Kwaad op de wereld!

Hallo lieve lezers,

De afgelopen week ben ik van de ene verontwaardiging in de andere gevallen, met hier en daar een lichtpuntje. In de blogberichten van afgelopen maand schreef ik al een aantal keren over de veranderingen in de wereld en mijn optiek daarop. Ik heb me de afgelopen weken suf gevoerd aan alternatieve nieuwsinformatie, wat me enerzijds verhelderd en anderzijds emotioneel begint uit te putten. Vandaar dat ik heb besloten om dit keer (voorlopig) voor het laatst erover te schrijven, in de hoop dat ik hiermee meer mensen kan wakker schudden. Het einde is vredig, maar wat ik nu allemaal ga beweren is heftig. Je hoeft me niet te geloven, maar ik hoop dat je inziet dat er veel waarheid in zit. Je bent dus gewaarschuwd. Zoals ik al eerder zei, geloof ik niet alles wat ik tot me neem en geef hier een gefilterd overzicht. Filter het verder maar voor jezelf...

Emotioneel afgebrand

Doodmoe ben ik..en kwaad, ontzettend kwaad...vandaag was het teveel en rolden tranen van woede over mijn wangen, mijn tanden op elkaar geklemd. We gaan een heftige tijd tegemoet en bijna niemand die het wil inzien. We hebben het gewoon laten gebeuren en lijdzaam toegekeken. We zijn zelf ook schuldig, maar aangezien de gemiddelde mens zoals jij en ik weinig macht kan uitoefenen, laten we het ook maar lekker lopen. We worden belogen en bedrogen en worden gebruikt als marionetten van onze eigen zelfzuchtigheid. Ja ik zeg het echt...zelfzuchtigheid!

Sorry als ik provoceer, maar misschien dat je dan 'n keer luistert. We hebben ons door de jaren heen wijs laten maken dat we meer nodig hadden. Meer van alles...en daar trapten we met z'n allen klakkeloos in. Meer geld, een eigen huis, 2 auto's, 'n arsenaal aan elektrische apparaten en vooral nieuwe technologieën. Als je computer of telefoon (technisch) te oud is, moet ie de deur uit...nieuwe kopen. Weg die oude tv die het al 15 jaar prima doet, want we moeten op een scherm kijken dat zo plat als een dubbeltje is en amper 5 jaar meegaat. De consumptiemaatschappij heeft ons helemaal in zijn macht, we gaan er zelfs (diep) voor in de schulden. En dan jammeren dat je niet met je geld uitkomt, je schulden amper kunt betalen en dat je zoveel moet werken...als je tenminste nog werk hebt!

Hier werken we met z'n allen wellustig aan mee!

Ik heb nu een simpele nokia mobiel, die inmiddels 2 jaar oud is en heb nog 2 oude toestellen liggen. Die ga ik gebruiken totdat ze echt uit elkaar vallen. Ook mijn laptop is afgelopen maand 3 jaar geworden, ik hoop dat ie nog eens 3 jaar meegaat. Iemand die me uitlacht met mijn "oudjes" krijgt van mij een gemeende glimlach terug, wetende dat ik géén slaaf ben van het consumentisme. Ik zie mensen om me heen met hun hele wezen in een mobieltje met touchscreen gezogen, chattend op facebook op het terras, spelletjes spelend en vrienden om hen heen negerend. We vervreemden van elkaar en zien niet meer wat er werkelijk om ons heen gebeurd en dat is nou juist de bedoeling. We moeten koest gehouden worden en in rijtjes lopen. Mijn God (of Boeddha, Allah of wie dan ook) wat verlang ik vaak terug naar de tijd met 6 tv-zenders, alleen vaste telefoon en gezelschapsspellen, warme chocomel en speculaas!

"Gezellig" met z'n allen op ons mobieltje

Dara verloor 2 weken geleden zijn "gewone" mobieltje en was helemaal enthousiast over een nieuw low budget "aanraakgeval". De samsung Galaxy Y s6102. "Dus nou is het gedaan met converseren", zei ik sarcastisch...maar ik meende het wel. Ondanks dat laat ik hem zijn eigen keuzes maken. Inmiddels hakt hij 2 uur per dag groente en fruit doormidden met een samoerai-zwaard, op zijn touchscreen...hmmm. Soms haat ik het om gelijk te krijgen!

"Echte" communicatie eindigt hier!

Supermarkten liggen vol met producten waar we soms niet eens van weten wat ze met ons lichaam doen, we geloven domweg wat de verpakking ons voorhoudt. We willen het hele jaar door seizoensproducten met klasse A kwaliteit, zonder ons af te vragen wat het met onze wereld doet. Groentes van eigen bodem worden niet meer gewaardeerd en zelfs die worden niet eens meer in aarde gekweekt maar in milieuvervuilende steenwol of dergelijke belastende materialen. Met wee denk ik terug aan de volkstuintjes langs de maas waar op het laatst nog alleen de Venlose Turken gebruik van maakten. Zelfs deze mensen gaven het helaas uiteindelijk op, onder druk van de bestemmingsplannen. We voeden ons nu met geïndustrialiseerde rotzooi met "toegevoegde vitaminen" (lariekoek) die ons door de grote corporaties bijna letterlijk de strot doorgeduwd wordt...lekker gezond! En ons maar afvragen waarom we diabetes, obesitas en chronische mineralen en vitaminetekorten oplopen.

Moestuinen...vergane glorie?!

Hopelijk gaan we in de zéér nabije toekomst, net als in de jaren 80 (om precies te zijn 21 november 1981) massaal de straat op gaat om te laten horen dat we het beu zijn om slaafje te spelen. Toen waren de mensen het beu en vochten tegen de plaatsing van kruisraketten...met 400.000 man sterk...al kwamen die raketten er toch. Dat bewijst maar weer al te goed hoe er naar ons als volk geluisterd word. Politiek is een poppenkast...we mogen een keer per zoveel jaar (bij de zoveelste val van een kabinet wat vaker) naar de stembus om een digitaal kruisje te zetten, in de hoop dat er iets verandert. Is je nou nog niet opgevallen dat het geen hol uitmaakt wat je kiest? Zo gauw een nieuwe regering gevormd is volgen ze hun eigen agenda en die komt in de verste verte niet overeen met wat "WIJ" willen, dus geef die illusie nou maar op. De centrale banken (met name de federal reserve bank in de V.S.) en corporaties (megabedrijven) zijn de baas, zij beslissen achter de schermen wat er gebeurd.

Toen wisten we nog wat demonstreren was

De burgers worden geacht netjes belasting te betalen, waarna de corrupte banken uitgekocht moeten worden van diezelfde centen. Laat me even kort herhalen hoe het werkt, op basis van het Amerikaanse monetaire stelsel. Het maakt intussen toch weinig verschil, want de Amerikanen hebben inmiddels zo'n grote invloed dat wij er al lang in meegaan, of we willen of niet. Oké...de federal reserve (en bij ons de Europese centrale bank) is in feite niet van de staat, maar in handen van grote bankiers, met hun snode plannen, die inmiddels door het opheffen van de goudstandaard zoveel geld in de economieën hebben gepompt dat we onvermijdelijk op een desastreus scenario afstevenen.

Geld in het huidige monetaire systeem = lucht!

Dit stelletje stinkend rijke "legale" maffiosi, waaronder de Rockefellers en de Rothschilds, heeft op slinkse wijze een soort alleenrecht verkregen op het drukken van geld, wat voor 1913 alleen door de staat gedaan kon worden. Vanaf 1913, het ontstaan van de "federal reserve bank" werden enorme hoeveelheden dollars bijgedrukt, welke in eerste instantie door echte waarde in de vorm van goud (zoals het hoort) gedekt diende te worden. Het gedrukte geld wordt ook door deze kopstukken zelf eerst uitgegeven, vandaar dat hun eigen vermogen alleen maar groeit, en daarmee hun macht. Met het afschaffen van de goudstandaard (1925-1931), was het hek van de dam en werd er bij elke (ook weer door diezelfde bank veroorzaakte) crisis enorm veel geld bijgedrukt. Inmiddels heeft de dollar vanaf 1913 zoveel waardevermindering ondergaan dat hij in verhouding nog maar 1 dollarcent (!) waard is. Dit wordt met opzet gedaan om zo uiteindelijk een wereldmachtspositie te bevorderen, genaamd de "New World Order", en nogmaals...je hoeft dit niet te geloven. Maar...laat me het even heel simpel uitleggen;

Rockefeller & Rothschild, de stichters van het monetaire "kwaad"

Stel jij krijgt het recht om als enige geld te drukken in je kelder thuis. Je drukt een paar miljoen en koopt alles wat je maar wilt hebben. Dit bevordert de economie, je koopt immers producten...en dit creëert werkgelegenheid. Hierdoor komt geld in omloop wat opnieuw wordt uitgegeven. Je drukt bij, koopt opnieuw alles wat je wilt en leent je geld uit tegen een bepaald rentepercentage. Daar krijg je dus weer geld voor terug...wat je zelf gedrukt hebt! Maar dat geld is er in werkelijkheid niet, want er stond niks tegenover...slechts papier en inkt. Dus die schuld wordt alleen groter en kan feitelijk nooit echt terugbetaald worden, simpelweg omdat het er niet echt is, er is geen "backup".

Wij blijven drukken, terwijl jij armer wordt!

Laten we nou zeggen dat vervolgens meer mensen zo'n machine krijgen. Ze beginnen flink te drukken en uit te geven, stimuleren wederom de economie, iedereen vaart er (nog) wel bij. Inmiddels is er wat inflatie...maar daar kraait geen haan naar, ze krijgen immers wat ze willen en gaan er allemaal op vooruit. Nou krijgt van de een op andere dag iedereen in de buurt zo'n geldmachine...wat gebeurt er vervolgens? Natuurlijk gaat iedereen zich enorm te buiten aan shoppen...toch? Auto's, huizen, computers, jachten...wat je maar wilt hebben. Door de toegenomen vraag stijgen de prijzen explosief, op school leerden we immers; toename vraag = prijsstijging. Uiteindelijk zal het geld niks meer waard zijn en compleet zijn waarde verliezen. Het is nu nog enkel papier met inkt...kun je het nog volgen?

Straks wordt ons geld kinderspeelgoed!

Dat is nou precies wat er op dit moment aan de hand is. Het geld is in feite al zo goed als niks meer waard, maar wordt kunstmatig in leven gehouden. Ze houden ons een mooi plaatje voor. Stel je gaat naar een restaurant en ziet een bord eten voorbij komen dat er geweldig lekker uitziet. Je bestelt hetzelfde. Na 20 minuten komt de ober en zet het voor je neus...smakelijk eten. Je wilt een hap nemen en...bah, het is niet echt...het is van plastic. Je bent woedend en roept de ober...toch? Dat is er nu precies aan de hand met ons geld. Het is eigenlijk al niks meer waard. Gebaseerd op lucht...nep, monopoly geld. Intussen zijn de grote magnaten wel ontzettend rijk geworden, dankzij onze consumptiezucht. De biljoenen dollars die ze inmiddels hebben vergaard zijn dan wel niks meer waard, maar daar is het ook niet om te doen. Ze hebben een overvloed aan eigendommen en de macht over alles en iedereen. Ze bekokstoven een langzame ondergang van het huidige geldsysteem. Dat er een totale instorting van ons monetaire systeem komt is wat mij betreft zeker, de vraag is alleen nog wanneer.

Wanneer stort het kaartenhuis in?

Als het proces van geld drukken in handen van de overheid zou zijn gebleven, was er niks aan de hand geweest. Deze baseert de totale omloop van geld namelijk op goudwaarde, waardoor er ook geen inflatie is en het geld zichzelf reguleert. Als er meer handel is en daarmee meer "echte welvaart", wordt er gewoon meer goud tegenover gezet. De welvaart die wij nu kennen is nep...er is niks anders dan lucht. Nu lenen overheden geld van de centrale banken, terwijl zij juist degenen zouden moeten zijn die het geld drukken. Het geleende geld moet weer terugbetaald worden, maar door het monetaire systeem komen er alleen schulden bij, elke keer weer. De monetaire banken creëren met een druk op de knop nieuw geld. Ze drukken het niet eens, want het merendeel van geld in omloop is maar een cijfer in een computer.  overheden worden daardoor aangestuurd door de machtshebbers en die vertellen wat er moet gebeuren, uitgeven aan oorlog voeren en dan...nog meer lenen!

Bron van alle ellende...Federal Reserve Bank

Oké nu zijn er 2 mogelijkheden. Je zegt; "die is echt helemaal van de ratten besnuffeld, gekke doemdenker!" of je ogen gaan nu langzaam open en je denkt "goh, hij zou wel eens gelijk kunnen hebben". Mocht je het 2e denken, dan vraag je jezelf waarschijnlijk af; "wat kan ik er aan doen"? Daar kom ik zo op terug, eerst nog even een stapje verder. Is er nog meer? Ach...je wilt het misschien niet eens weten. Wel? Lees dan nog even verder.

Van de ratten besnuffeld!?

Hoever gaat die macht? Zoals je weet zijn de Amerikanen nummer een in het voeren van oorlog...beweren ze zelf. Dan zeg je misschien; "Maar ze hebben veel oorlogen verloren...zoals de Vietnam-oorlog". Dan zeg ik; Met opzet gedaan! Allereerst zijn diezelfde magnaten verwikkeld in wat samenzweringswetenschappers noemen "de oorlogsmachine". De Amerikaanse overheid besteedt biljoenen dollars belastinggeld (opgehoest door haar eigen burgers) aan het defensiebudget. Die wapens (van pistolen tot gevechtsvliegtuigen en van kruisraketten tot chemische wapens) worden aangekocht van bedrijven die eigendom zijn van...juist, weer diezelfde misdadigers! Chemische oorlogsvoering neemt steeds grotere vormen aan, waardoor complete landen uiteindelijk voor miljoenen jaren verontreinigd zijn en nageslacht misvormt ter wereld komt. Dit gebeurde in Vietnam al met het sproeien van miljoenen liters "orange agent", (geleverd door zaden- en chemiecorporatie Monsanto) een dioxine bevattend ontbladeringsmiddel. Ook eigen soldaten werden hiermee besmet...maar ach...je moet wat opofferen voor het goede doel! Ben je nu verontwaardigd? Dan heb ik nog meer...

Bedankt, agent orange! Geleverd door Monsanto...

Hoe langer een oorlog duurt, des te meer wapens, des te meer inkomsten voor onze legale criminelen. En als er geen oorlog is...maken we er toch een! Het is nog beter als je oorlog voert in landen die olie hebben, kun je daar ook nog wat geld aan verdienen. Waarom dacht je dat de olieprijs in dollars is wereldwijd? Ooit waren de sjeiks van plan om hun olie in Euro's te verhandelen omdat de Euro stabieler was, maar daar waren de Ami's als de kippen bij. "Die olie is van ons, je kunt hem voor dollars verkopen tegen de prijs die wij je zeggen en daar mee af...zo niet, dan gaan we opnieuw oorlogje spelen"!

Oorlog = Geld , Liefde = Gratis!

We worden bang gemaakt door de media. Moslims zijn terroristen! Zo gauw als je iemand met een baard, tulband of een moslimhoedje ziet...is het gevaar dichtbij. De koran is een duivels boek...onzin! Oké, Saddam Hussein en Osama Bin Laden waren geen lieverdjes...maar het zijn de nieuwscorporaties die er overal een schepje bovenop doen en ons laten zien wat we behoren te zien in de ogen van de machtshebbers. Het nieuws dat wij zien is in scene gezet, opgeblazen en ondertussen spelen de Amerikanen een spelletje risk met de wereld.

Amerikanen spelen risk, maar dan in 't echt

Nu ze hun poppetjes langzaam op Syrië zetten, zou je eigenlijk door moeten hebben waar ze mee bezig zijn. Irak is al binnen, Israël is bondgenoot en met wapens bevoorraad...nog ff Syrië bezetten en dan hebben ze Iran, met waarschijnlijk dé grootste olievoorraad op dit moment, ook nog in handen. Zo is de cirkel weer rond en hebben we uiteindelijk meer van de Amerikanen te vrezen dan van welk volk of welke wrede dictator ooit. Als je even door het "echte" nieuws heen prikt gaat er een wereld voor je open...die je misschien in eerste instantie niet wil zien. In dat opzicht was zelfs Hitler een kleuter...als je nagaat hoeveel levens het Amerikaanse oorlogsapparaat inmiddels (direct en indirect) op zijn naam heeft...sorry dat ik het zeg!

Worden we hier dan toch langzaam naartoe geleid

De muziek-, tv- en filmindustrie is met hetzelfde doel in het leven geroepen. Het manipuleren van ons wereldbeeld en creëren van geweld gericht op elkaar en niet op hogere machten. Het afleiden van onze inzichten in het werkelijke schouwspel van de wereld. Voed je met onzin pulp (toonaangevende nieuwsmedia), verdoe je tijd aan computerspelletjes en prop je vol met voedsel dat slecht voor en bevecht daarna je ziektes met chemische troep van de farmaceutische industrie...dat is het huidige motto, we zien het alleen niet. De Amerikaanse overheid wil zelfs een wet laten passeren waarbij kinderen verplicht moeten worden ingeënt...kunnen ze ons legaal als chemische proefkonijnen gebruiken en vergiftigen!

Acteurs en artiesten verkopen zichzelf in ruil voor roem en rijkdom, zich niet realiserende dat ze hun eigen lot hebben bezegeld. Wurgcontracten die hen tot slaven maken van de film- en muziekindustrie. Zodra ze ongewenst gedrag vertonen, worden ze met (in beginsel) zachte dwang terug in het gareel gebracht. Ze krijgen toch waar ze om vroegen? Diegenen die eruit willen stappen worden met behulp van de media zwart gemaakt. Denk erom; kranten, het nieuws en vooral de roddelpers kunnen je maken, maar ook breken. Waarom denk je dat er zoveel artiesten uiteindelijk aan drugs en/of drank verslaafd raken en in psychische wrakken veranderen? Om er maar een paar op te noemen; Mariah Carey, Britney Spears, Whitney Houston, Michael Jackson, etc.

Slachtoffers van de muziekindustrie?!

Over de laatste 2 doen geruchten de ronde dat hun geïnsinueerde dood niet werkelijk zo zou hebben plaatsgevonden. Was Michael Jackson echt een kinder-aanrander? Oké, hij was 'n vreemde vogel...maar zo gevormd door diezelfde muziekindustrie. Geen jeugd, geen privacy...ik geloof dat de muziekindustrie (met wederom dezelfde machtshebbers aan top) medeverantwoordelijk is, direct of indirect, voor de dood en/of ondergang van vele sterren. Hier onder een kort filmpje waar Michael Jackson zich uit over de muziekindustrie;

Charlie Sheen sprak zich openlijk uit tegen de president van de V.S. over "9-11" en het feit dat hij niet geloofde in een moslimaanslag, maar eerder in een samenzwering. Kort daarop werd hij door de pers compleet afgebroken, met name over zijn drugsgebruik, wat hij overigens toegaf. Hij weet zijn cocaïnegebruik gedeeltelijk aan de filmindustrie, die drugsgebruik volgens hem aanmoedigt. Vervolgens kreeg hij geen filmaanbiedingen meer en werd zijn contract in de (goed bekeken) tv-serie "two and a half men". Zo veranderde hij in extreem korte tijd van best betaalde acteur ter wereld in werkloze drugsgebruiker! Samenzwering of eigen schuld? Op internet wordt gesproken over "illuminati", een machtige elite die de drijfkracht schijnt te zijn achter al deze manipulatieve werkelijkheden die bewust aan ons worden opgedrongen. Je kunt het geloven of niet...of zoals ik...gedeeltelijk. Onderzoek het maar eens voor jezelf.  Hieronder een filmpje (helaas niet ondertiteld) over Charlie Sheen, of lees hier verder op zijn wiki-page. Voor meer informatie over het geheim genootschap, "Illuminati", klik hier.

Als de agenda van de machtshebbers loopt zoals ze het willen, zullen we binnenkort de "echte waarheid" ervaren. Nu al kan elke doorsnee Nederlander (en ieder wereldburger) de pijn in zijn portemonnee voelen, wat alleen maar erger zal worden. Pensioenenfondsen en spaargeld zijn dan niks meer waard. Armoede neemt explosief toe. Mensen raken hun huis kwijt en de elite koopt alles voor een prikkie op, totdat ze haast alles in handen hebben. Mensen worden kwaad...woedend...en zichzelf zullen verliezen in vurige razernij. De wereld zoals wij die kennen stort in. En dat is de bedoeling...dan kan de totale macht over de wereld worden overgenomen door een handje vol "supercriminelen", want dat zijn het! Hun uiteindelijke doel is de mensheid tot slaaf maken. Gedeeltelijk is dat al zo en als we terug in de geschiedenis kijken (die overigens ook niet geheel naar waarheid is opgeschreven) zagen we dat het min of meer al eens zo was.

Tenzij we laten zien dat we het beu zijn, kunnen we hier nog iets aan veranderen, voordat het te laat is...maar momenteel denk ik dat mensen nog niet kwaad genoeg zijn. Tot die tijd kan ik alleen maar hopen dat het goede overwint en het doek voortijdig valt voor de machtselite. Gerald Celente is een voorbeeld van iemand die mensen die willen luisteren, helder kan uitleggen wat er momenteel aan de hand is. Hij was van 1973-79 secretaris van de New Yorkse senaat en specialist in regeringsaffaires. Hij zag toen al wat er aan de hand was. Hij noemde het zijn meest afschuwelijke baan ooit. Hij is nu trendvoorspeller en licht het volk in over hoezeer ze door regeringsleiders en machthebbers voor de gek worden gehouden. Hij maakt zich vaak enorm kwaad over het de elite die misbruik maakt en de wetten naar haar hand stelt, zodat ze ongestraft oorlog kunnen voeren en complete naties ten gronde proberen te richten in hun machtsspelletjes. Hij is in geheel tegen politici omdat ze volgens hem allemaal dezelfde weg volgen...de weg naar geld en macht. Als je enigszins Engels kunt verstaan moet je het onderstaande nieuwsfilmpje echt eens bekijken. Het duurt 22 minuten, maar geeft je inzicht in wat er momenteel speelt in onze wereld. Kijk hier ook maar eens op zijn wiki-page

Ik ben moe...moe van het neerschrijven van zaken die tegen mijn principes ingaan, maar niet zomaar uit mijn geheugen gewist kunnen worden. Daarom schrijf ik er ook over. Al zou er maar 10% waar zijn van wat ik hier schrijf, dan is het nog genoeg...genoeg om kwaad over te zijn. Ik hoop zelfs dat ik (samen met alle andere samenzweringsgelovigen) het bij het verkeerde eind heb, dan mogen jullie zelfs zeggen; "Zie je nou wel Leon, je was gewoon paranoia!"

Mijn frustratie heeft inmiddels plaats gemaakt voor rust. Rust die ik gelukkig kan vinden dankzij Boeddhisme en mijn dagelijkse meditatie, al gaat ook dat door mijn onrustige gedachten momenteel wat moeizamer. Als ik in Nederland zou zijn, was ik misschien al maf geworden. Vandaar dat ik blij ben dat ik in Cambodja ben. De corruptie alhier, waar ik eerder over schreef valt in het niet bij de misdaden tegen de mensheid die momenteel in gang zijn. Kunnen we er überhaupt iets tegen ondernemen als "klootjesvolk"?

Rust in je hoofd is als een strak wateroppervlak

Natuurlijk! Er zijn een aantal dingen die we als volk kunnen doen. Allereerst zijn de mensen met een hypotheek met veel overwaarde enorm benadeeld. Volg de tips van www.stopdebanken.nl , want je kunt nog wél iets doen. Ook voor je andere bankzaken, neem er een kijkje. Als je nog geen huis heb gekocht, doe dat dan ook niet! Ga consuminderen...het klinkt allemaal drastisch, maar je doet jezelf (je portemonnee) en het milieu er een plezier mee. Als je iets koopt, koop dan producten met een hoge kwaliteit...duurzame spullen, ook je kleren...en heb je nou echt 25 broeken en 50 shirts nodig? Koop regionale producten en minder geïmporteerd spul. Vraag er in de supermarkt naar als ze het niet hebben. Als er maar genoeg mensen vragen, zal de consument het uiteindelijk krijgen. Blijf met je vingers van (oké, jouw eigen keuze) gefabriceerd voedsel, koop pure voeding...ja ik weet dat die roze koeken lekker zijn, maar toch!

Weiger om elk jaar een nieuw toestel te nemen bij je mobiele abo (neem een sim-only abonnement)...heb je écht die nieuwste nodig? Breng eens wat quality-time door met je gezin, familie of vrienden en ga naar het bos of speel lekker ouderwetse gezelschapsspellen. Zet die tv eens 'n keer uit Laat je niet beduvelen door het gangbare nieuws, kijk eens naar het alternatieve nieuws en geloof alleen wat jij wilt geloven. Leg die iPhone eens aan de kant, flikker hem voor mijn part uit het raam en praat eens met "echte" mensen. Check je facebook eens 'n dag niet, je gaat er echt niet dood aan! Geniet van de kleine dingen die we allemaal uit het oog zijn verloren. Een struik met bloemen, de zonsondergang, spelende kinderen, een picknick in de natuur (wel je rommel opruimen!) of ga helpen in het bejaardenhuis.

Breng wat van de ouderwetse gezelligheid terug!

Zo zie ik ze het liefst!

En als er dan een oproep is om te demonstreren tegen de gevestigde orde (banken, regeringen, pensioenen, etc.)...ga dan eens voor die ene keer in je leven. Verzin geen smoesjes; "ik moet naar de tandarts", "ik heb een verjaardag", of "dan mis ik goede tijden, slechte tijden". Wat is nou belangrijker, je leven of een domme opgedrongen activiteit of routineverslaving? Als je geen van deze suggesties kunt uitvoeren, dan ben je al een slaaf van je eigen gewoonten en klaar voor de ondergang!

Ga de straat op, met z'n allen!

Ook met de realisatie van bovenstaande inzichten probeer ik nog steeds het beste uit het leven te halen en een goed mens te zijn. Ik preek geen geloof, maar de Boeddhistische levensfilosofie is een goed alternatief gebleken voor mijn groeiende ongerustheid over de toekomst. Met het lezen van Boeddhistische literatuur kom ik weer tot rust, na mezelf geconfronteerd te hebben met bovenstaand gedachtegoed. Ik dompel mezelf onder in concentratie en laat alles komen en gaan. Hoe meer ik er over nadenk, des te meer ik word aangetrokken door leven in eenvoud. Ik heb geen zin meer in dingen moeten hebben of bezitten. Als je alleen maar meer wilt, is het nooit genoeg. Ik wil alleen maar minder...dat geeft me rust. De komende 2 weken zijn er examens wat betekent; minder uren werk (de helft minder), dus minder geld...en het doet me niks!

en meer genieten

Afgelopen week had ik met mijn kleinste klas (2 leerlingen) afgesproken om naar de pagode (Boeddhistische tempel) te gaan gedurende de les. Een van de 2 leerlingen is namelijk een monnik, genaamd Phoeun. Hij vond het een goed idee en zo gezegd zo gedaan. Ik zou op mijn brommer met de andere student (Sokhem) naar de tempel gaan en dan zouden we daar spreekvaardigheid oefenen. De situatie wilde dat die middag de regen met bakken uit de hemel viel. Na een half uur wachten gaf ik de hoop op de komst van Sokhem op en reed door de regen (met poncho) naar "Wat Choeung Eck". Onderweg pikte ik nog een doos noodles-soepjes op om cadeau te doen en banjerde me een weg door de modder. Bij de ingang van de tempel (ik werd eerst de verkeerde kant opgestuurd) viel me een aangename rust ten deel. Nu moest ik Phoeun nog vinden.

Na een ingewikkeld handen- en voetengesprek met een monnik die me niet verstond, kwam ik terecht bij het onderkomen van Phoeun. Niet veel meer dan een golfplaten schuur met twee rieten stoelen, een koelkast en een bed...geweldig. Hij had wel een kleine tv en een computer, voor zijn studie...dat dan weer wel. Ons gesprek ging grotendeels over zijn leven als monnik en verliep als een soort interview. Mijn interesse in het Boeddhisme maakte me tot een uiterst behendige vraagsteller en hoe dieper het ging, des te meer ik wilde weten. Ik voelde me erg op mijn gemak en vond het erg indrukwekkend om Phoeun's levensverhaal te horen.

Mega-meditatie tempel in Thailand

Naar aanleiding van zijn ervaring als monnik, ben ik nog meer onder de indruk geraakt van Boeddhisme. Na 2 uur zat onze les er op en verliet ik met een sereen gevoel de tempel, terug naar school...voor de volgende les. Phoeun nodigde me uit om vaker terug te komen, wat ik ook zeker ga doen. Als dank voor mijn komst kreeg ik nog een Boeddhistisch armbandje en een "krawma", een Cambodjaans traditioneel sjaaltje. Ook leende hij me een tweetal boeken, die ik waarschijnlijk op korte termijn verslonden zal hebben. Volgende week vertel ik wat meer over mijn bezoek, wat een grote lichtpunt in mijn week vormde, midden tussen alle tumult.

Sorry voor de enorme lap tekst die van mijn lever af moest. Ik heb mezelf beloofd om wat afstand te nemen van mijn alternatieve visie op de wereld, zodat ik mijn rust weer hervind. Boeddhisme laat zijn wat is en erkent noch ontkent hoe de dingen zijn. Het "laten zijn" is de kunst, maar juist dat laten zijn is het allermoeilijkste. Dat heb je waarschijnlijk al begrepen. Wat voor mij in elk geval duidelijk is, is dat ik op het pad sta en het alleen nog maar hoef te volgen. Ik wens iedereen hetzelfde toe.

het pad gevonden...

Jochen komt deze week naar Cambodja en omdat ik veel vrije tijd zal hebben, zullen de komende 2 weken vooral in het teken van de stichting, onze samenwerking en de Apsara school staan. Ik heb er enorm veel zin in. Het eerste gedeelte van de woordenbank is helemaal af (287 woorden) maar ik ben pas op 'n vierde deel, dus flink werk aan de winkel!

tot gauw 



        

Tineke op bezoek & triest ongeluk

Hallo lieve lezers,

Tineke is inmiddels (helaas) alweer in Thailand, waar ze nog 2 weken lang haar vrienden gaat opzoeken. We hebben een leuke week gehad waarvan hier een verslag...en vooral veel foto's dit keer, vind het zo moeilijk kiezen!

Dara en Tiny op "Otres Beach"

Tineke kwam dus eindelijk om 11 uur 's avonds aan op de 31e, na een busreis van uiteindelijk 22 uur! Normaal lig ik al in bed, maar hier maakte ik graag een uitzondering voor. De volgende morgen zouden we naar Sihanoukville vertrekken voor een paar daagjes strandplezier. Hoewel we ons voor hadden genomen om het niet te laat te maken (i.v.m. vertrek de volgende morgen om 8 uur), kwam daar natuurlijk niks van terecht. Om 1 uur zei ik nog: "Ik ga nu echt naar bed", en nam aanstalten om de trap op te lopen. Ik vergat mijn mobieltje (voor alarm) en liep terug, wat weer aanleiding gaf tot babbelen...waarna we uiteindelijk tot half 4 bleven doorkletsen.

Tiny en ik op "Otres Beach"

Na 2,5 uur slaap toch opgestaan voor mijn meditatie...als je ergens aan begint, moet je ook doorzetten! Uiteindelijk kwamen we na 5 uur rijden, veilig en wel met de auto van dara's zus op plaats van bestemming. We streken neer in een kamer zo groot als een balzaal zie foto), dropten onze bagage en op naar "Otres beach", een rustig strand. Eerst even naar de markt, want een dag aan het strand is voor Cambodjanen niet compleet zonder krab en garnalen. Ze betalen dan gewoon voor de zitplaatsen en nemen vaak zelfs hun eigen drank mee, gewoonste zaak van de wereld...dat moet je in Zandvoort of Scheveningen eens proberen...geheid dat je binnen 3 minuten weggejaagd bent!

Belachelijk ruime kamer...wat je ziet is amper de helft!

Welke garnaal wordt het?

En vergeet de krab niet...

Onze "betaalde zithoek", $3,75 voor de hele middag!

Tineke hield het op brood met "doodnormaal" roerei, wat uiteindelijk alsnog een omelet met stukjes paprika werd...de meest simpele bestellingen zijn soms de moeilijkste opgaves voor personeel alhier, maar hup...we zijn de moeilijkste niet. Heerlijk uitwaaien aan het strand en mensen kijken. Ondanks het feit dat alle drugs (dus ook softdrugs) ten strengste verboden zijn kwamen we tot onze verbijstering een bord tegen met: "Joint, $1,50"...waar Nederland zijn beleid (invoering van "de wietpas") aanscherpt, wrikken de Cambodjanen het wat losser...tja in een corrupt land is alles te omzeilen.

Ja...het staat er echt!

Alle andere informatie verbleekt bij dit bord

Ooit (tot 2007) kon je hier op de markt bij stalletjes met "traditionele medicijnen" een enorme zak wiet kopen voor amper $10,=...en dan heb ik het echt over een kleine draagtas! Uiteraard kwam dit ter oren van hordes toeristen, die hiervoor hun terugreis graag nog wat weken of maandjes uitstelden. Het duurde niet lang voordat de autoriteiten (uiteraard) hier een einde aan maakten. Wat niet vermeld wordt is het feit dat diezelfde autoriteiten nu "onder de tafel" mee-snoepen van de hierdoor ontstane straatverkoop. Zowat iedere tuktuk-chauffeur (vooral in toeristenzones) zal je graag 'n handje helpen en het vaak ook ongevraagd aanbieden. En dan niet alleen wiet maar alles wat je je kunt bedenken in het dope-genre.

Wat je maar zoekt, de tuktuk chauffeur regelt het...

Onder de noemer "Happy Pizza" kun je nog steeds bij veel pizza-tentjes (met namen als ecstatic pizza, Happy Herb Pizza, etc.) pizza's eten met het goedje meegebakken, waar je zo stoned als een garnaal van word...'n semi-verborgen scene waar vele jongere "plezier toeristen' zich tegoed aan doen. De eigenaren deinzen er natuurlijk ook niet voor terug om je nog een zakje rookwaar bij het afrekenen aan te prijzen. Zo zijn er ook hordes buitenlanders die permanent in Cambodja wonen om in deze, dan wel andere (in het westen prijzige) behoeftes te voorzien. 

Wil jij wat groene geestverruimende kruiden op je pizza? Hier kan het!

 Ik durf te beweren dat een fiks percentage buitenlandse leraren op de scholen (ook die waar ik lesgeef) om deze reden hier zijn. Uiteraard komt dit het onderwijs niet ten goede, vandaar dat ik wel eens gefrustreerd raakte als ik een nieuwe klas kreeg waar het niveau schrikbarend slecht is, waarschijnlijk veroorzaakt door een voorganger die alleen zijn "vakantie" verlengt, een ticket naar huis bij elkaar aan't sparen is of zijn vrije tijd slijt met het zoeken naar de"wiet-buzz" of de "rush" van, amfetamine, speed, cocaïne of andere poedertjes.

Spotprent...Engels-leraar aan de drugs

Weer even afgedwaald...ja af en toe floepen er van die Nederland-Cambodja-Contrasten door mijn hoofd en dat moét ik dan ff opschrijven...terug naar het strand. Dag 2...Tineke en ik hadden ons al vorig jaar voorgenomen om naar een ander eiland te gaan. "Rabbit Island" heb ik inmiddels al 4 keer gezien, dus...tijd voor wat anders.

...en heb er in die 4 bezoekjes, nooit een konijn aangetroffen!

Dara's zus en schoonbroer zouden snel genoeg vertrekken, die wilden op tijd terug in Phnom Penh zijn om te stemmen. Omdat het regende besloten we (met lichte tegenzin) nog een dag te blijven. We wilden niet op de boot nat worden. Maar wel naar een ander hotel, want ondanks de grootte van de kamer waren we wat teleurgesteld over de douche die letterlijk het water "druppelde" en je kon kiezen ofwel gloeiend hete druppels of koude...ik koos toch voor koud, maar het was een hele onderneming om nat te worden. De nieuwe kamer was 'n kwart van de laatste en maar 2 bedden, maar een degelijke douche en zwembad.

Pitchu is helemaal in haar element...

Uitzicht op een van onze wandel-avonturen

Hetzelfde scenario van de dag ervoor, maar nu op het "populaire" strand. Duidelijk anders...veel bedelaars, blinde zangers, masseurs en 'n eindeloze stroom verkopers van zonnebrillen, armbandjes, hangmatten en alles wat je niet nodig hebt. Een glimlach of vluchtige blik word beschouwd als koopzin, dus je moet ze continu negeren of als een bandrecorder "no, thank you" herhalen. Het is niet zozeer alleen maar vervelend, maar mensen consequent negeren voelt niet prettig. Ze moeten tenslotte in hun inkomen voorzien, maar ik heb al die spullen niet nodig. Tineke en ik waren het er allebei over eens: niet relaxed. Ook dat herhalen vinden Cambodjanen blijkbaar prettig, want er werden weer krab en garnalen gehaald, alsof je 2 keer dezelfde (saaie) film kijkt. Ik ben Cambodjaanse routine-uitjes wel 'n beetje gewend maar vond het (net als Tineke) wat verspilling van kostbare tijd. We hadden liever op het eiland gezeten, want tegen de middag brak doodleuk de zon door, arghh!

Met hordes tegelijk blijven ze komen...kijken is kopen!

Zo kun je ook 'n boek lezen...charmant!

Nog maar wat gewandeld en uiteindelijk opnieuw woordenwisselingen met Dara. Hij had al gezegd dat hij niet naar het eiland wilde omdat hij bang was. Dat was hij inderdaad de laatste keer naar Rabbit Island al het geval. Er waren wat golven en Dara dacht dat hij ging verdrinken. Hij kan wel zwemmen, maar mondjesmaat. Ons pleidooi "wij houden je wel vast en dan trek je maar een reddingsvest aan" mocht niet baten, hij hield voet bij stuk. De zee is inderdaad wat ruiger tijdens het regenseizoen, maar ik laat me niet tegenhouden door wat extra waggelen van een boot. Ik was zwaarder gepikeerd (zelfs bijna ziedend) toen ik er tijdens ons bekvechten achterkwam dat Dara van zijn zus niet "mocht" gaan. "Ik respecteer mijn zus, dus ik ga niet!" "Komen de cultuurverschillen weer om de hoek kijken", dacht ik nog. Uiteindelijk bekoeld van onze aanvaring besloten we dat Dara dan maar één nacht "aan land" bleef wachten, terwijl wij mét Pitchu een dagje naar "Bamboo Island" (Koh Russei) vertrokken.

Wandeling door de jungle

Uitzicht vanuit de bungalow

De boottocht was wat wilder dan normaal...Dara had het zeker niet leuk gevonden...Pitchu was zelfs zeeziek en moest 2 keer overgeven...maar we kwamen heelhuids aan. Na 10 minuten door de jungle wandelen, de beloning; 15 bungalows, een restaurant en het strand...meer was er niet...wilden we juist ook niet. Rabbit Island is hiermee vergeleken nog een "resort" te noemen. De zon brak opnieuw door en omdat we pas later op de middag aankwamen, maakten we daar gretig gebruik van...als enige op 'n strand van zo'n kilometer lang...heerlijk!

Genieten van het zonnetje op een haast verlaten strand...

Pitchu doet mee

...die groene is onze bungalow

Gerund door "buitenlanders", dat wel...met Cambodjaanse werknemers. Een klein paradijsje waar je gewoon Engels kunt praten en waar vaak toeristen die dit sfeertje bevalt, blijven steken...sommigen wel tot 'n maand lang. Ondanks de eenvoud van de opzet is het eten (al is het wat prijziger) opvallend goed, er is zelf een was-service en ja...als het echt moet kun je zelfs je e-mail checken, want de generator draait 'n aantal uur per dag. Muziek is er ook (accu) en er wordt elke dag wel 'n activiteit georganiseerd waar je aan mee kunt doen. Het buitenlands personeel (7 stuks) werkt vrijwillig tegen kost en inwoning en de eilandbewoners (20) krijgen een fair loon. In het hoogseizoen heeft het eiland maximaal 60 á 70 bezoekers, dagjesmensen meegeteld.

Het restaurant (internetfoto) is inmiddels iets verandert, stijl is hetzelfde

Nu hopen dat er geen ambities komen voor massa-toerisme. Er zijn al 'n aantal eilanden door de Cambodjaanse regering uitgeroepen tot ontwikkelingsgebieden voor vastgoedinvesteerders. Zo is er al een eiland compleet met resorts, watersportfaciliteiten (speedboten, jetski's, etc.) en zelfs een brugverbinding naar het vaste land. Cambodjanen zijn er gek op. "Bah...en jammer", zeg ik...en een eiland met een brug is toch geen echt eiland meer!? Het ziet er (nóg) erg mooi uit, maar als toerisme straks zijn sporen nalaat, hoe zal het dan zijn? Vervuilde stranden, overal puin, koraalriffen naar de verdommenis, enzovoorts. Je ziet het in Sihanoukville ook al. Cambodja heeft geen afval-beleid en iedereen laat zijn rommel ter plekke vallen, iets waar ik grote moeite mee heb. Kijk hier maar eens op de website van "Morakot Island", waarvan de brug binnenkort geopend wordt. Al ziet het er geweldig uit, ik heb er niks mee...

Brug naar "Morakot Island" is klaar, heisa kan beginnen...jammer!

Ook op het strand van Bamboo Island  zie je helaas maar al te goed de gevolgen van onze vervuilende aard. De vuilnis die je op het eiland aantreft is grotendeels wat aanspoelt, want opruimen van je rommel wordt sterk aangemoedigd. Een volle vuilniszak levert je 'n gratis blik bier op. Al vonden Tineke en ik beiden na onze strandwandeling dat het personeel best wel eens de handen uit hun mouwen (t-shirts of helemaal geen mouwen) mogen steken. Ze hebben soms geen zak te doen (zoals nu, het laagseizoen) en hangen maar wat aan de bar te drinken of blowen met de gasten, zoals een van hen zelf op de boot beweerde. Met 27 man personeel (momenteel verhouding van 2 personeelsleden op 1 bezoeker!) kun je best één grote schoonmaakactie houden en dan dagelijks wat aanspoelt weghalen. Doe je meteen aan lichaamsbeweging en help je het milieu, plus je "paradijs" ziet er nog paradijselijker uit. Al bestaat het echte paradijs alleen maar in je hoofd...je leeft er al, of niet!

Gebruikte slippers worden tegen een boomstam "gerecycled"

Ruim één kilometer leeg strand

Maar helaas ook hier, aangespoeld afval

ff momentje vastleggen

Na zonsondergang wat finger-food gegeten, wat voldoende bleek voor onze algehele honger. In de hangmat hangen, totdat de lucht met een storm dreigde die uiteindelijk met ruige bliksemflitsen en gedonder losbrak. Toch maar de bungalow in en via een lucht-luikje naar buiten zitten kijken. Nog wat lezen op het verrassend goeie matras...en toen de telefoon...Dara...compleet overstuur...

Storm barst los...bungalow schudt

Er was een groot ongeluk gebeurd op 'n provinciale weg in "Pursat". Een personenauto was uitgeweken voor een midden op de weg zittende (waarschijnlijk dronken, of psychisch minder begaafde) vrouw en daardoor frontaal tegen een tegemoetkomende vrachtwagen gebotst. 2 Inzittenden waren op slag dood en de overige 3, stierven later aan hun verwondingen...op weg naar het ziekenhuis. Gevreesd werd dat het de auto betrof waarmee een neefje van Dara, als medewerker van een verkiezingscampagne, onderweg naar huis was. Hij had vorig jaar zijn universiteit afgerond en had een tijdje voor Dara gewerkt, als online reisbureau-medewerker. 6 Maanden geleden was hij voor een missie naar Japan gestuurd, door de Cambodjaanse regering. Omdat hij goed werk had verricht, werd hij daarna meteen aangenomen en begon zijn loopbaan voor de regering. Hij was mede-verantwoordelijk voor de campagne in de provincie "Pursat". Deze provincie werd voor het eerst sinds jaren daadwerkelijk gewonnen door zijn partij. Naar "horen zeggen" wordt beweerd dat de chauffeur vóór de terugreis naar Phnom Penh een paar pilsjes had genuttigd, want niet wegneemt dat het een triest ongeval is. Een uur na het eerste telefoontje bevestigde Dara dat zijn vrees was bewaarheid. Zijn neef was op amper 30 jarige leeftijd overleden.

rust in vrede...

Onze plannen moesten worden bijgesteld...begrijpelijk. De volgende ochtend zou de boot om 10 uur terug naar Sihanoukville vertrekken. Bij de boot aangekomen braken de wolken open en gaven ons een ongevraagde douche. Zeiknat waren we...tot overmaat van ramp mochten we weer terug naar het restaurant, veiligheid voor alles. Net op dit moment...ik belde Dara dat hij maar vast moest vertrekken. Uiteindelijk vertrok de boot 'n uur later en doorweekt kwamen we aan. Dara was nog niet vertrokken en had een taxi geregeld. 'n Gast uit Engeland deelde de taxi met ons en zo waren we zonder veel oponthoud vrij vlot en tegen een redelijke prijs, voor het donker thuis. Ook geen gezeik met Pitchu...de chauffeur nam zelfs foto's van haar om thuis te laten zien. Stinkend naar opgedroogde regenkleren, meteen een frisse douche. De laatste dag naar het ecologisch rustoord genaamd "The Vine" in Kampot ging helaas niet door. Ook zijn verjaardag (6 juni) bracht Dara door op de crematie van zijn neef. Heb hem maar flink vast gehouden die nacht...arme schat!

Kletsnat na een oversteek-poging...

...2e poging, het is droog

De extra tijd thuis hebben Tineke en ik vooral ingevuld met het bespreken van aanpassingen omtrent de stichting (Tineke zit in het bestuur) en het her-lanceren van de website. Aan de hand van het bezoek aan de Apsara (dinsdagmiddag) hebben we de doelen van de stichting bijgesteld. Ik ga de teksten aanpassen en hoop de website gauw weer (aangepast) in de lucht te hebben. Al met al hebben we dus weinig kostbare tijd verspild. Ik laat jullie gauw meer weten. Ook de plannen rondom de Kampot-peper ga ik wat bijstellen. De manier die ik voor ogen had, brengt toch behoorlijk wat werk met zich mee. Tijd die ik liever aan de "Doelen" zelf besteed.

De volgende dag (donderdag) hebben we Dara's verjaardag bescheiden gevierd (met taart) tijdens de lunch in een buffetrestaurant genaamd Tonle Bassac. Een "eet-maar-zoveel-als-je-kunt-restaurant", 'n echte trend onder de Cambodjanen...niet mijn keuze. Ook Seca en Nary vinden dit geweldige formules, ik denk altijd; "je kunt toch maar een bepaalde hoeveelheid op, of je overeet je"...ook geen prettig gevoel. Bovendien is een maaltijd die je van een menu kiest niet eens duurder, vaak zelfs goedkoper. Maar goed, het was Dara's verjaardag...niet de mijne! Jammer genoeg moest ik aan het einde van de lunch ook Tineke vaarwel zeggen. De week zat erop en terwijl ik lesgaf vloog zij naar Thailand. Ik heb genoten van onze week samen lievert, hoop dat je volgend jaar weer komt!

Toch nog even jarig!

Ik begon na ons reisje wat te snotteren en kuchen, waarschijnlijk door het "natte" bootreisje en de opgelopen slaaptekorten. Laat naar bed (flink bijpraten) en dan toch weer elke morgen tegen 6 uur op voor mijn meditaties. Vrijdag en zaterdag heb ik me rustig gehouden en wat bijgeslapen. Ik wilde les geven bij AAA, maar toen ik daar vervolgens wat te laat aankwam, moest ik aan de thee en de tijgerbalsem. "Sla maar 'n les over, eerst beter worden", luidde het devies. "Ga daar maar liggen (slaapkamer) en we roepen je wel als de lunch klaar is". Als klap op de vuurpijl, moest ik 's middags met meneer Sopha mee naar de massagesalon voor een Chinese voetmassage, waar ik inderdaad wat van opknapte.

Schema van de funties van Chinese voetmassage

 Ik word behoorlijk in de watten gelegd bij AAA, terwijl ík juist degene ben die komt helpen. Tegenstribbelen zit er niet bij, das niet netjes, dus ik heb het maar laten begaan. Het is dankbaar werk, ik doe het niet om die privileges, ze komen gewoon naar me toe. Ik werd laatst nog verklaard tot "familielid", wat in eerste instantie wat onwennig voelde. Ik ben na de negatieve ervaringen in het weeshuis wat voorzichtiger geworden en doseer mijn hulp met wat meer beleid, doe alles stap voor stap. Ik weet nu dat het goed zit en steek langzaam steeds meer energie in het geheel, zonder emotioneel of geestelijk uitgeput te raken...en dat is erg belangrijk in ontwikkelingshulp. En dan heb ik het niet eens over de (ongevraagde) waardering die ik krijg, want daar doe ik het niet voor...althans niet meer.

Helpen...puur om te helpen, zonder iets terug te verwachten

Zo werd ik gistermorgen spontaan gebeld door Meneer Sopha (de vader van de Apsara-school), of ik mee wilde naar "Kampong Chhnang", een stadje 90 km van Phnom Penh, waar hij een (onbebouwd) stuk grond bezit dat hij na zijn pensionering erg goedkoop had kunnen bemachtigen. Er staat een schuur voor de koeien van de buren, een oude waterpomp en (beetje vreemd zo middenin het groen) een toilet! "Misschien voor als we echt oud zijn", zei hij. "Of als de stadsvernieuwing ons wegjaagt uit Phnom Penh", wat zeker niet ongewoon is in Cambodja. Mensen worden van hun leefplek beroofd, als de regering een bepaald gebied verkoopt voor projectontwikkeling. Je kunt dan het aanbod nemen, of simpelweg verwijderd worden door het leger en in het gevang gesmeten worden.

Vrouwen worden gearresteerd omdat ze hun huizen niet willen verlaten

Foto's die ik zelf in Februari 2011 schoot

Bewoners uit hun huizen gezet

Laatste overblijfselen van een guesthouse-restaurant

Het meer wordt lanzaam leeg gepompt

Dit is laatst nog gebeurd bij het Boeung-Kak meer, ooit de backpackersbuurt van Phnom Penh. Gekocht (99 jarige lease) door Chinezen leeggepompt en dichtgegooid met bouwzand voor een miljardenproject met tientallen appartementencomplexen, wolkenkrabbers en villa-wijken voor de steeds ontevredener wordende rijke Cambodjaan. Alsof ze daar gelukkiger van worden...En dan hebben we het nog niet gehad over de vraag waar al dat regenwater uiteindelijk naartoe moet als alles wordt drooggelegd. Dat zie je nu al na een flinke bui. Geregeld moet ik met mijn brommertje door, tussen enkel- en kniehoog water naar mijn werk. Als ik dan uren later terug rijd, staat het water nog op de weg. Als ze dat nu eens eerst oplosten...maar ja, alles moet groeien...koste wat kost!

Luchtfoto met zo goed als leeggepompt, met zand opgevuld meer

Oké, dus met de hele familie in de auto naar Kampong Chhnang. Ik ben blij als ik weer een paar uurtjes frisse lucht kan opsnuiven. Eerst werd een heel stalletje lotusknoppen opgekocht, die we onderweg oppeuzelden en die gul aan vrienden en bekenden werden uitgedeeld gedurende de heen- en terugreis. Cambodjanen maken zelfs op de kleinste reisjes tussenstops. Om te plassen, om te eten, om de benen te strekken of om spul te kopen wat je thuis ook kunt krijgen, maar volgens hun dan net op dié plek véél verser is...en lekkerder. Zoals wij bij de Duitsers gaan inkopen (ik kom oorspronkelijk uit Venlo, aan de Duitse grens) en de Duitsers naar ons komen voor Koffie, groente, fruit, kaas en sigaretten. Het maakt geen barst uit want de benzine die je er naartoe verrijdt, is het hele prijsverschil...ach zo komt men nog eens ergens!

Verkoopster lotusbloemknoppen

In de auto wordt meteen geknabbeld

Meloeneeeeeeh!

Het landgoed van Sopha en Metry is verdeeld over twee stukken land, en behoorlijk groot. Heerlijk, de natuur even in je opnemen. Als je eens dichterbij kijkt zie je de mooiste dingen waar je normaal niet zo bij stil staat. Maar ook vervelende dingen gebeuren in de vrije natuur, zoals bovenop een nest rooie reuzenmieren gaan staan, en vervolgens door een hele kolonie aangevallen worden (terwijl ik ze angstvallig van mijn voeten probeerde te meppen) omdat ik hun middagdutje verstoorde. Het landgoed word verzorgd en bewaakt door de buren, die daarvoor in ruil hun koeien kunnen laten grazen (en schijten) en het sap van de palmen die er groeien gebruiken voor het produceren van palmsuiker, alles op natuurlijke traditionele wijze. Daarnaast zat weer iemand wafeltjes te bakken. Ik krijg op zijn tijd een potje met het vloeibare goedje cadeau van Sopha. Lekker in de koffie of om mee te koken. Terwijl we van de natuur genoten en onze lunch in picknick-stijl verorberden pruttelde een vers gewonnen mega-pan met palmsap op een houtoven die later op stroopdikte in een traditionele kleien pot mee naar huis ging.

Landgoed met schuur, achterdoor (wit hokje) het toilet

De oude waterpomp en dichtgegroeid schuurtje

Natuurschoon, recht voor mijn lens...geweldig!

Enorme pan met pruttelend palmsuiker-sap

Opvangreservoirs voor het sap (oude pet-flessen)

Wafeltje!?

We brachten nog een bezoekje bij een kennis die meubelmaker is, alwaar we op de net nieuwe meubels ons middagdutje deden. Ik was ondertussen wel wat moe geworden van het op sleeptouw nemen van hun kleinzoon, die me geen minuut met rust liet, kleine vlegel. Op de terugweg nog wat verse meloenen gescoord en nog even naar "Udong" (45km. van Phnom Penh), naar een stuk georven landgoed van Sopha en Metry, waar een ouderwets houten huis staat, wederom "gratis" bewoond door mensen die het onderhouden. Ik nam nog een paar mooie zonsondergang-kiekjes deelde nog 2 zakken snoep uit aan de kinderen in het dorp en toen was het tijd om huiswaarts te keren.

Metry & Sopha

Sopha geeft aan waar wat zou moeten komen

Picknick-lunch, schoondochter met de 2 kleinkinderen

Oudom, kleine vlegel!

Huis van meubelmaker (linksboven), tevens showroom

Poedel van de meubelmaker

Wolkenspektakel

Het huis in Udong

Oudom (van boven)

Vele zondagen per jaar bezoeken ze hun huisje samen met (ombeurten) de wezen die ze in Phnom Penh onder hun hoede hebben. Ik ben blij dat ik deze mensen getroffen heb. Ze zetten zich van de vroege morgen (5 uur) tot bedtijd in voor het welzijn van de inwonende wezen en de nog eens haast 100 leerlingen, 6 dagen per week. Om hun cultureel erfgoed te behouden en de jeugd een kans op een betere toekomst te geven. Iets wat ik graag ondersteun en in samenwerking met Jochen uiteindelijk tot een grotere hoogte wil helpen brengen. Als afsluiter nog een filmpje van Pitchu, die op het strand op krabben jaagt. Ik moet weer naar bed...

Tot gauw