Venloop initiatief & slecht nieuws

Hallo lieve lezers,

Ik heb een tijdje niks van me laten horen omdat ik in zak en as zat. Daarover vertel ik jullie zo meer. Allereerst ga ik jullie vertellen over een blijde verrassing die mij ten deel viel na afgelopen blogbericht.

Ik kreeg een mail van Tim Josten (inmiddels ex-vriend van mijn zusje, kwam daar mede door de mail achter) over het feit dat hij aan de 10 kilometer van de "Venloop" ging mee doen. Op zich niet zo bijzonder aangezien er 30.000 mensen mee rennen, maar meer om het briljante idee dat hij van de gelegenheid gebruik had gemaakt er een sponsorloop van te maken, voor "Cambodja-kids"! Het was een beetje kort dag want hij mailde me een dag van tevoren voor het logo, wat ik uiteraard weer niet kon vinden op mijn "ge-herinstalleerde"  laptop.

Rennuh...

Loopnummer

Medalie ;-)

 Dus teeneinderaad de foto die voor het logo is gebruikt maar gemaild. Tim liet er een t-shirt van drukken met het blog-adres eronder (en erboven), en laat ik even met trots vermelden dat hij de "loop" met glans finishte...en nog een goede tijd ook; 56 minuten, 22 seconden! Tim had het initiatief op heel korte termijn opgezet. Hij was overigens te laat met inschrijven maar kon het loopnummer van een bekende overnemen. Dankzij dat geluk wist hij meer dan €200,= op te halen voor de kansarme jeugd van Cambodja. Namens mij en de kids...bedankt Tim...je bent 'n kei!

Finish!!!

Het shirt

 Afgelopen 30 maart werd ik totaal knock-out geslagen door nieuws uit Venlo. Ik kreeg een telefoontje van mijn vader...hij klonk zoals ik hem nog nooit eerder gehoord heb. Het voelde vreemd. Voordat ik kon nadenken over de spanning in zijn stem, zei hij; "Ik heb heel erg slecht nieuws", je broertje Danny (voor degenen die hem niet kennen, hij is "officieel" mijn stiefbroer) heeft longkanker...bam! alsof iemand me zo in mijn gezicht schopte...stilte...wel een halve minuut lang..."ik weet niet wat ik moet zeggen pap". Op zulk nieuws is elk woord een waardeloze trilling in het luchtledige. Ik kan me ook niet meer zo goed herinneren wat ik allemaal gezegd heb...ik was volkomen in shock. "Laat je me horen als er nieuws is?" "Doe ik jongen", hoorde ik zuchtend aan de andere kant van de lijn.

De daarop volgende 3 nachten heb ik geen oog dicht gedaan en ik kwam als een zombie op school aan en sleepte me door de uren heen. Wat moet ik nu? Naar Venlo? En dan? Denken, denken, denken "ohne ende". Ik kan niks met die verdomde 9500 kilometer tussen hier en Venlo. Je zegt ook niet zomaar ff; ik kom er aan...ik heb niet eens genoeg geld voor een retourtje Bangkok, laat staan Amsterdam of Düsseldorf...een week lang schoten er honderden flashbacks door mijn hoofd en soms kreeg ik de meest absurde ideeën. Alles hier opgeven en terug, geld lenen van familie. Maar dan...Dara achterlaten...mijn dromen opgeven...ik wist niet meer wat voor of achter was. Ik kon niet eens huilen, het was alsof iemand mijn emotie-kraan had dichtgedraaid.

Totdat ik na een dikke week bij zinnen kwam en heel rationeel op internet naar "longkanker" Google-de. Ik las aan een stuk door en zag vreemde namen, codes en tabellen. Terwijl ik de tabel overlevingskansen doorspitte, schoot er een rilling door mijn hele lijf en begonnen de tranen spontaan te stromen...feiten, statistieken, kansen...bestralen, opereren, chemo...ik werd er duizelig van. Ik ga hier geen opsommingen geven, daar heeft niemand wat aan. Pas na een week kon ik de moed opbrengen om mijn vader het huidige nummer van Danny te vragen om hem in elk geval een bericht te sturen hoe machteloos ik me voelde...zo ver weg van hem. Het antwoord duurde een dag of wat (ik dacht nog dat de zoveelste sms niet door mijn mobiele aanbieder was verzonden, zoals gewoonlijk!) en gaf mij een enorme opluchting die mij opnieuw in tranen deed uitbarstte terwijl ik het aan Dara voorlas. De kracht van zijn antwoord haalde mij in een ruk uit de put die ik inmiddels had geschapen.

"Ik zie de dingen ineens zo anders...ik geniet van de kleinste dingen en ik ben opnieuw verliefd..." Woorden die ik al eerder mensen heb horen zeggen die ineens oog in oog met de dood staan. Ik had hem willen troosten, maar in plaats daarvan troostte hij mij. Het goede nieuws (in zoverre je dat zo mag noemen) is dat hij vanaf komende maandag 3 dagen lang chemo krijgt. Chemo is voor longkanker-patiënten vaak al niet meer mogelijk, dus dat bedoel ik met goed nieuws. "Danny, lievert...ik ben dichtbij met mijn hart en ziel, al is mijn lijf in Cambodja...ik straal al mijn liefde naar je toe!

...en toch moeten we ook zeker blijven lachen!

Ik ben even leeg...energie om verder te schrijven is op. Morgen ga ik verder waar ik gebleven was 

Pijn & niet veel bijzonders!

Hallo lezers,

Dit keer weer wat tijd tussen dit en mijn laatste bericht, simpelweg omdat er zich tussentijds niet zo gek veel spannende belevenissen afgespeeld hebben. De hoofdreden is omdat ik meer last van mijn arm heb gehad dan ik in eerste instantie had verwacht. Hierdoor heb ik het gros van de tijd binnenshuis doorgebracht om te rusten. Ik vermoed dat ik niet alleen wat vel van mijn arm heb geschraapt door de ongelukkige val, maar ook wat zenuwuiteindes heb beschadigd, waardoor ik dikke twee weken flink last heb gehad van elke beweging die ik maar maakte. Voelde als een soort spierpijn gecombineerd met kramp. Ik heb het continu ingesmeerd met ontsteking remmende spiergel, wat gelukkig enige verlichting gaf. De pijnstillers ben ik gauw genoeg vanaf gestapt omdat ze verslavende werking kunnen hebben.

Tussentijds moest ik natuurlijk wel gewoon werken, ze hebben hier geen ziektewet...brood moet op de plank blijven komen. Ik ben vorige week nog wel even eruit geweest, want Andy was jarig. Met hem en zijn huisgenoot "Mat" Indiaas gaan eten...heerlijk! Na wat pilsjes en gezellig ouwehoeren was het toch al rond 3-en, we hebben bij mij thuis nog tot 6 uur nagekletst...wat gelukkig kon...het was tenslotte zaterdag. Dara was op dat moment voor een volle week in Laos (buurland van Cambodja) op werkbezoek, dus Pitchu en ik hadden het rijk voor ons alleen. Een week zonder onafgebroken rommel achter Dara's reet opruimen was een welkome afwisseling, vooral met mijn tijdelijke handicap.

Jochen was inmiddels alweer hier en nodigde mij uit voor een etentje bij "Apsara Arts Association", altijd het einde van zijn fotografiereizen. Afgelopen dinsdagavond was er opnieuw een etentje ter ere van de introductie van zijn filmproject. Jochen en een Duitse filmproducent gaan een film maken over de "Apsara" dansschool. Dat wil zeggen, als hij het budget (waar meerdere filmproducenten naar meedingen) van een Duitse filmstichting voor ontwikkelingslanden krijgt toegewezen. De film zal met name gaan over de oprichtster en tevens Apsara instructrice/lerares, Metry. Metry is een overlevende van het verschrikkelijke "Pol Pot Regime", dat tijdens midden jaren 70 tot ver in de jaren 80 naar schatting anderhalf tot 2 miljoen Cambodjanen het leven kostte.

De film zal het leven volgen van Metry van vóór en tijdens het regime tot heden ten dage, als uitbaatster van "AAA" samen met haar man. Zij runnen de school, die kinderen van arme gezinnen en van alle leeftijden de kans biedt om hun cultureel erfgoed over te nemen. Alle lessen en maaltijden op de school zijn gratis. Tevens vormt de school onderdak aan (momenteel) 12 wezen- en half wezen. Vandaar dat ik dit initiatief persoonlijk en met "Stichting Cambodja-Kids" steun. In April ga ik ook weer mijn Engelse lessen voortzetten die ik afgelopen September helaas moest onderbreken voor een carrière-kans als restaurant manager. Nu ik weer lesgeef, is het weer tijd om de draad op te pakken, dit tot immense vreugde van mijn voormalige leerlingen. De toekomstige plannen van Jochen en mij zijn het voorzien in opleiding voor in elk geval de jonge bewoners van de Apsara school en aan de hand van het eventuele succes, nog meer kinderen. 5 Van hen zitten inmiddels al op een privéschool, aan de rest moeten we nog werken!

De geplande gesprekken tussen Jochen en mij moesten helaas uitgesteld worden omdat hij afgelopen donderdag met spoed moest vertrekken. Hij had zijn vlucht namelijk een week vooruit verplaatst maar werd donderdag morgen door de vliegmaatschappij gebeld dat het niet mogelijk was en moest hals over kop vertrekken, anders zou hij een nieuw ticket moeten kopen. Vanavond hebben we een uitgebreide "skype-sessie", waarin alle punten aan bod zulllen komen. Een zéér belangrijk punt wat aan bod zal komen is het vertrek van Kanha. Ze heeft 2 weken geleden haar spullen gepakt en is bij een Cambodjaans gezin gaan wonen. De diepgaande gesprekken die ik laatst met haar voerde, hebben helaas niet mogen baten. Dit vormt een bedreiging voor haar toekomst omdat het voor mij nou erg moeilijk is om haar te coördineren en begeleiden.

De reden van haar vertek is dat ze zich wederom niet kan (of wil) aanpassen aan de regels van de Apsara. Ze wil leuke dingen doen (zoals elke tiener), maar die leuke dingen kosten geld. Nieuwe kleren, uitgaan, met vrienden rondhangen... Ik begrijp dat elke tiener deze zaken nastreeft, maar die bezigheden kosten geldt én leiden je af van belangrijke zaken zoals school. Het enige dat ze bij "AAA" hoefde te doen, waren enkele huishoudelijke taken en helpen met het Engelse huiswerk van haar huisgenoten. In ruil daarvoor had ze onderdak, medische zorg (soms extra ondersteund door mij), eten en het allerbelangrijkste...een sponsor voor een goede opleiding. Nou wordt het laatste niet meteen bedreigd, maar als blijkt dat ze uiteindelijk straks de brui geeft aan haar school om gehoor te geven aan haar persoonlijke geneugten, is er een kans dat de sponsor zich terugtrekt...logisch.

Het probleem in deze is dat ik haar momenteel moeilijk kan volgen en de situatie waar ik voor vreesde heeft zich inmiddels al voorgedaan. Ze heeft me de afgelopen week al een aantal malen gebeld voor...geld. Ik had haar al gewaarschuwd dat ze niet van me kon verwachten dat ik haar keuze financieel zou gaan sponsoren, desondanks blijft ze toch proberen. Dit zet mij voor een groot dilemma. Ik wil haar echt helpen, maar het probleem is dat als ik haar geld geef, het hek meteen van de dam is. Voor haar een teken dat het kan (en zeker niet onbegrijpelijk) en dat ze er in de toekomst misbruik van zal gaan maken. Dit is kenmerkend aan de Cambodjaanse cultuur en misschien in elk ontwikkelingsland, want wie arm is en mensen met geld ziet, wil dat ook...liefst op een zo gemakkelijk mogelijke manier. Met als gevolg; afhankelijkheid en weinig animo en discipline om zelf aan een betere toekomst te werken. Ik ga met Jochen uitzoeken hoe we dit het beste kunnen oplossen. Ik hou jullie op de hoogte.

Komende April en Mei zijn 2 financiële rampmaanden omdat ze vol zitten met feestdagen en het is ook nog einde semester, dus een week geen les (=geen geld). Eerst 4 dagen Cambodjaans nieuwjaar wat waarschijnlijk wordt doorgetrokken tot een volle week. In deze dagen doen Cambodjanen juist veel activiteiten (kost geld) omdat ze het nieuwe jaar welkom heten met nieuwe kleren, dagtrips naar het strand of elders, offerandes naar tempels brengen, enzovoorts. Aangezien ik een Cambodjaan aan de haak heb geslagen zal ik daar (financieel) niet onderuit komen dus je ziet de bui wel hangen. Ik probeer de komende weken wat geld apart te houden om deze "rampspoed" tegemoet te komen.Gevolgd door mei, met "dag der arbeid" (blijf toch gewoon werken jongens!), een boeddhistische feestdag en een belachelijke feestdag waarin het "ploegseizoen" (boeren) aanbreekt. Als klap op de vuurpijl; verjaardag van de koning...3 dagen lang! Alsof 1 dag niet genoeg is...wij doen toch ook alleen maar Koninginnedag!? Al met al werpt het geen financiële vruchten af.

In mijn vrije tijd besteed ik naast het bezoeken van "de Apsara" zoals ik het noem, weer wat meer tijd aan lezen en dat doet me erg goed. Ik zou wat meer aan lichaamsbeweging willen doen in verband met de "zwemband", maar ach...wie wil dat nou bij temperaturen rond de 35?! Ik ben bezig aan de biografie van Nelson Mandela, "De lange weg naar de vrijheid"...inspirerend! Binnenkort wil ik hier op het blog beginnen aan een serie "Cambodja & Cultuur", waarin ik wat meer over de Cambodjaanse Cultuur en gewoontes uit de doeken ga doen. Gewoon, voor het geval ik even een "Writers-block" heb. Beste lezers...nog een vraagje aan jullie. Geef dit keer A.U.B. je mening, door je keuze in mijn enquête (rechtsboven op deze pagina) aan te klikken, het is een belangrijke dit keer. Bedankt alvast!

Een waarheid als 'n koe!

De Groeten

ps. Geen foto's dit keer, Dara had de camera mee naar Laos!

Cambodjaanse tandarts & Ongelukje

Hallo mensen (kan me overigens niet voorstellen dat een ander wezen dit zou lezen),

Afgelopen week bracht meer ongeluk dan geluk, maar die dingen horen gewoon bij het leven. Soms zijn ze te verklaren, andere keren tast je in het duister...zoals dit keer.

Gelukskoekjes...breng maar een vrachtwagen, ik heb ze nodig!

Afgelopen zaterdag kreeg ik in de badkamer een briljant idee; ik ging met mijn tong langs mijn tanden en dat voelde een beetje schor. Niet gek want ik was inmiddels al 18 maanden (sinds augustus 2010, Venlo) niet meer bij de tandarts geweest. Normaal gesproken ga ik zo om de 9 maanden voor een controlebeurt en een opfrissertje (lees; tandsteen verwijderen en polijsten), grotendeels vergoed door VGZ zorgverzekering. Sinds ik Venlo laatst verliet heb ik geen zorgverzekering meer, maar slechts een ziektekostendekking in mijn wereldreis-verzekerings-pakket. Daarin wordt (helaas) geen preventieve zorg gedekt, slechts calamiteiten. Dus...dan wil je het nog wel eens opschorten...vandaar.

Opgezegd in 2009, weer een last minder!

Een andere reden is angst. Nee...ik ben niet bang voor de tandarts, integendeel. Ik ben bang voor onkunde, gebaseerd op ervaring. Toen ik ruim 2 jaar geleden in Cambodja aankwam had Dara enorme last van 3 kiezen op rij. Cambodjanen worden niet opgevoed met mondhygiëne, al komt daar langzaam verandering in. Oké, dus ik ging met Dara naar "de tandarts op de hoek". Tandartspraktijken liggen bezaaid over de hele stad, maar vraag niet hoe kundig ze zijn. Er zijn geen overkoepelende organisaties van tandartsen dus een bromfietsmonteur zou zichzelf zomaar tot tandarts kunnen bestempelen. Uithangbord met een grote kies boven je zaak hangen, tweedehands tandartsstoel kopen, wat haakjes en slijptollen en beulen maar. Daar voel je je als westerling niet bepaald vredig bij.

Bij het zien van een uithangbord als dit, wordt je vanzelf wel bang!

Dus...in november 2010 zat ik op een middag in zo'n beulenpraktijk. 'n Rij plasic Kwantum/Leen bakker-kwaliteit kuipstoeltjes in een donker stoffig hol fungeerden als wachtruimte met in een hoek een geïmproviseerd glazen hok met tandarts stoel. In het hok zat geen plafond dus het stof (bacteriën incluis) werd door de vettige aangekoekte plafonventilator netjes het hokje ingeblazen. Ik rook geen "dettol" of enig ander antibacterieel schoonmaakmiddel. Als ik naar de tandarts ga, dan wíl ik dat ruiken!

Alomtegenwoordige gebitscondities in Cambodja

Ik was inmiddels het hokje ingegaan om Dara mentaal te ondersteunen in de verwachting dat de "monteur" de gaatjes zou gaan openboren en netjes vullen. Tot mijn afgrijzen was ik getuige van het feit dat hij als een ware stuntelaar Dara's tanden afsleep totdat er slechts een drietal splinters overeind stonden. Zo moest hij het zaakje een week laten zitten, met alle infectiegevaren (open gaten) van dien. Bij terugkomst werd er een vlak stuk driedelig porselein met spijkertjes op gelijmd, een uiterst schamele vervanging van "echte" tanden, maar de schade was helaas al berokkend. Inmiddels weet ik dat ongeveer de helft van Dara's tanden zo "om het leven" kwam. Zo nu en dan moet hij terug voor een lijmbeurt omdat er weer een rijtje loslaat! Vandaar dat mijn besluit een hele tijd geduurd heeft. Inmiddels heb ik via collega's de weg weten te vinden naar een "echte" tandarts. Ik kon kiezen uit twee opties. Een Cambodjaanse tandarts, mét gerenommeerde "westerse" opleiding of een echte westerse tandarts, de laatste 3 keer zo duur. Ik besloot de goeie Cambodjaanse te nemen aangezien het uit eigen zak betaald diende te worden en belde meteen voor een afspraak zodat ik me niet kon bedenken. 'Om één uur vanmiddag is er een plek vrij' , zei de voldoende met Engels gebekte assistente.

Pachem dental clinic...Exact zo zag de behandelkamer er uit...zoals het hoort!

Ik was er op tijd, 10 minuten te vroeg zelfs...voor de zekerheid. En maar goed, want wat bleek; niemand kon mijn afspraak vinden...pfff, geen verrassing. Ik kon uiteindelijk toch op het afgesproken tijdstip naar binnen. De tandarts keek 'n drietal minuten in mijn opengesperde gezichtsopening en bevestigde dat mijn eethoek er extreem goed uitzag. 'Mijn assistentes zullen je gebit verder schoonmaken in het kamertje hiernaast',  proclameerde hij. Het was een verrijkende ervaring. Zelden onderging ik in Nederland zulk een uitgebreide uiteenzetting van schoonmaakmethodes. Elke paar minuten moest ik spoelen met gifgroen gekleurd water, terwijl mijn tandsteen werd los getrild en het water werd weggezogen door een mini stofzuiger die aan mijn wang hing. Ondertussen depte assistente nummer 2 water-spetters van mijn gezicht, er werd geflost tussen mijn voortanden met een soort schuurpapier-lint, nog wat peuteren met een scherp haakje (minder prettig) en tot slot polijsten. Niet met het anijssmaakje dat wij in Nederland hebben want dat vinden Cambodjanen maar niks...nee met een prettig zoetige aardbeienpasta! Bijna een uur later (ik vond het ook wel genoeg), de rekening...15 dollar! Iets meer dan 10 eurie...belachelijk...

Een kiekje van mijn eigen gezandstraalde bijtertjes, lekker schoon!

Dara was donderdag al vertrokken naar Vietnam met zijn vriendin Seca. Cambodjanen die het zich kunnen permitteren laten zich eens per jaar medisch doorlichten in een Vietnamees of Thais ziekenhuis, zo ook Seca. Daarna nog 2 dagen strand, anders zonde van de reis, toch? Omdat ik het rijk voor me alleen had en geen zin had om mijn geld aan "natte horeca" te besteden, kwam ik met een maf idee. Ik belde Andy om te vragen of hij zin had in een film-marathon. Ik zou wat koken en dan zouden we onder het genot van een pilsje gaan genieten van absurde horrorfilms totdat we onze ogen niet meer open konden houden.

Dara & Seca in Vietnam

Zo gezegd zo gedaan. Ik had al een Thaise "Pad Thai" voorbereid, Andy oppikken, paar DVD'tjes kopen en als 'n stel verveelde tieners naar het beeld staren, saaie filmmomenten opvullend met boeiendere gespreksstof, blikken uit de vriezer halen en plaspauzes. Even waanden we ons 18 en we lachten om de meest absurde filmmomenten. De meest absurde film was toch wel "Rubber", een verwaarloosde autoband die levende wezens met telepathische krachten laat exploderen. Echt de moeite waard als je je IQ even op nul hebt staan en met de achterliggende gedachte dat films hier net iets meer dan een euro kosten. Ook kreeg ik flashbacks van een echte 10 uur durende horror-marathon die ik ooit tijdens een nacht in 1996 bezocht met Carin en René (twee van mijn eeuwige vrienden) in Luxor filmtheater in Reuver, om 7 uur s' ochtends gevolgd door een ontbijt met bloedworst en balkenbrij geserveerd op een schaal met een heus varkenshoofd. Ik had die bewuste nacht 2 van de 6 films overgeslagen omdat ik mijn ogen niet meer open kon houden...wat ook dit keer rond half 4 gebeurde...het was genoeg geweest!

Het toppunt van absurde horror!

De week begon lekker. Het lesgeven ging van een leien dakje, ik heb op de huidige school weinig extra werk, dus ik kan wat extra tijd in AAA steken en mijn hobbies bijhouden. Ik ben weer wat meer aan 't koken geslagen en in de lege uren en pauzes op school en voor het slapengaan lees ik wat in een boek. Ik wissel af met Engels en Nederlands omdat de Nederlandse boeken dun bezaaid zijn in mijn kast. Heb net een boek van Paulo Coelho uitgelezen, genaamd "The devil and Miss Prym" met -voor deze schrijver kenmerkend- achterliggend filosofisch en esoterisch gedachtegoed, vernuftig boek. 

De Nederlandse titel...

Sinds deze week train ik mijn Nederlands met "Haar naam was Sarah", door pap meegebracht. Erg aangrijpend boek over een in de doofpot gestoken Franse deportatie (niet door de Duitsers, maar door de Franse Politie uitgevoerd) van Joden in de Zomer van 1942, waarbij een meisje weet te ontsnappen aan onmenselijke wrede omstandigheden achtervolgd door het verlies van haar gehele familie. Ik heb het in drie dagen tijd voor twee derde gelezen (ik zal het morgen wel uit hebben), vaak met mijn hand op de borst van ongeloof, mijn tranen bedwingend. In Nederland al door zowat iedereen gelezen en wie het nog niet heeft gelezen, moet dat toch maar eens doen. Zeker de moeite waard, maar wees gewaarschuwd; heftig boek!

Adembenemend heftig...tot op het bot!

Jochen was inmiddels weer met een groep fotografen in Cambodja aangekomen, na een uitgebreide foto-reis langs de Mekong door Laos onder zijn leiding. Dara en ik waren uitgenodigd voor een etentje bij AAA wat hij altijd organiseert als eindpunt van zijn tour, bij wijze van promotionele activiteit. Op deze manier probeert hij sponsoren te werven voor onze huidige- en toekomstige educatieve projecten. Begin volgende week hebben we een uitgebreid gesprek over de laatste gang van zaken. Na een goed begin van afgelopen week, draaide het lot zich even in tegengestelde richting. Er zijn namelijk wat kleine probleempjes komen bovendrijven. Ravy kan bijvoorbeeld maar de helft van de tijd naar Engelse les omdat hij via een andere sponsor naar Franse les was gestuurd. Een eerste projecttechnische domper voor mij, ik was hier vooraf niet van op de hoogte gesteld. maar dat blijkt een miscommunicatie tussen de leiding en de coördinator te zijn geweest, dus tijd voor een goed gesprek. Gelukkig gaat het niet om honderden dollars, maar toch...we willen geen geld weggooien. Een eerste les in ontwikkelingshulp. Beter communiceren! Bovendien heeft Kanha toch de AAA verlaten om bij een gezin te gaan wonen dat haar wil ondersteunen, ook daar moeten we nog even het fijne van zien te achterhalen. Daarover volgende keer meer.

Beter communiceren = minder geld weggooien

Tot overmaat van ramp, ook nog wat persoonlijk ongeluk. Ik zat op mijn brommer naar school met mijn tas om mijn nek in het altijd hectische verkeer van Phnom Penh. Ik ben er inmiddels redelijk aan gewend dus kijk nergens echt meer van op. "Bijna ongelukken" zie ik zowat elke 5 minuten. Ik was haast op school, toen ik iets aan mijn tas voelde sjorren. Ik dacht in eerste instantie een "bag snatcher" oftewel tasjesdief. Komt in een stad als Phnom Penh veel voor, mijn Engelse kameraad Andy maakte het 5 maanden geleden nog mee. Je kunt er weinig tegen doen, meestal zijn ze niet alleen...dus je zou gek zijn om tegen te sputteren, voor een paar dollar snijden ze je nek af! Maar...dit was echter niet het geval, kwam ik snel genoeg achter. In mijn ooghoeken zag in een moto-dup (brommer taxi) zijn uiterste best doen om op zijn brommer te blijven zitten. Hij was in een inhaalpoging met zijn spiegel achter het hengsel van mijn tas blijven hangen, en dreigde mij te kelen. Achter mij hoorde ik inmiddels het geluid van schurend metaal, wat betekende dat hij het gevecht met zwaartekracht al had verloren. Ik kon niet remmen omdat het volledige gewicht van mens plus machine aan mijn nek hing. In mijn reflex bleef ik stevig mijn stuur vasthouden, alles achter me aansleurend totdat alles 10 meter verder tot stilstand kwam...ik had geluk. De Cambodjaan was minder bedeeld, blik- én lichamelijke schade. Uiteindelijk viel het redelijk mee, al was mijn tas zo goed als uit elkaar gereten, maar ja...het is maar materiaal.

Het ging ongeveer zo...alleen had ik niet zo'n pak aan!

Dit was echter niet het eind van mijn relaas, helaas... Afgelopen vrijdagmorgen, wederom op weg naar school. Ik was zo'n 150 meter voor de ingang, toen ik met mijn brommer over een levend iets reed. Ik zag een flits van het silhouet van een kat. Terwijl mijn wiel scheef terug op het asfalt belandde wist ik al in de laatste millisecondes wat er ging gebeuren. Tijd vertraagd in je beleving op cruciale momenten. Dit was zo'n moment...ik hoorde het metaal al schrapen terwijl ik wachtte op de klap...die kwam bijna tegelijkertijd. Ik voelde een brandende sensatie in mijn arm en mijn pink en een straal pijn in mijn knie. Ik reed niet hard, maar hard genoeg om wat vel van mijn elleboog te schrapen. Ik bleef even op het wegdek zitten, kermend van de pijn terwijl ik de kat probeerde te traceren die ik zojuist had overreden. Niks te zien...nou ik heb in elk geval (verdiend) een van zijn 9 levens geïncasseerd. Sorry kattenliefhebbers!

Olie ververst, brommer gerepareerd...ja door een vrouw!

 Ik raapte mezelf bij elkaar en stapte terug op mijn brommer (die overigens nog gewoon liep) en reed de laatste meters naar de parkeerkelder van school. Daar aangekomen werden mijn wonden snel en kundig (al was het wat ruw) ontsmet en daarna bedropen met betadine. Na gewoon les te hebben gegeven (de pijn werd steeds heviger) naar huis gereden en bij de apotheek tegenover mijn arm laten beoordelen. "Ziet er O.K. uit zei de apotheker", maakte een pakketje klaar met gaasjes, betadine, pijnstillers en antibiotica en stuurde me 2 dollar armer terug naar de overkant met het advies; "goed schoonhouden en blijven slikken". Laatste 2 sessies op school ook nog maar even afgemaakt en daarna mezelf te rusten gelegd. Gelukkig was het weekend begonnen. De pijn werd met de minuut erger (vermoedelijk spierkneuzingen van de klap) en mijn arm zwol wat op, maar gelukkig werken de capsules hier fantastisch. Ik kan mijn arm al 2 dagen niet fatsoenlijk bewegen en aan- en uitkleden, douchen etc... gaat KL*TE! De pijn wordt langzaam minder en morgen moet ik weer lesgeven...hiep hiep hoera!

Aiii...

 Ik ben er inmiddels achter waarom de pijn wel meevalt. De capsules die ik verstrekt kreeg zijn al een aantal jaren verboden in de Europese unie omdat ze een morfine-gerelateerd bestanddeel bevatten. Waarschijnlijk het soort pijnstillers die David (Amerikaan) gebruikt om wakker te blijven. Het blijkt dat als je er 30 tegelijk inneemt, je in coma kan raken of sterft. Nou...wie er dertig slikt, wil gewoon zelfmoord plegen en dat is precies de reden waarom ze in Europa uit de handel zijn genomen. Ondertussen vind ik het prima dat ik minder pijn heb, en heb ik geen bijwerkingen, duh!  

Dextropropoxyphene...bedankt!

     Doei!
 

Op bezoek in Phnom Penh, Deel 3

Tadaaah,

Daar ben ik eindelijk weer. Het heeft even geduurd om dat ik wat belangrijke taken te vervullen had, waarover straks meer. Maar nu eerst, om de in stukken gehakte periode met dit derde en laatste deel compleet te maken, terug waar ik de laatste keer gebleven was...

Hier begint de corruptie al...meteen na de landing, op het vliegveld!

Na geland te zijn op Phnom Penh International airport, visum aanvraag voor Pap. Dat betekent gewoon 30 dollar betalen en wachten. Geen pasfoto..? Dan moet u 2 dollar extra betalen. Dan wordt die gemaakt zou je denken...nee die extra centen gaan gewoon in de achterzak van de desbetreffende douanier. En omdat we geen smeergeld betaalden kreeg pap zijn visum als laatst...liever dat, dan meewerken aan die corrupte praktijken!

Voorbeeld van Cambodjaans visum (mijn paspoort)

Pitchu ophalen, Koffer in het hotel om de hoek neersmijten (en wij het onze thuis), tijd voor een lekker diner. Pap kon wel wat westers knaagsel gebruiken, dus we gingen naar een nieuw geopend Italiaans/Frans restaurantje aan de boulevard. En inderdaad,...het eten was bijzonder lekker,  al moet het personeel nog wat wennen aan de extra service aspecten zoals: "hoe maak ik een fles wijn open en hoe presenteer ik hem". Maar oké we zijn in Cambodja en niet aan de "Riviéra" of "Cote d'Azur"! Na nog 'n paar pilsjes, de rivierbries inademend op het terras...eindelijk, ons nest in.

Kip & Limoen, Hummus Tortillas, hmmmmm!

Dara had al volop reisplannen zitten bekokstoven, maar helaas voor hem...pap gaf al aan dat hij het prima vond zo...hij had weinig behoefte aan 'n 6-urige busreis om eeuwenoude tempels te aanschouwen (Ankor Wat) om vervolgens 10 uur richting het strand te hobbelen en 2 dagen later terug naar Phnom Penh voor de terugvlucht...nee! Hij had al genoeg stress in 2011 gehad. Als gevolg van de economische malaise hadden Els en hij hun eigen taxibedrijf op moeten doeken (met een enorme administratieve en financiele nasleep), waarna hij zelf in loondienst ging en daar vervolgens de eeuwige "race tegen de klok" aan moest als chauffeur met onregelmatige diensten. Logisch dat je dan in je vakantie wilt onthaasten. "Bewaar Angkor Wat maar voor volgend jaar, heb ik een extra reden om terug te komen"!

Jammer voor Angkor Wat...volgend jaar beter!

Uitgeslapen...ontbijtje (eerder brunch) bij ons thuis met "echt" bruinbrood van de Franse bakker met nutella (ik kaas) en echte boter, mok nescafé erbij...lekker rustig op de bank de dag begonnen. Later op de middag met pap in de tuktuk naar "Royal Palace", het paleis van de koning. Daar rustig rondgeslenterd door de tuinen van het paleis en o.a. de "Zilveren Pagode" bekeken. Een 19e eeuwse tempel waarvan de vloer belegd is met meer dan 5000 zilveren vloertegels, slechts ten dele zichtbaar voor publiek. de rest is afgedekt met tapijt om slijtage te voorkomen. De tempel vormt een behuizing voor de vele kostbare relikwieën van het koningshuis, waaronder een 17e eeuwse 90 kilo wegende gouden boeddha bezet met 9580 diamanten, waarvan de grootste 25 karaat! Een zeer schril contrast tussen de rijkdom van het koningshuis en het zich buiten de paleismuren afspelende straatbeeld met bedelaars, landmijnslachtoffers in rolstoelen, tuktuk-chauffeurs en frisdrankverkopers, stuk voor stuk letterlijk schreeuwend om maar iets te verdienen voor hun dagelijkse primaire levensbehoeftes.

Eerst schoenen uit...dan pas naar binnen!

Royal Palace, trots van het Cambodjaanse koninkrijk

 Even relaxen met een vers getapt pilsje bij "latin quarter", een Spaans/Zuid-Amerikaans getint restaurant met ruim geprijsde tapas. 'n Half ons (ja, maar liefst 50 gram) patte negra ham voor 20 dollar! Sommige horeca-gelegenheden menen hier in Hollywood te vertoeven... Met de tuktuk door de spits terug naar huis, voorbereiden op onze enige trip door Cambodja...het lijkt wel een herhaling op TV...Kep en Rabbit Island, haha! Je zou je afvragen; "waarom alweer hetzelfde oord?" Nou meerdere redenen; Allereerst is Kep maar 3 uur met de bus, fijn voor Pap. Ten tweede is het zelfs tijdens hoogseizoen merkwaardig rustig en relaxed. Ten derde, Pitchu kan zichzelf hier ook helemaal kwijt. Ten vierde, het ligt aan zee (heerlijk die zilte frisse lucht!). Ten vijfde...je snapt me!?

Terug door de avondspits...

...in de tuktuk, gratis uitlaatgassen happen!

Een vroege dit keer...om half 8 vertrekt de bus en wederom neemt Dara alle tijd om vervolgens net ietsje te laat te komen en mijn humeur te verpesten. Ondanks het feit dat bussen hier meestal iets later vertrekken, hecht ik nog altijd waarde aan het westerse op tijd komen, alhoewel mensen die mij in Nederland kennen zich nu waarschijnlijk aan hun achterhoofd krabben omdat ik daar nooit zo nauwlettend in was. Maarja, openbaar vervoer, werk enzo... kom op, dan ben je op tijd! Met 20 minuutjes vertraging en een tussenstop, kwamen we uiteindelijk rond half 12 bij ons "Mini-resort aan". Even op bed liggen, wat uiteindelijk op een flinke middagdut uitdraaide...maar wie zegt dat dat niet mag. Pap genoot zichtbaar van de rust. Lunchen aan zee, lekker aan 't zwembad hangen, duik nemen, pils en een boek erbij...hmmm. s' Avonds lekker wandelen naar een wederom goed restaurant. Verse vis, krab, garnalen, wijntje erbij...genieten op en top...met je vader, je vriend en de hond...wat wil een mens nog meer?!

Klein stukje bergop lopen naar het mini-resort...

...heerlijk luieren aan het zwembad!

Onze verblijf-stek

 Pitchu was trouwens vanaf het moment dat mijn vader aankwam niet meer bij hem weg te slaan. Bij hem op bed slapen, wandelen en uiteraard uitdagen. Pap was trouwens de enige naar wie ze die week luisterde, waarschijnlijk omdat hij consequenter is dan wij als hondeneigenaar en honden weten dat en waarderen dat. De volgende foto's getuigen daarvan.

Wandelen in de buurt...

...wachten op de boot...

...en dan eindelijk, uitwaaien op de boot!

Na het verrukkelijke avondeten op zoek naar een bar, we wilden fatsoenlijke muziek. Naar "Kep Rock Bar", een cementen schuur met ruwe inrichting. Het idee met "echte muziek" wilde niet zo lukken want 100 meter verderop schelde verschrikkelijk slecht gezongen Cambodjaanse live muziek uit de speakers op een bruiloft. De muziek in de rockbar was niet te verstaan, pfff...dat hebben wij weer!

Lekker droog wit wijntje...

...culinair genieten...

...dorst, lekker nagenieten met pils...

...beetje tipsy naar huis, haha!

De volgende ochtend, na een wederom zonnig ontbijtje, met de tuktuk naar de pier voor de overtocht naar Koh Tunsay (Khmer naam voor "Rabbit Island"), onze favoriete relax-stek met zijn eenvoudige houten bungalows, geen stroom overdag, wit strand. Nog relaxter; op Koh Tunsay zijn (nog) geen wegen en dus ook geen brommers en auto's, slechts één pad lijdt je om het eiland...een wandeling van zo'n 3 uur die ik nog altijd moet en wil maken...een reden om nóg 'n keer terug te gaan. Ik zou er zelfs een keer willen kamperen, gewoon voor de leuk! Ik hoop dat Koh Tunsai blijft zoals het is, maar toerisme verandert uiteindelijk alles...helaas.

Lekker uitwaaien...

...niksen onder een strandstoel...lekker koel!

Rust doet goed...

...iedereen geniet ervan!

Die wandeling waren we dit keer van plan. We hadden tot lunchtijd op onze luie achterkant gelegen en een hele familie was zojuist aangekomen compleet met een hele serie koelboxen met bier en andere dorstlessers, om hun zondagslunch "in stijl" door te brengen. 'n Half uur later kwam er nog een of andere gladjanus met zijn vriendin in een speedboot aangeraced. Cambodjanen houden van pronken...als ze maar een beetje rijk zijn, proberen ze anderen de ogen uit te steken al doende hun eigen status aan te zwellen. 10 Minuten later, terwijl de Cambodjanen luid van zich lieten horen in de hoop dat iedereen opkeek (ze gooiden zelfs wat Engels tussen hun conversaties in de hoop dat wij aandacht schonken), begon het plots te regenen. Ik was lichtelijk geïrriteerd dat onze wandeling niet doorging, maar de pleister op de wonde was dat ik een lichtelijke vorm van vermaak schiep uit het leed van de Cambodjanen wier "Blingbling-lunch" in het water viel. Zo zie je maar...arm of rijk, moeder natuur maakt iedereen gelijk! Het regende nog zo'n 3 uur voort, tijd die wij dankbaar gebruikten om slaapachterstand in te halen.

Onze bungalow...zeg maar "hut"!

Dara test zijn zeewaardigheid

Ondanks de onfortuinlijke regen (het is nota bene droog seizoen!) vonden geen van ons drieën (en Pitchu) het slapen zonde van de tijd. Rond het late middaguur alsnog een korte wandeling naar het eerstvolgende, nog uiterst primitieve dorp gewandeld en na zonsondergang (terwijl de regen weer begon) terug. Beschut van ons avondmaal genoten en vervolgens ons tegoed gedaan aan het ene "Angkor" (Cambodjaanse pils) na het andere. Het viel me op dat pap de smaak van het Cambodjaanse bier goed beviel, normaal is hij een echte wijndrinker. Wijn is goed verkrijgbaar in Cambodja, zij het tegen een ietwat hogere (import) prijs. We probeerden door extra langzaam te drinken, de tijd wat te rekken. Dit om sluitingstijden wat uit te stellen. Zo gauw als de laatste gasten weggaan, gaat het stroomaggregaat uit en zit je in het donker. Om 11 uur zat iedereen in de omgeving inmiddels in duisternis en moesten wij er ook helaas aan geloven. In elk geval een "verplichte" extra lange nachtrust.   

Nog even kado van oma showen...

...en weer terug aan land!

Op de boot terug naar Kep en vóór de middag met de bus naar Phnom Penh. Eerst weer problemen met de busmaatschappij om Pitchu. "We nemen geen honden mee", was de reactie. Naar de volgende, ook niet! Om gek van te worden. Het ligt aan de chauffeurs zeggen de loketmedewerkers. Chauffeurs zien honden (primitieve bijgeloven) als vorm van ongeluk. "Verander eerst maar eens je gestoorde rijgedrag", zou ik zeggen, want dat zal eerder tot ongelukken lijden. Uiteindelijk mochten we dan toch mee, dit keer zelfs zonder smeergeld te betalen.

Het reisbureau "Cambodjaanse stijl"

In Phnom Penh weer bij het "hotel om de hoek" ingecheckt voor de laatste 2 nachten. Tijd vloog jammerlijk snel voorbij. s' Avonds op zoek naar een live band, die vonden we...eindelijk! Bij "Blue Memphis Pub", blues en rock met uiteraard dubbele prijzen voor drank, maar oké...je hebt live muziek...in een koelkast want de airco blaast ijslucht op volle toeren.

Kleine rondleiding door onze buurt...

...zelfs kinderen zijn aan het werk op de groente- en fruit groothandel...

...ach, er past nog genoeg bij!

Het krioelt van de handelaren en persoonlijke ruimte bestaat hier niet!

Het appartementencomplex waar we wonen, gezien vanuit de straathoek

Ons appartementje...op de 1e verdieping, klein maar fijn!

De laatste volle dag. Naar de befaamde "Central Market", een architectonisch staaltje van de Fransen. Een erfenis uit de koloniale tijd. Een prachtig bouwwerk uit 1937 dat 4 jaar lang werd gerestaureerd en vorig jaar heropend. "Ik wil zo'n nep-lacoste gewoon voor de heb", zei pap. Zo gezegd, zo gedaan...een roze, zelfs van goede kwaliteit stof, voor 3 dollar...hopelijk zitten de armen er nu nog steeds aan...haha!

Central market "anno 1937", Frans koloniaal erfgoed

Nog even naar "Russian Market", een enorme kledingberg verdeeld over vele op elkaar gepakte kraampjes. Meer gericht op toeristen. Je vind hier vele merken, waarvan het merendeel "echt". De kleding die hier verkocht wordt komt rechtstreeks van de vele kledingfabrieken die Cambodja rijk is. Een percentage van deze kleding wordt afgeroomd voor de Cambodjaanse markt en soms betreft het kleding met minieme foutjes die de kwaliteitscontrole net niet gehaald hebben, die wij niet eens zien met het blote oog. Levis, Gap, Calvin Klein, Ralph Lauren, Armani en ik zag zelfs Angelo Letrico, het mannenmerk van C&A. Allemaal tegen zeer schappelijke prijzen, tussen 5 en 10 dollar.

Gekkigheid uithalen op de "Russian Market"

De export winkels rondom de markt, verkopen officiële merken (zonder foutjes) tegen een nog altijd uiterst aangename prijs. Zo kreeg ik voor mijn verjaardag van Dara een Ralph Lauren Polo hemd van 26 dollar, wat bij ons zo'n 80 eurie zou kosten...zeker 4 keer duurder. Oké, het verschil is uiteraard wel dat ik hier stukken minder verdien, maar de gemiddelde toerist kan vanuit hier voor een paar honderd dollar met een compleet nieuwe "A-merk-garderobe" naar huis vliegen. Pap kocht nog een rose "Tommy Hilfiger" t-shirt om de balans tussen echt en nep te houden!

Een echte, voor $20,= (T-shirt)!

Laatste avond; smikkelen bij "Blue Dolphin", een erg betaalbaar en toch redelijk goed restaurant. Een menukaart met de inhoud van een complete roman, dus kiezen is altijd problematisch, vooral als je veel dingen lekker vind, zoals ik. Daarna nog een laatste avond terrassen, eerst bij de bar van een sympathieke Fransman, waar je je eigen playlists kunt samenstellen...wat ik uiteraard deed...flink veel muziek die pap kan waarderen zoals; Bruce Springsteen, Fleetwood Mac, Santana, Eric Clapton...je snapt 't plaatje wel! In Nederland zouden we dit bestempelen als "Bruin café", "Buurtcafé" of zelfs "Achterbuurtcafé"...beetje ranzig, maar erg gezellig en alles kan er. Ik nodigde mijn ex-collega/ vriend Andy uit om er eentje met ons te drinken. Op een later tijdstip, ging Dara alvast naar huis en wij verkasten met zijn drieën naar wederom een bar met "Live muziek". Het bier was behoorlijk prijzig, 3 tot 4 maal duurder dan een normale tent...was eigenlijk al aan de inrichting af te lezen... Oké, toch maar besteld, we beginnen aan ons bier..."Thank you very much, we hope to see you again soon", zei de drummer van de band en dat was het dan. Precies 3 minuten live muziek en een peperduur glas bier voor ons, foutje...bedankt!

Andy, Engelse ex-collega en goeie maat van me

Samen nog een laatste keer proosten!

 Dinsdag 17 Januari

Precies 8 volle dagen hebben we van elkaar kunnen genieten. Uiteraard...veel te kort. Uitgecheckt...bij ons thuis nog even nagepraat over ditjes en datjes, mezelf langzamerhand realiserend dat het weer lang gaat duren eer ik weer eens bezoek krijg uit Nederland. Gelachen hebben we zeker, vooral omdat pap zo vaak onverwacht droog om de hoek komt met zijn altijd rake opmerkingen, maar als we 'n paar uur later met de tuktuk richting het vliegveld rijden, waar we feitelijk nog maar net vanaf kwamen, slaat het me letterlijk in de knieën. Met lood in mijn schoenen loop ik met pap de vertrekhal in om in te checken. Afscheid nemen is altijd een rot moment, of je nou iets leuks gaat ondernemen of niet. Er zijn mensen in Nederland van wie ik bewust geen afscheid heb genomen, gewoonweg omdat we het wederzijds liever niet doen. Maar tegen de klok van 4 moet het dan toch. Een voorlopig laatste omhelzing, "Hoje" en nazwaaien totdat hij echt helemaal uit het blikveld verdwenen is. De daarop volgende dagen moet Dara het steeds bezuren met alles wat er in mijn ogen maar niet oké is.

Het zit er weer op...helaas

Een dikke week neerslachtigheid en een zo goed als lege bankrekening zijn het gevolg van 2 en halve maand verwennerij. Logisch bekeken komen er naar heel veel plussen altijd wat minnen, kwestie van accepteren. Dus...volop ertegenaan, want ik heb nog steeds geen nieuwe baan. Ik was op 2 scholen "bijna" aangenomen, maar omdat mijn retour Bangkok al vaststond (wat neerkwam op een dikke week uitstel), konden ze me helaas niet toelaten.

Aan de slag maar weer...solliciteren!

Met volle moed weer begonnen met een lading sollicitatiebrieven. Toch maar weer scholen...maar ook hulporganisaties en hotel- en restaurantketens. In de erop volgende week...geen reacties! Als geluk bij een ongeluk want in die week werd ik plotseling voor de zoveelste keer geveld door wat leek op een voedselinfectie...misschien wel een buikgriep. Braaksel golfde er gedurende 2 dagen uit alsof ik een levende fontein was. Daarna (en na een door Dara gedoneerd winkelwagentje medicijnen) kalmeerde mijn maag enigszins.

Nee heh, niet wéér!#

Tussentijds begon het gedruis van Chinees nieuwjaar, een 3 weken durend feest vol ceremonieën, optochten, offerandes en vooral...veel lawaai. Leuk hoor...2 weken lang elke morgen om 6 uur wakker geschreeuwd en vooral getrommeld worden...tradities...lawaai maken om kwade geesten uit te bannen en de geesten van voorouders te eren (zie onderstaand filmpje), maar kan dat niet gewoon op een schappelijke tijd? 10 Uur ofzo...dan heb je nog de hele dag om verder te vieren! Hoeven die mensen niet naar school of werk na een paar dagen vieren en herrie maken? Soms begrijp ik er even niks van. Cambodja is een land met veel tegenstrijdigheden. Het heeft zo zijn charmes, maar kan ook behoorlijk irritant zijn zo op zijn tijd!

Traditie tijdens Chinees nieuwjaar, piercen om kwade geesten af te schrikken!

Optochten met draken, luid getrommel, geschreeuw en knal-vuurwerk

De daarop volgende week een drietal sollicitaties gehad. Een heeft inmiddels resultaat opgeleverd...gelukkig! Ik heb alweer een part-time baan van 17 uur per week als Engels leraar. Ik moet zeggen dat het erg meevalt. Ik zag het als een zware dobber aankomen, maar de eerste les was meteen een opluchting. Ik realiseer me nu dat de school waar ik een jaar gewerkt heb, een slechte school was. Een negatieve broeikas vol ziektekiemen. Die ziektekiemen waren negatief ingestelde leraren (die geen van allen ooit echt leraar waren geweest) en een schoolleiding met als enige ambitie, zoveel mogelijk omzet. De school waar ik nu lesgeef is schoon, goed georganiseerd (ze hebben maar liefst 13 campussen en blijven bouwen) iedereen is vriendelijk en je word ondersteund in je onderwijskwaliteiten. Het grote voordeel; ik doe alleen spreek-, lees- en luistervaardigheid, geef spreekvaardigheidstests en hoef verder niks extra te doen. Géén huiswerk, géén proefwerken nakijken, enkel lessen voorbereiden, kortom: weinig onbetaald werk en dus...waar voor je geld!

Mijn nieuwe werkplek...voorlopig zit ik weer goed!

Het enige nadeel is dat ik maar 17 uur werk. Een van de andere gegadigde scholen had me al 7,5 uur extra geboden, maar dat was moeilijk te rijmen met de uren die ik heb omdat er slechts een half uur reistijd tussen zit. Precies in de avondspits en aan de andere kant van de stad...ongunstig en ik heb geen zin in ongelukken ontstaan uit haast. Gelukkig heb ik deze week te horen gekregen dat ik er 5 uur per week bij krijg, zo kunnen we de eindjes wel aan elkaar knopen. Om dat te vieren, hebben we van onze reserves een airco gekocht. Een derde achtereenvolgende jaar slapeloze nachten van hitte en onophoudelijke zweetbuien en huiduitslag (met name in maart, april & mei) wil ik niet meer meemaken. Ik vind dat we dat na alle gezwoeg de afgelopen 2 en half jaar ook wel verdiend hebben, we werken er tenslotte allebei hard genoeg voor. We gebruiken hem tot nu toe mondjesmaat en in 2 weken tijd is mijn huiduitslag die alweer kwam opzetten, als sneeuw voor de zon verdwenen. Ook muffe kussens (zweet kreeg de kans niet om op te drogen) behoren nu tot het verleden. En jullie maar rillen van de kou in Nederland...haha!

Eindelijk...na dikke 2 jaar zweten en hitte-uitslag!

 Uiteindelijk ben ik vorige week ook in de commercie van "valentijnsdag" gestonken, maar meer om een reden te hebben om te gaan uit-eten en samen een lekker zoet taartje meester te maken, de roos kreeg ik er gratis bij. Dara nam de gelegenheid om weer een hele foto-shoot te maken. Van roos-in-de-mond tot taartje showen.

Daar gaan we weer...foto-shoot!

Heerlijk zoet kunstwerkje...

Afgelopen week heb ik nog een belangrijk gesprek gehad met Henry, de directeur van "Western International School". Met hem en Jochen ga ik binnenkort om tafel zitten om de ontwikkelingsplannen voor de toekomst eens omlijnd op papier te gaan zetten, daarover gauw meer. Western international (WIS) is de school waar inmiddels 5 kids van AAA (Apsara Arts Association) aan hun toekomst werken, met gerenommeerde onderwijskwaliteit, ondersteund door vaste sponsoren, die continuering kunnen garanderen. Jochen uit Hamburg draagt zorg voor deze 5, vanuit Duitsland. Hij kent veel mensen als fotograaf/ filmjournalist en ik ben inmiddels goed bevriend met hem geraakt. Ik coördineer gedeeltelijk en informeer bij de school naar de vorderingen van alle kids. Jochen komt meermalen per jaar poolshoogte nemen, tijdens zijn reizen als fotografie leraar voor Nikon. Ook in maart blijft hij weer een extra week, nadat hij klaar is met het geven van een foto-cursus langs de Mekong rivier.

Zomaar ff 'n kiekje van Dara & Ik met onze vriendin "Nari" met haar 4 maanden oude zoontje "Pohok"

Met trots kan ik al melden dat ik vanuit "Stichting Cambodja-Kids" het eerste kind mede-ondersteun. Nog niet op Western International School, maar eerst een intensieve cursus Engels. Dit om te voorkomen dat Ravy in een lager niveau, met veel jongere kinderen moet beginnen. Ravy, een 15-jarige jongen die woont bij AAA, heeft mede door een gift van Frans en Randy (dankjewel voor de gulle donatie) een kans op een betere toekomst. Ik heb inmiddels ook toegang tot de bankgegevens van de stichting, zodat ik van hieruit al het mogelijke kan doen om kinderen als Ravy een betere toekomst te gunnen. Het geld dat inmiddels op de bank van de stichting gereserveerd staat, zal zeer waarschijnlijk gebruikt gaan worden voor het ondersteunen van Ravy en het betalen van zijn schoolgeld. Zo gauw als hij de intensieve cursus heeft doorstaan kan hij op Western international instromen. Ik hou jullie op de hoogte!

Ravy, klaar voor een betere toekomst!

Zoals bij alles gaan zaken ook wel eens slechter, zoals bij Kanha bijvoorbeeld. Kanha worstelt momenteel enorm met haar opleiding aan Western International. Meerdere vakken worden in Engels gegeven, zoals biologie en wiskunde. Je zult begrijpen dat dat erg frustrerend kan zijn voor iemand met basis Engels. Ze maakt zich veel zorgen over de resultaten, maar heb haar geprobeerd gerust te stellen. Allereerst heb ik haar uitgelegd dat ze het altijd kan over doen als ze dit jaar niet haalt. Haar grootste vrees is dat ze van school af moet als ze dit semester niet redt. Die angst heb ik inmiddels inmiddels kunnen omzetten in opluchting. Daarbij komt dat ze worstelt met identiteitsproblemen. Ze heeft HIV, heeft gevoelens voor meisjes (lesbisch) en heeft moeite met de regels die haar door AAA gesteld worden. Op een avond ben ik naar AAA moeten rijden om de gemoederen te sussen, want ze wilde weg en niet meer terugkomen. Na lang praten over haar toekomst en alle moeilijkheden die ze zou moeten doorstaan als ze de benen zou nemen, zag ze in dat ze zich zal moeten schikken in de situatie waar ze nu zit. We kunnen ons zelf nauwelijks voorstellen hoe het zal zijn om onder iemands dak te moeten leven, zonder steun van ouders, simpelweg omdat ze je niet hebt en dat terwijl je midden in de pubertijd zit. De komende tijd zal ik veel bezig zijn met haar persoonlijk te coachen, wat ik met alle liefde zal doen!

Kanha (knielend) tussen de Apsara dansers van de show van afgelopen zaterdag, het gaat langzaam beter met haar...

Ik wil nog even iets recht zetten. Deze "anonieme" opmerking van een lezer vond ik in een van mijn blogberichten een tijd geleden;

"En hoe gaat het eigenlijk met de kinderen waarvoor je in eerste instantie naar Cambodja bent gegaan ? Daar lees ik niets meer over."

Even rechtzetten...

Deze opmerking raakte mij enorm...
Hoe moet ik deze opmerking lezen? Is het uit interesse of een verwijt? Ik zal onbevooroordeeld proberen te antwoorden:

De oplettende lezer heeft mijn uitleg hierover al in blogbericht "teleurstelling en frustratie", van 7 juli 2011 gelezen. Ik deed toen uitgebreid verslag van de weerstand waar ik op stuitte in het weeshuis. Ik kon de energie niet meer opbrengen omdat ik me bij de zusters niet meer welkom voelde. Waarschijnlijk vonden ze de invloed die ik op de kinderen uitoefende te groot worden. Het is nooit letterlijk gezegd, maar de manier waarop met name moeder overste vooral op het laatst zelfs verbood om bepaalde activiteiten te doen, zei mij voldoende. Ook Maria Giusseppina uit Italië, die elk jaar weer 2 maanden komt helpen en zelfs Phany (inmiddels een vrouw van 30) die er zelf haar jeugd doorbracht, beaamden dat er dingen niet echt in de haak waren. Ik wil geen kwaad zaaien en zal verder geen slecht woord over de organisatie spreken, want ze zorgen ten slotte voor zo'n 90 patiënten en aids-wezen die op straat zouden leven als ze er niet zouden zijn geweest. Ik heb er zelf gewoon minder positieve ervaringen opgedaan, en daar laat ik het voorlopig bij...lees het anders gewoon even terug en je zult me waarschijnlijk begrijpen.

Maak liever een opmerking in persoon, das wel zo fideel!

Vandaar dat ik gekozen heb om mijn positieve energie in AAA (Apsara Arts Association) te steken, waar ik altijd met armen wordt ontvangen. Als ik er mentaal enigszins klaar voor ben zal ik heus wel weer eens naar het weeshuis gaan, het heeft nog wat tijd nodig. Ik heb bewust geen afscheid van de kinderen genomen, dat zou ik niet aankunnen en ik ben tenslotte nog altijd hier. Ik hoop ze in de toekomst op een andere manier te kunnen helpen.

Soms heb ik het echt even gehad met Cambodja...zoals vanmorgen. Ik wilde een ontbijtje gaan kopen in de vorm van een noedel-soepje en tot mijn ontsteltenis waren er opnieuw (2e keer in 2 maanden) onderdelen van mijn brommer gestolen...vuile dieven! De transformator en de in kleur meegespoten beschermkap...op klaarlichte dag...waar heb ik dat nou weer aan te danken? Probeer hier verdomme met pijn en moeite wat geld bij elkaar te houden voor extraatjes, gebeurt er weer zoiets...hup weer 15 dollar. Op zulke momenten kan ik echt pissig worden. Maar ja...dan kijk ik weer eens goed om me heen...haal diep adem...kalmeer en dan realiseer ik me weer...ik ben in Cambodja!

Tot gauw

Ps. Lieve Lowie; bedankt voor de enige foto, ik koester hem! Oma; bedankt voor het originele T-shirt, ik draag het met trots!