straks méér doen met minder werk. Uiteindelijk zal ik het werk gaan coördineren, want de allerbelangrijkste schakel in het ontwikkelingswerk is de bevolking zelf. Zij zullen uiteindelijk degenen zijn die het verschil moeten gaan maken, uiteraard met de nodige ondersteuning. Zo creëer je werkgelegenheid en ontwikkel je zelfvoorziening. Voedselhulp is fijn en wordt gewaardeerd, maar het blijft tijdelijke hulp.

Je kunt ook wel westerse waarden en normen willen gaan opdringen door al het werk zelf te doen, maar zo werkt het nou eenmaal niet. Training en opleiding van jeugd ten behoeve van een betere toekomst, dat is mijn uiteindelijke hoofddoel. Vooral toerisme zal een belangrijke industrie gaan vormen en dat is nu al zo, maar het kan beter.

Momenteel werk ik 12-14 uur per dag, 7 dagen per week. Ik moet er even helemaal induiken. Een nieuw bedrijf heeft regels, normen en waarden nodig en dat kost enorm veel tijd. Voor mijn komst zat er geen systeem in en nu, na 2 weken begint het er aardig op te lijken. Ik begeleid het personeel en leer ze hoe ze met met westerlingen moeten omgaan. Ik zet kwaliteitsstandaarden neer, leer ze om communicatie kort en duidelijk te houden, maak werkplanningen, neem nieuwe mensen aan... Eigenlijk doe ik momenteel álles wat er maar komt kijken bij het runnen van een restaurant, tot aan het schoonmaken (uitleggen hoe!) van de wc toe. Een westerse standaard ontwikkelen in een werkomgeving met alleen Cambodjaanse werknemers kost veel tijd, volharding en geduld. Ik heb het volste vertrouwen in het feit dat het me gaat lukken. Ik benader ze met respect, luister naar ze en bied ze oplossingen voor alle voorkomende problemen.

Kleine sfeerimpressie...volgende keer meer...

Mijn lesgeven op "AAA" heb ik tijdelijk op moeten schorten en daar hebben ze alle begrip voor. Kanha en nog een andere meid zijn met hulp van "Jochen", mijn (inmiddels) Duitse kameraad, aan een sponsor geholpen om naar een "echte school" te gaan. Dit kost behoorlijk wat geld (afhankelijk van het niveau zo'n $1000-1400 per jaar) maar vergeleken met Nederland relatief goedkoop. Ze krijgen hier het beste onderwijs dat Cambodja te bieden heeft. Kanha straalde van geluk toen ik het haar namens Jochen mocht meedelen. Momenteel ben ik tussenpersoon en houdt Jochen op de hoogte van de ontwikkelingen. Ik heb persoonlijk contact met de directeur en wordt meteen ingelicht als er iets niet in de haak is.

Western International School, voor een betere toekomst!

Nu even een mededeling, speciaal gericht aan mijn "Stichting Cambodja-Kids-sponsoren". De maandelijkse sponsoring mag natuurlijk niet voor niks zijn, daarom wil ik jullie een voorstel doen. Ik zou graag nog een ander kind van Apsara Arts Association een kans op een betere toekomst geven door jullie geld te gebruiken als college-geld. Het kind krijgt hiervoor een gedegen opleiding en ik zal zorg dragen voor de begeleiding en coördinatie, aangezien ik dat al voor de 2 anderen doe. Ik hou jullie geregeld op de hoogte (persoonlijke mail) over de stand van zaken en hoe het kind ervoor staat.

Als ik jullie goedkeuring ontvangen heb, laat ik hem/haar een persoonlijk verhaaltje schrijven (lijkt foster parents wel, hihi) en stuur jullie een postkaart met een foto. Klinkt dat aannemelijk? Ik denk persoonlijk dat het een goeie start is naar een betere toekomst! Het lijkt weinig, één kind, maar stel je voor hoeveel het er over één, twee of tien jaar kunnen zijn. Ik weet zeker dat we dan met trots kunnen zeggen dat "Cambodja-Kids" een geslaagde stichting is. Mijn enige hoop is natuurlijk (ik kan uiteraard niemand verplichten) dat jullie blijven sponsoren zodat de student zijn opleiding kan afronden. Meer informatie over de school vind je hier

Voor mijn overige studenten wil ik proberen een (eventueel Cambodjaanse) gecertificeerde vervanger te vinden om mijn lessen voort te zetten. Heb je na het lezen van dit blogbericht ook de neiging om te willen helpen (al zijn het maar een paar euro), dan zou ik daar, namens de Cambodjaanse kinderen, erg dankbaar voor zijn. Voor de 1e student kom ik nog een paar tientjes per maand te kort. Maak wat je kunt missen over op:

Rabobank: rek. nr. 153954191 t.n.v. “Stichting Cambodja-Kids”

O.V.V. "Kind naar School" 

Dus...sla stuk en help mee!

Wil je maandelijks helpen, om de opleiding veilig te stellen, vermeldt dat dan extra bij de O.V.V.

Ik vind dit een goed moment om te zeggen, tot de volgende keer en bedankt alvast! 

En zo is het maar net!

Ps. Alvast mijn excuses voor het minder vaak bijhouden van mijn blog, ik kan de tijd even niet vinden ;-)