Begrafenis Koning & Dubbel vakantie

Beste lezers,

Het heeft weer een tijd moeten duren voordat er iets uit mijn pen (toetsenbord) kwam. Betekent niet dat ik niks geschreven heb, want ik heb een verhaal op stal staan. Ik vind het alleen nog niet compleet en ook het tijdstip vind ik nog niet geschikt. Het is persoonlijk en wederom vrij provocatief...zoals jullie de laatste tijd hebben kunnen ervaren. Ik zal nu een beknopt overzicht geven  van de laatste weken.

Heb de provoceer-knop nog even gemeden

Begin deze maand (februari) kreeg ik weer 3 nieuwe klassen. Ditmaal bijna dubbel in aantallen, wat het lesgeven aanzienlijk moeilijker maakt. Had ik laatst nog gemiddeld 12-15 studenten per klas, nu is dat gemiddelde opgelopen naar 25 per klas. Tevens heb ik nu om de maand op dinsdag geen ochtendklassen wat me op maandbasis zo'n 100 dollar kost. Begon meteen met februari...en dat is al een vreselijk magere maand. Slechts 28 dagen lang, Chinees nieuwjaar (3 dagen) en dit keer ook de begrafenis van de koning, 4 dagen lang. Blijven er nog precies 16 werkdagen over, geen vette hap aldus!

Begrafenisstoet voor de koning

Die begrafenis was een uiteenzetting van ceremonieen verdeeld over een volle week. De oud-koning (Norodom Sihanouk) had de wens om de begrafenis bescheiden te houden omdat hij het geld liever in de ontwikkeling van zijn land geïnvesteerd zou zien. Helaas voor hem had de regering onder leiding van premier Hun Sen andere plannen. De koning werd gedragen in een gouden (vergulde) kist, en herdacht in een parade waarin naar schatting 3000 regeringsmedewerkers meeliepen allemaal in traditionele witte klederdracht en met vergulde glinsterende praalwagens. Op de 4e dag werd hij in een speciaal voor de gelegenheid gebouwde tempel (kosten; 5 miljoen dollar!) gecremeerd, onder oorverdovend geluid van kanonschoten en vuurwerk. Aldus een aaneenrijging van geldverkwisting onder leiding van de premier.

Luchtfoto van het complex 5 miljoen!

De huidige koning (Norodom Sihamoni) heeft weinig politieke ambities in tegenstelling tot zijn vader en er word gefluisterd in de wandelgangen dat Hun Sen de scepter zwaait en niet het koningshuis. De koning verlaat zelden zijn paleis en er wordt beweerd dat hij door de premier een soort huisarrest opgelegd heeft gekregen. Ook wordt deze in scene gezette ode aan de oud-koning door velen gezien als een machtsspel van Hun Sen, een laatste vaarwel voor de monarchie.

Koning Sihamoni en zijn moeder...en wie staat daar direct achter...!?

Bij een begrafenis draait het om de rouwende familie zou je zeggen, doch zag men deze slechts seconden lang in beeld. Alle aandacht werd gevestigd op de premier (en diens vrouw) en zijn politieke aanhang, daarmee zeggende "hoe goed zijn wij wel niet voor onze koning", ik moest er zowat van kotsen. Veel Cambodjanen (waaronder ook mijn eigen Dara) zijn pissig maar durven hun frustratie en woedde niet in daadkracht om te zetten uit angst voor represailles. Nu staat Hun Sen niets meer in de weg om zijn imperium uit te breiden en het land met totale overheersing uit te buiten. Lang leve de democratie! 

Hun Sen in zijn opgesmuckte pak

Om deze parade van hypocrisie te ontvluchten besloten Dara en ik naar het strand te gaan. Seca (onze vriendin) en de zus van Dara (Dary) met haar man en kind besloten tot hetzelfde. Handig, want dan konden we met de auto, dus geen gezeur van buschauffeurs over Pitchu. Na een verlaat vertrek op vrijdagmorgen (ik had niet anders verwacht kwamen we 4 uur later aan in Sihanoukville. Met een verkrampte rug stapte ik uit, blij dat ik er was. Maar zoals dat op zijn Cambodjaans hoort...inchecken en dan naar de markt om de (verlate) lunch te gaan zoeken. Ik had op voorhand mijn vegetarische spullen al ingepakt. Daarna met alle gekochte marktwaar naar de kookschuur, waar alles wordt bereid tegen kiloprijs. Vis, zeevruchten, groenten...alles is mogelijk, dus ook vegetarisch.

Met z'n drietjes op de achterbank

Mega grote krab voor de kookkraam

Huisgemaakte chilisaus in afgedankte icetea flesjes

Daarna met de hele santenkraam naar het strand. In een nieuw gebouwde kiosk op het strand, picknicken...ach ja, het is gratis. Ik genoot van het zonnetje en tegen de klok van 5 besloot ik een strandwandeling te maken met Pitchu. Ik was bijna aan het einde, toen het al behoorlijk donker begon te worden. Ik wilde eigenlijk verder lopen omdat ik in de buurt was van de strandtent waar Kanha zou werken. Ik besloot om de volgende dag terug te gaan en de hele bubs stond al op me te wachten. De dag besloot ik met een duik in het zwembad...ik ben niet zo dol op zeewater, meer het geluid van de golven en de zonsondergang.

Picknick op z'n Cambodjaans

Pitchu in haar nopjes

...en het baasje ook!

De dag erna hetzelfde rijtje nog 'n keer over maar dan op een ander strand. Het ontbijt genoot ik alleen in een brasserie...heerlijk vers gebakken Frans brood met roerei en jam, bak koffie erbij...wat ik de dag erna nog eens zou herhalen, bijna verslavend. We brachten de dag door op het privéstrand van een resort. Onze Cambodjanen dachten wederom gratis de dag door te brengen door het personeel in het ootje te nemen en te zeggen dat we er een bungalow hadden. Ze trapten er niet in en dus moest er alsnog 5 dollar betaald worden...is nog niks voor 6 man! Alleen wist ik nu nog steeds niet of Kanha nog bij "Secret Garden" werkte, en we zouden de volgende ochtend weer vertrekken.

Seca en ik in zwem-outfit

Dara op de catwalk

Outhdom met zijn nieuwe zwemband

Na mijn tweede Franse ontbijtje besloot mijn Cambodjaans gezelschap om langs Secret Garden te rijden om nog een uurtje te relaxen alvorens lunch en vertrek. De eigenaresse was toevallig vrijaf die dag maar haar schoonmoeder Melissa, een uiterst vriendelijke vrouw van (ik schat) vooraan in de vijftig was er wel. Nu de vraag: "Werkt Kanha hier nog?". "Helaas", zei ze. "Ze is vorige maand al vertrokken omdat ze niet kon wennen en omdat ze haar vriendin miste". Teleurstelling maakte meester over me. We praatten nog een dik half uur en intussen werd me duidelijk wat ik eigenlijk allang wist; ik moet verder met mijn nieuwe plannen en helaas voor Kanha...ik moet haar loslaten. Ze zal waarschijnlijk wel weer bellen als ze in de puree zit, maar mijn besluit staat vast. Ik kan haar niet meer helpen. Ik heb meer dan genoeg voor haar gedaan...nu is het haar eigen verantwoordelijkheid, ze is tenslotte al 19 en ik heb haar 3 jaar lang bijgestaan, zonder resultaat...helaas!

Dary en Thoeun bij Secret Garden

Pitchu in haar strandtenue

Dara en Seca met puppy

Na een korte week stond het volgende feest alweer voor de deur; Chinees nieuwjaar. De school waar ik werk is altijd laat met het melden van vakanties, dit keer dus ook weer. Chinees nieuwjaar zouden ze open houden...dus niet. Ik was niet verrast...niet na 3 jaar wonen en werken in dit land. Ook de kids bij de Apsara school gaan dan naar hun families en dus besloten we wederom, met ons laatste geld, het strand op te zoeken...we werken er tenslotte hard genoeg voor en onthaasten is ook wel eens nodig. Dit keer kozen we voor een bungalow op Otres, het strand dichtbij Secret Garden. Ondanks de vakantiedrukte was het er erg relaxed en rustig.

2e ronde...

ook vegetarisch kun je flink genieten

wel zelf op de markt gekocht!

Ik ben slechts een keer met de huurbrommer naar de markt gereden om wat groenten, noten en tofoe te kopen, die door het personeel van ons bungalow werd omgetoverd in een niet te versmaden maaltijd. De rest van de tijd heb ik in de strandstoel doorgebracht met mijn boek en de iPod. Nog wat geouwehoerd met een Duits stelletje die in het dagelijks leven bommen uit de 2e wereldoorlog onschadelijk maken...das nog 'ns riskant leven. Lange strandwandelingen met Pitchu gemaakt tijdens de zonsondergang tot het pikkedonker was...heerlijk! Kon ik hier maar altijd zijn...

Zo kun je natuurlijk ook reizen!

Heb de zon zien zakken in de zee!

Lekker niksen

De eerste nacht was ik totaal lek gestoken door de muggen omdat Dara in zijn slaap het muskietennet open had geslagen en ik had het bloedheet omdat de ventilator (kwam ik later achter) de verkeerde kant op blies. Ik heb 2 uur lang muggen gejaagd en stond om 6 uur naast het bed, zelfs het personeel lag nog te snurken. s' Morgens gemediteerd op het strand...hmmm, heerlijk met het geluid van de golven op de achtergrond. Elke morgen kwam een stelletje hippies met een bootje aangesnord om proviand voor de dag in te slaan om vervolgens weer terug te tuffen naar het "onbewoonde" eiland aan de overkant. Vroeg me af hoelang ze dat al deden en hoelang ze nog van plan waren om dat vol te houden...ik moest ineens denken aan de film "The Beach" met Leonardo Di Caprio...een rasechte backpackersfilm. Ik heb hem gister voor de tigste keer op tv gekeken. De hippies heb ik toch maar met rust gelaten.

Strandjutters-kunst

Ochtendritueel

Pitchu voor de bungalow

De dag na terugkomst ben ik weer met Maria naar het weeshuis gegaan, dit keer met Pitchu erbij omdat ik dat beloofd had. Er waren dit keer maar een paar kids (alleen de jongsten) want de meesten waren naar school. Pitchu voelde zich helemaal thuis, waarschijnlijk herinnerde ze zich de plek nog...alleen dan op de manier zoals honden dat doen...snuffelend herkennen. Pet (het kleine joch dat erg ziek is) fleurde helemaal op en liep trots met Pitchu aan de lijn terwijl hij haar commando's gaf...ze luisterde warempel naar hem. Zo zie je dat dieren een therapeutisch doel kunnen hebben, Maria en ik genoten van het tafereel.

Stiekem met mijn mobieltje geschoten...

Maria vertelde me deze week tijdens een dinertje dat een van de meiden die 2 jaar geleden het huis verlaten had, weer terug was. De reden voor haar terugkeer was een tragisch verhaal. Net als Kanha, had ze het weeshuis verlaten omdat ze niet volgens de (Christelijke) regels van de zusters wilde leven. Ze was naar haar familie vertrokken op het platteland. Na een tijdje hadden ze haar verkocht aan een mensenhandelaar...en dan weet je vervolgens wel waar het balletje naartoe rolt. Bah...je eigen vlees en bloed verkopen voor n paar grijpstuivers. Ik begrijp dat armoede mensen wanhopig kan maken...maar ik kan dit (in Cambodja cultureel stilzwijgend geaccepteerde) fenomeen niet bevatten.

Pet (links) en Djidji dansen op Gangnam-style

Ze is 2 jaar lang in een bordeel aan de Thaise grens uitgebuit. Ze raakte verscheidene malen zwanger, waarna er keer op keer (illegale) abortus werd uitgevoerd, terwijl de familie wist dat dat ze HIV besmet was. God weet hoeveel mannen ze inmiddels verder besmet heeft. Die bewuste mannen zullen het volgens de mening van velen dan wel verdiend hebben, maar denk ook eens aan hun familie en toekomstige kinderen...pfff, wat een ellende. Nu is de bewuste meid uiteindelijk gevlucht en is ze terug in het weeshuis...zwanger! Ze krijgt medicijnen die ervoor kunnen zorgen dat de baby de HIV niet overneemt. Ik geloof daar niet in. Abortus is uitgesloten in een katholieke organisatie dus ze kan het kind zelf verzorgen of de zusters nemen haar de zorg uit handen. Ze is zelf nog een kind (net 17) en dus is de 2e optie de meest waarschijnlijke. Gelukkig heb ik inmiddels het vermogen om dit soort tragedies te relativeren, maar het blijft bedroevend.

Om het bovenstaand tafereel van me af te zetten heb ik zelf een therapeutische activiteit ondernomen. Ik ben kinderklei gaan maken. Ik heb afgelopen woensdag de hele dag staan kneden en mengen, het zweet droop van mijn lichaam. Met bloem, zout, dubbelkoolzure soda en voedingskleurstof ging ik aan de slag. Het resultaat was 8 kleuren klei en een wit gepoederde keuken. Blauwe kleurstof kon ik tot nu toe nog niet vinden, dat is voor de volgende keer. Vandaag heb ik wederom 3 uur in de keuken gestaan omdat de klei na het zetten toch te plakkerig was geworden. Alles weer opnieuw kneden met toegevoegde bloem totdat het niet meer plakt, ik voelde me net een pizzabakker. Het zweten lukte ook dit keer weer zonder oven!

Pitchu is nieuwsgierig naar het recept!

Afgelopen donderdagmiddag werd ik blij verrast door Dara die in de middagpauze met een knoepert van een bos rozen in de vorm van een hart voor me stond. Ik had er niet eens aan gedacht...Valentijnsdag. De zoveelste verkooptruc...als je niks koopt of geen etentje regelt, dan hou je niet van mekaar...bagger. Nee...het hele jaar langs mekaar heen leven en dan een dag per jaar ergens in paniek de laatste bos bloemen op de weg terug van je werk kopen en hopen dat ze nog niet hangen...bang dat je anders ruzie krijgt. Ja als dat echte liefde is ben ik een dinosauriër! Maar goed, om het dan maar af te maken zijn we samen met Seca in een Italiaans restaurant gaan eten. Belachelijk...ik deed er 50 minuten over om van mijn werk naar het restaurant te komen, hooguit 7 kilometer. Cambodjanen zijn doorgeslagen met het overnemen van westerse feestjes, vooral in de grote stad. Hebben ze tenminste een dag per jaar een vrijbriefje om stiekem met een vriendje ertussenuit te gaan. De "tagliatelle a la Pavarotti" was het overigens wel dubbel en dwars waard!

Prachtige bos

Wat zal ik nemen..., pasta of...pasta!?

 Dit weekend hebben we een dochter van Pitchu op bezoek, de hond van Seca. Ze heet Audi...net zoals die Duitse auto ja! Ze is nog erg speels en Pitchu reageert niet altijd even vriendelijk. Als er eten in het spel is valt Pitchu zelfs zonder aarzelen aan...even laten zien wie de baas is, wat ik af en toe jammerlijk moet toezien, maar het is nu eenmaal de natuur en dat moet je respecteren. Voor de rest geniet ik er enorm van want ze heeft veel karaktertrekken van Pitchu en dezelfde blaf. Nu heb ik 2 wakende blaffers op mijn balkon rondrennen.

Je ziet wel aan de foto hoe ondeugend...

Gisteren had ik een rouwdienst voor de deur, dat is normaal in Cambodja. Dat begon eergisteren al met het opbouwen van de tent en ceremoniën in de avond en dat begint de volgende dag om 6 uur s' ochtends al met gezang. Voor mij niet zo'n probleem, aangezien ik dan toch al met mediteren begin. De hele dag door hoor je dan dat monotone gezang, een soort reciteren. In de middag moest ik er even tussenuit want de speaker (zo'n schelle hoorn) stond precies op het balkon gericht.

Toen ik tegen achten weer thuis kwam ging het geblèr nog steeds door en ik begon 'n beetje geïrriteerd te raken. Ik begrijp dat je respect moet hebben voor de overledene, maar moet dat dan met oorverdovend gejengel en dat 2 dagen lang...zonder pauze? Verdraagzaamheid, verdraagzaamheid...reciteerde ik in mezelf. Boeddhistisch gezien zou ik meer geduld moeten hebben, maar dat lukt niet altijd. Hieronder een filmpje met het treurige gezang. Het beeld is niet van toepassing, het gaat puur om het geluid. Dit is maar een minuut. Stel je voor dat je het 2 dagen lang moet aanhoren...en dan hard!

Tussendoor blijf ik hobbyen en nieuwe dingen uitproberen. Ik heb net een 635 pagina's dik Montessori-boek laten uitprinten in het Duits, kan ik die taal ook weer oppoetsen...was gewoon niet in het Engels of Nederlands te vinden, althans niet gratis. Ook heb ik voor het eerst sinds de 2e klas MAVO geprobeerd om iets na te tekenen. Ik had op school een hekel aan tekenen omdat ik dacht dat ik daar niks van kon. Ik heb de foto op de voorkant van het boek dat ik net uit heb als probeersel genomen. Ik ben nog niet echt tevreden maar voor een eerste keer (zie foto) best OK! Ik ga nu eerst terug naar zwart-witte potlood-tekeningen omdat ik kleur nog erg moeilijk vind. Je ziet...ik blijf bezig.

Het origineel...

mijn creatie

Tineke heeft inmiddels via haar zusje iemand gevonden die de website voor de stichting wil gaan maken...jippie! Ik ben er erg blij mee en ga er deze week mee aan de slag. Zo komen de projecten stap voor stap steeds dichterbij.

Zondagavond 22.00 uur:

Ben net terug van Apsara. De klei was nog steeds plakkerig maar het was toch leuk kliederen. De creaties zagen er na het afbakken helaas wat kleurlozer uit, dus volgende keer neutrale kleur en dan na het afbakken verven!

Smeltend ijsje van klei/deeg

Afgebakken (vale) versie

...ff maf doen met onze creaties!

Bij thuiskomst had Audi de vuilnisbak en de emmer met het boeket rozen omver gegooid en er een flinke drol  bij gelegd...kortom ik heb een uur schoongemaakt en ik heb net toevallig het eerste telefoontje van Kanha alweer gehad. Voor het eerst sinds 3 jaar belde ze slechts om te laten weten dat ze OK is en hoe het met mij ging, verder geen speciale wensen. Kan natuurlijk ook een voorbode voor vragen om hulp zijn, ik zal er snel genoeg achter komen...

Vlegel!

Tot gauw!

Venloop initiatief & slecht nieuws

Hallo lieve lezers,

Ik heb een tijdje niks van me laten horen omdat ik in zak en as zat. Daarover vertel ik jullie zo meer. Allereerst ga ik jullie vertellen over een blijde verrassing die mij ten deel viel na afgelopen blogbericht.

Ik kreeg een mail van Tim Josten (inmiddels ex-vriend van mijn zusje, kwam daar mede door de mail achter) over het feit dat hij aan de 10 kilometer van de "Venloop" ging mee doen. Op zich niet zo bijzonder aangezien er 30.000 mensen mee rennen, maar meer om het briljante idee dat hij van de gelegenheid gebruik had gemaakt er een sponsorloop van te maken, voor "Cambodja-kids"! Het was een beetje kort dag want hij mailde me een dag van tevoren voor het logo, wat ik uiteraard weer niet kon vinden op mijn "ge-herinstalleerde"  laptop.

Rennuh...

Loopnummer

Medalie ;-)

 Dus teeneinderaad de foto die voor het logo is gebruikt maar gemaild. Tim liet er een t-shirt van drukken met het blog-adres eronder (en erboven), en laat ik even met trots vermelden dat hij de "loop" met glans finishte...en nog een goede tijd ook; 56 minuten, 22 seconden! Tim had het initiatief op heel korte termijn opgezet. Hij was overigens te laat met inschrijven maar kon het loopnummer van een bekende overnemen. Dankzij dat geluk wist hij meer dan €200,= op te halen voor de kansarme jeugd van Cambodja. Namens mij en de kids...bedankt Tim...je bent 'n kei!

Finish!!!

Het shirt

 Afgelopen 30 maart werd ik totaal knock-out geslagen door nieuws uit Venlo. Ik kreeg een telefoontje van mijn vader...hij klonk zoals ik hem nog nooit eerder gehoord heb. Het voelde vreemd. Voordat ik kon nadenken over de spanning in zijn stem, zei hij; "Ik heb heel erg slecht nieuws", je broertje Danny (voor degenen die hem niet kennen, hij is "officieel" mijn stiefbroer) heeft longkanker...bam! alsof iemand me zo in mijn gezicht schopte...stilte...wel een halve minuut lang..."ik weet niet wat ik moet zeggen pap". Op zulk nieuws is elk woord een waardeloze trilling in het luchtledige. Ik kan me ook niet meer zo goed herinneren wat ik allemaal gezegd heb...ik was volkomen in shock. "Laat je me horen als er nieuws is?" "Doe ik jongen", hoorde ik zuchtend aan de andere kant van de lijn.

De daarop volgende 3 nachten heb ik geen oog dicht gedaan en ik kwam als een zombie op school aan en sleepte me door de uren heen. Wat moet ik nu? Naar Venlo? En dan? Denken, denken, denken "ohne ende". Ik kan niks met die verdomde 9500 kilometer tussen hier en Venlo. Je zegt ook niet zomaar ff; ik kom er aan...ik heb niet eens genoeg geld voor een retourtje Bangkok, laat staan Amsterdam of Düsseldorf...een week lang schoten er honderden flashbacks door mijn hoofd en soms kreeg ik de meest absurde ideeën. Alles hier opgeven en terug, geld lenen van familie. Maar dan...Dara achterlaten...mijn dromen opgeven...ik wist niet meer wat voor of achter was. Ik kon niet eens huilen, het was alsof iemand mijn emotie-kraan had dichtgedraaid.

Totdat ik na een dikke week bij zinnen kwam en heel rationeel op internet naar "longkanker" Google-de. Ik las aan een stuk door en zag vreemde namen, codes en tabellen. Terwijl ik de tabel overlevingskansen doorspitte, schoot er een rilling door mijn hele lijf en begonnen de tranen spontaan te stromen...feiten, statistieken, kansen...bestralen, opereren, chemo...ik werd er duizelig van. Ik ga hier geen opsommingen geven, daar heeft niemand wat aan. Pas na een week kon ik de moed opbrengen om mijn vader het huidige nummer van Danny te vragen om hem in elk geval een bericht te sturen hoe machteloos ik me voelde...zo ver weg van hem. Het antwoord duurde een dag of wat (ik dacht nog dat de zoveelste sms niet door mijn mobiele aanbieder was verzonden, zoals gewoonlijk!) en gaf mij een enorme opluchting die mij opnieuw in tranen deed uitbarstte terwijl ik het aan Dara voorlas. De kracht van zijn antwoord haalde mij in een ruk uit de put die ik inmiddels had geschapen.

"Ik zie de dingen ineens zo anders...ik geniet van de kleinste dingen en ik ben opnieuw verliefd..." Woorden die ik al eerder mensen heb horen zeggen die ineens oog in oog met de dood staan. Ik had hem willen troosten, maar in plaats daarvan troostte hij mij. Het goede nieuws (in zoverre je dat zo mag noemen) is dat hij vanaf komende maandag 3 dagen lang chemo krijgt. Chemo is voor longkanker-patiënten vaak al niet meer mogelijk, dus dat bedoel ik met goed nieuws. "Danny, lievert...ik ben dichtbij met mijn hart en ziel, al is mijn lijf in Cambodja...ik straal al mijn liefde naar je toe!

...en toch moeten we ook zeker blijven lachen!

Ik ben even leeg...energie om verder te schrijven is op. Morgen ga ik verder waar ik gebleven was 

Op bezoek in Phnom Penh, Deel 1

Hallo maar weer 'ns,

Alweer 'n tijdje geleden dat ik schreef, maar de tijd die Dara en ik de laatste maand met mam, Liza, Tim &  en daarna 9 dagen met pap doorbrachten was te kostbaar om ergens anders aan te besteden. Hieronder een overzicht vanaf 19 december.

Net aangekomen...

Welkom!

Maandag de 19e kwamen Liza en Tim aldus aan op "Phnom Penh International Airport". Een erg grote benaming voor een vliegveld met precies 4 gates. Een boeing 747 mag hier niet eens landen, dus rechtstreekse vluchten vanuit Europa zijn vooralsnog uitgesloten. Er zijn plannen voor een nieuw vliegveld, maar dat zit tot nu toe nog "in de pijp". Okee, dus Tim en Liza hadden in elk geval enorm veel geld betaald voor 2 retourtjes Bangkok-Phnom Penh want als Dara had geboekt was het zeker €200,= goedkoper geweest. De intentie erachter was lief, omdat ze ons wilden verrassen met hun vroege komst. Leuk maar helaas niet gelukt want ook al heb je het adres van iemand in Phnom Penh, dan heb je het nog lang niet gevonden. We hadden ons half achter een pilaar verscholen toen ze bij het "aankomst-halletje" naar buiten kwamen. Nadat we ze 'n tijdje ongerust lieten rondkijken, sprongen we dan toch maar tevoorschijn...verrassing van onze kant. Was toch wel ff slikken, toen ik m'n zusje na anderhalf jaar weer in mijn armen sloot. Daarna kreeg Pitchu weer alle aandacht.

Kunsten vertonen (sit like a lady!)...

...dan knuffels oogsten!

We hebben tot diep in de nacht doorgepraat terwijl ik de volgende morgen mijn eerste sollicitatie gesprek had. De daarop volgende 3 dagen moest ik nog werken, al maakte ik al langzaam misbruik van mijn positie als manager door extra lange pauzes te nemen om te gaan zwemmen, sjoppen en lunchen. Ik had tenslotte toch al ontslag genomen, dus "what the hell"! Dara kan in zijn positie als online boekings-manager (hotel boekingen) zo'n beetje alles doen wat ie maar wil, als alles maar blijft lopen, dus hij heeft tussendoor veel tijd met Liza, Tim en mam kunnen doorbrengen. Ze hebben inmiddels alle drie (mam nog het meest) Dara's luie kant uitvoerig kunnen ondervinden. Van alles achter zich laten slingeren tot en met de onwil tot het gebruiken van zijn benen als vervoersmiddel. Mam maakte kennis van het meest sprekende voorbeeld. Dara zei letterlijk vertaald: "zullen we met Pitchu gaan wandelen"? "Ach leuk" dacht mam en gaf een volmondig "Ja"! Waarna Dara haar achter op zijn scootertje laadde met Pitchu voorop. Na zo'n 3 kwartier en weer terug thuis vroeg mam zich af wanneer ze nou gingen wandelen. "Dat was de wandeling", pleed Dara! Uiteraard hebben ze ook van zijn humoristische en lieve kanten kunnen genieten...waarom ben ik anders inmiddels meer dan 2 jaar met hem samen denk je...?

Effe maf doen op m'n werk...

...vind je 't niet grappig?!

Ondertussen had ik al een proefles op "ELT institute" gegeven en werd ik al gebeld dat ik was aangenomen. Bij het vervolggesprek echter één probleempje: ik zou op 4 januari moeten starten en de 5e was al gepland om naar Bangkok te vertrekken, mam vervolgens de 8e om 2.30u. op het vliegtuig te zetten en pap oppikken op de 9e, de 11e terugvliegen naar Phnom Penh. Ze wilden geen tussentijdse vervanger waardoor het feest uiteindelijk niet doorging. Ik denk nu gewoon: "het zal wel zo moeten zijn" We zullen zien, ik vertrouw op mijn intuitie en weet dat het goed zal komen. Het ergste wat kan gebeuren is dat ik terug naar Nederland zou moeten, Pitchu en Dara in Cambodja achterlatend...mijn doelen onvervuld. Maar ik weet diep van binnen dat dat niet zal gebeuren...zou het ook voor geen goud willen! Sorry voor degenen thuis die anders hadden willen horen.

Weer eens 'n keer écht op stap!

...lekker maf doen...

...in Phnom Penh's "place-to-be"!

Na mijn laatste werkdag (23e) met Dara, Liza en Tim op stap. Begonnen bij "Blue Chili" naar de befaamde travestie-optredens. Daarna "River Lounge", even opwarmen...hier waren Liza en Tim de eerste keer ook al geweest. Daarna "Heart of Darkness", een club waar het echte nachtleven bruist. Dara hield het daarna voor gezien, maar wij wilden nog even door. "Pontoon", een échte nachtclub zoals je in Londen zou aantreffen, de muziek nog een tikkeltje harder en heftiger. Na een half uurtje heeft Liza het ook wel gehad, op de tuktuk naar huis (wel ff bellen als je er bent, en de tuktuk een extraatje gegeven voor de goede zorgen) want Tim en ik gaan nog even verder. Naar "Howie bar", geweldig leuke bar met poolbiljart, goeie 60's & 70's rock en dames achter de bar die spelletjes met je spelen...nee niet die spelletjes! Spelletjes die omzet verhogen doordat je ze na verlies (meestal verlies je) een drankje moet kopen. Flink gelachen en na sambucca slaat de man met de hamer langzaam toe! Terwijl Tim een potje pool speelt met een Engelsman, klinkt Bob Dylan op de achtergrond. Ik moet aan de laatste sms denken die mijn broertje stuurde voordat ik op het vliegtuig naar Cambodja stapte...tranen springen uit mijn ogen en rollen over mijn wangen langs m'n nek mijn shirt in.

Bij "Blue Chili", mam er nog bij...

Met z'n viertjes verder...

...eerst 'n bodempje aanleggen!

...nog maar met z'n tweetjes...

...spelletje verloren, rondje sambucca...

...en hup, voor de dames ook een...

...wij hadden tenslotte verloren!

...en ach, nog één laatste dan...

...die slaat in als een (B52) bom, kijk maar naar Tim!

Ik heb na mijn vertrek nooit meer van hem gehoord ondanks alle sms'jes die ik tussentijds stuurde. Ik besloot hem plots te bellen. Zoals ik al eerder vermoedde, blijkt het de schuld van de Cambodjaanse telecombedrijven te zijn. Hij heeft nooit een sms ontvangen en er ook al tig naar mij gestuurd. Van vreugde barst ik opnieuw in tranen uit. We wisten het allebei wel maar bij deze "broertje ik hou van je"! "Ik hou toch ook van jou, daar zijn we broers voor". "In elk geval fijnefeestdagen, ik hoop je snel eens hier te zien...haije sies (tot ziens lievert op z'n venloos)". Nog een allerlaatste B52 (drankje doet zijn naam eer aan) bij "blue cat" een van de vele bars waar dames tegen betaling (eventueel) wel andere spelletjes met je doen (uiteraard niet ter plekke!), gaan we voldaan van de kaart naar huis. Eerst nog een ontbijtje van noodles...vogeltjes tjilpen en het is alweer licht...pfff.

Twee Cambodjaanse kerstmannetjes!

Even relaxen op David's balkon, vóór ons kerstdiner

Kerstavond! Geboekt bij mijn oude werkplek...waarom? Ik wil mijn familie en vrienden hier laten zien waar ik voor gewerkt heb, wat ik heb opgebouwd en het eten is er gewoon heerlijk. Het begon met een reservering van 5, uiteindelijk waren we met 12. Mijn oude buren David (Gekke Amerikaan) en André (Cambodjaan die tot zijn 32e in Frankrijk opgroeide) met hun vriendinnen en nog 3 genodigden. Om de wachttijd te verkorten had ik een ruime selectie aan voorgerechten en hoofdgerechten vooraf besteld. Iedereen genoot er zichtbaar van en de wijn vloeide wederom.

Heerlijk eten op het dakterras...

Naborrelen in de bar...

...zelfs Pitchu doet mee!

 Borrelen in de lounge bar en daarna nog maar 'n keer op stap. Dara ging met mam naar huis en later in "heart of darkness" gingen ook David en André al snel huiswaarts . Wij verplaatsten ons naar "Pontoon" waar ik nog wat steekpenningen moest uitdelen om binnen te komen, waarna we met z'n drieen (later met nog 2 plak-cambodjanen erbij) nog uren hebben staan dansen. Liza had sinds lange tijd de alcohol links laten liggen, maar deze avond liet ze de teugels los en de pina colada's vielen goed. Hup, nog maar een sambucca voor het slapen dan...tsss!

Ja hoor, dááár gaan we weer!

...ook hier sneeuwt 't op de achtergrond...

Wij met 2 zwaan-kleef-aan-Cambodjanen...

...ff lachen naar het vogeltje

De afsluiter...

...hup, nog een sambucca achterover...

...en we voelen ons (nog) goed!

1e Kerstdag had ik de hele middag nodig om een kerstlunch te maken wat uiteindelijk diner werd, ik was gewoon niet vooruit te branden. Het resultaat, spaghetti carbonara met gegrilde groenten, vers knoflookbrood en nacho's met huisgemaakte tomaten-salsa (vooral met de gegrilde groenten was ik 2 uur bezig geweest!) was wel lekker want de ketel echode na afloop. Flesje wijn erbij was voor Tim en mij 'n kleine moeite. Dara had de hele middag staan zaniken dat ie honger had, want daar krijgt ie slechte zin van. We zijn die avond tot laat bij mij thuis blijven borrelen, ouwehoeren en film kijken want nog een avond erop uit...pfff, ben geen 18 meer!

2 uur groenten grillen...binnen 3 minuten was het op!

Met Tim 2e kerstdag s'morgens nog naar de killing fields geweest, draagt niet echt bij aan de kerstvreugde maar daar merken we hier toch weinig van. Liza en mam konden de vorige keer al niet tegen de s21 gevangenis, laat staan een bezoek aan de massagraven. Voor mij inmiddels de 3e keer. Sinds dit jaar krijg je een mp3-speler mee, bij wijze van gids, wat het geheel nog heftiger maakt als je de gruwelijke uitleg bij de verschillende "haltes" hoort. Hoeveel mensen en op welke wijze ze werden vermoord. Ook na de 3e keer blijft het een tijdlang zwaar op je gemoed drukken.

Deze boom werd gebruikt om kinderen tegen dood te slaan, gruwelijk!

s' Middags nog even naar "Apsara" om ze kennis te laten maken met mijn project en als afsluiter s'avonds nog een Cambodjaanse barbecue. De volgende dag vertrokken Liza & Tim helaas weer, we waren het eens: Véél te kort! Het was een gezellige week met wat emotionele momenten maar vooral hilarische toppunten. Mam en Liza die bij alles wat volgens hen erg of zielig was uitriepen "ocherm",een uitspraak die door overkill voor mij alle betekenis heeft verloren. Tim & Liza die "effetjes" alleen met de scooter van Dara gingen shoppen en na 3 uur 'n keer terug kwamen. De weg kwijt en een tuktuk de weg terug laten wijzen...ze zaten zowat om de hoek, haha! De 2e mislukte portrettekening die Liza liet maken, wat 3 keer zo lang duurde als werd aangegeven (en wij maar wachten), wat het eindresultaat helaas niet bevorderde. Het schilderij van de hond (kerstcadeau van Tim) was gelukkig wel gelukt, pleister op de wond! Tot slot het Azië-dieet van de twee wat vooral bestond uit "fried rice vegetable" (vegetarische nassi) en gebakken eieren (zo'n 30 stuks in 1 week!) met curry (van "hela",die mam voor me had meegenomen) op stokbrood. Ze hebben hier en daar toch wat nieuwe hapjes geprobeerd, dus één tip als jullie volgende keer nog langer willen reizen: "Eet eens wat gewaagder en gevarieerder, je weet niet wat je mist"!

Nou nog wat plastische chirurgie en dan lijkt het wel, hihi!

Ons (voorlopig) laatste avondmaal!

Ondertussen was tot onze ontzetting "Hummer", de pup van Seca (die ik in mijn laatste blogbericht nog voorstelde) overleden aan een onbekende aandoening: hij at niet meer, sliep alleen maar en na een paar dagen bloed bij de ontlasting en meerdere bezoeken aan de dierenarts, lag hij plotseling dood in zijn mand. Arme schat...

Een echte dierenvriend weet wat ik bedoel...

De 29e met mam naar AAA om Kanha te verrassen voor haar verjaardag. Omdat ze wees is heeft ze nog nooit echt haar verjaardag gevierd, dus dat werd eens tijd. Een geweldige chocoladetaart versierd met rozen en "Happy Birthday" erop, wat flessen fris, snoep en een cadeautje. Een mp3-speler zodat ze tijdens haar geliefde tekenlessen (ze is erg getalenteerd) en het maken van huiswerk naar muziek kan luisteren. Alleen erg stom van me dat ik er bij het uitblazen van de kaarsen pas achterkwam dat ik mijn camera vergeten was...oerstom! Ze wist in eerste instantie niet zo goed wat ze er mee moest en was nogal stil, maar na een tijdje begon ze langzaam te stralen. Omdat ik haar als mijn persoonlijke zorgenkind beschouw, krijgt ze af en toe wat extra's in de vorm van douchecrème, shampoo en zulks meer. Het cadeautje heb ik haar na afloop gegeven omdat ik niet voor iedereen een mp3 speler kan kopen en ik wil geen onderscheid creëren (teleurgestelde gezichtjes) vandaar dat ik gewoonlijk elke week voor iedereen wat te snacken meeneem. Zo hou ik ze allemaal blij en tevreden.

Bij deze hak ik het overzicht even doormidden, zodat jullie niet zo'n grote lap hoeven te lezen en later deze week "het vervolg".

Jullie horen snel van me!